Τι σχέση έχει με την αναγκαιότητα της ταξικής ανασυγκρότησης του κινήματος μέσα από τον επαναπροσδιορισμό της ιδεολογικής του αναφοράς, της στρατηγικής και τακτικής του, αλλά και των οργανωτικών του μορφών, ώστε να υπηρετούνται τα παραπάνω, στις συνθήκες επιβολής άγριας τρομοκρατίας από τα αφεντικά και ξεπεράσματος αδυναμιών του παρελθόντος, όπως π.χ. η ανάθεση των αποφάσεων και της διεξαγωγής των αγώνων στις μειοψηφίες κάποιων «επαϊόντων» ή και «φωτισμένων», ο σκυλοκαυγάς μεταξύ των ΣΥΡΙΖαίων και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας για τη σύνθεση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΟΕ;
Απολύτως καμιά. Καθώς και οι δυο πλευρές ουδεμία σχέση έχουν με τα ταξικά συμφέροντα των εκπαιδευτικών. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για μια «αριστερή» ΔΟΕ (καλεί σε εκδήλωση-συζήτηση τους εκπαιδευτικούς με θέμα: Ο υποταγμένος συνδικαλισμός και η αναγκαιότητα για ενότητα της αριστεράς στη δράση – Εμπρός για την αριστερή ΔΟΕ), αναφερόμενος σε μια αλλαγή των συσχετισμών, προφανώς με κατάληψη των καρεκλών από την αφεντομουτσουνάρα του, ενόψει του συνεδρίου του καλοκαιριού (που θα είναι και εκλογικό αυτή τη χρονιά). Στο άρμα του θέλει να σύρει και κάποιους ξέμπαρκους «ανένταχτους» ή και απογοητευμένους πρώην πασόκους, τακτική που ακολουθεί σε πολιτικό-κομματικό επίπεδο. Επιθυμεί ίσως και μια συνεργασία με τις δυνάμεις της λεγόμενης «εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς», αν και αυτό μοιάζει να μην είναι πραγματοποιήσιμο σήμερα.
Από τη μεριά τους, οι δυνάμεις των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ, που κατέχουν την πλειοψηφία στη ΔΟΕ, αποτελούν μια πετυχημένη μεταφορά της συγκυβέρνησης στο συνδικαλιστικό επίπεδο. Ποντάρουν στο γεγονός ότι δε νιώθουν στο σβέρκο τους πια την καυτή ανάσα των εκπαιδευτικών της βάσης, καθώς τους έχουν οδηγήσει στην απογοήτευση και στην αποστράτευση, με τη συστηματική και εξ επί τούτου τακτική τους να ξεπουλούν τους αγώνες, ή να κηρύσσουν την απραξία, τη στιγμή που ξεδιπλώνεται μια άνευ προηγουμένου άγρια και γενικευμένη επίθεση ενάντια στα εργασιακά, ασφαλιστικά, κοινωνικά δικαιώματα, ενάντια στο δημόσιο σχολείο.
ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ λυσσάνε να κρατήσουν τις καρέκλες, αγωνιούν μη χάσουν τα πόστα, καθώς έχει γίνει ορατό πλέον ότι δεν εκφράζουν τα πραγματικά συμφέροντα των εκπαιδευτικών, πλην, όμως, εξακολουθούν να επιβιώνουν ακόμα και να ηγεμονεύουν στο γραφειοκρατικοποιημένο συνδικαλιστικό κίνημα, επειδή οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί της βάσης είτε έχουν οδηγηθεί ξανά «στον καναπέ», είτε δεν έχουν αντιληφθεί την ανάγκη της συγκρότησης της ταξικής οργάνωσής τους, είτε γιατί οι υπόλοιπες δυνάμεις (ΣΥΡΙΖΑ, Περισσός, ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) δεν μπορούν να πιστωθούν την ελπίδα για την έξοδο απ’ τ’ αδιέξοδα. ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ την «πέφτουν» στον ΣΥΡΙΖΑ, βγάζοντας μια γελοία ανακοίνωση-καταγγελία για την εκδήλωση-συζήτηση που αυτός καλεί, ακολουθώντας τα χνάρια των πολιτικών τους προϊσταμένων στη συγκυβέρνηση. Συμπεριφέρονται έτσι, φροντίζοντας να διασφαλίσουν το μέλλον τους, επειδή ανησυχούν μήπως το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση, βρει την έκφρασή του και στην εκλογή των αντιπροσώπων για το εκλογικό συνέδριο της ΔΟΕ.
Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γυρίσουν την πλάτη σ’ όλους τους σαλτιμπάγκους, να αναζητήσουν τη διέξοδο στην πραγμάτωση των δικών τους ανεξάρτητων ταξικών συμφερόντων, που περνά μέσα και από την συγκρότηση της ταξικής τους οργάνωσης.
Γιούλα Γκεσούλη
