«Τέρμα πια στις εκτονώσεις, εμπρός για καταλήψεις, συγκρούσεις, διαδηλώσεις». Το σύνθημα αυτό δονούσε για ώρα το κατάμεστο αμφιθέατρο ΜΑΧ του Πολυτεχνείου (ούτε στο κίνημα του Μάη-Ιούνη δεν είχε τόσο κόσμο το ΜΑΧ), στο οποίο συνεδρίασε συντονιστικό συλλόγων απ’ όλη την Ελλάδα, μετά τη μαζικότατη πανελλαδική πορεία της περασμένης Τετάρτης. Και μαζί τα συνθήματα: «Καταλήψεις μαζικές σε όλες τις σχολές» και «Τέρμα στα παζάρια των γραφειοκρατών, ο αγώνας στα χέρια των φοιτητών».
Απάντηση τα τελευταία στην παράταξη του Περισσού, η οποία προσπαθεί νασπρώξει το κίνημα σε εκτονωτικές διαδηλώσεις προεκλογικού τύπου, με την εξεταστική να κυριαρχεί στην πράξη, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να στήσει αντι-συντονιστικά, καπελωμένα από την ίδια. Το προσπάθησε την περασμένη εβδομάδα και κατέγραψε ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό. Το προσπάθησε και την Τετάρτη, όταν πήγε να τραβήξει την πορεία για να διαλυθεί στην Ομόνοια. Ομως, οι φοιτητές δεν «τσίμπησαν». Συνέχισαν προς το Πολυτεχνείο και πλημμύρισαν το ΜΑΧ, όπου άρχισε να συνεδριάζει το Συντονιστικό με ομιλίες εκπροσώπων από συλλόγους όλης της χώρας.
Οταν οι Κνίτες έμαθαν τα άσχημα γι’ αυτούς μαντάτα, άρχισαν να καταφθάνουν στο Πολυτεχνείο. Δυο με τρεις ώρες μετά την έναρξη της συζήτησης και ενώ οι φοιτητές από την επαρχία είχαν αποχωρήσει (γιατί τους περίμεναν τα πούλμαν). Εκεί, οι εκπρόσωποι της ΚΝΕ αρχικά ξεκίνησαν να κάνουν δηλώσεις νομιμοφροσύνης: «Αυτό είναι το Συντονιστικό και σ’ αυτό συμμετέχουμε και μεις» (τότε ήταν που εισέπραξαν τα συνθήματα που αναφέραμε παραπάνω, γιατί βέβαια όλος ο κόσμος είδε τι πήγαν να κάνουν και πότε αποφάσισαν -ή μάλλον τους είπαν- να πάνε στο Συντονιστικό, για να μην απομονωθούν τελείως).
Προηγουμένως, δεν ακούστηκε άλλη άποψη εκτός από αυτή που έλεγε ότι οι καταλήψεις πρέπει να συνεχιστούν και να σταματήσει κάθε συζήτηση περί εξεταστικής. Τέρμα σε κάθε εξεταστικολογία ήταν το βασικό μότο των περισσότερων ομιλητών. Θετική εξέλιξη αναμφισβήτητα, αν αναλογιστούμε ότι την προηγούμενη εβδομάδα στα «πηγαδάκια» κυριαρχούσε η άποψη «να τελειώσουμε την εξεταστική και μετά να ξεκινήσουμε καταλήψεις διάρκειας».
Τι ήταν αυτό που έγειρε την πλάστιγγα; Ηταν η διάθεση του πιο μαχητικού κομματιού του φοιτητόκοσμου, που δεν συμμετέχει σε γραφειοκρατικά και «μαγαζατόρικα» κολπάκια, αλλά σκέφτεται με όπλο την «κοινή λογική» και με γνώμονα το συμφέρον του κινήματος. Αυτός ο κόσμος, με τη μαζική συμμετοχή του στην πορεία, με το πάθος και τον ενθουσιασμό του και με το πλημμύρισμα του ΜΑΧ και των διαδρόμων του, έβαλε τη δική του σφραγίδα στις εξελίξεις και εξανάγκασε τους ταλαντευόμενους και τους οπορτουνιστές να βάλουν την ουρά στα σκέλια και ν’ αφήσουν για άλλο, ευθετότερο χρόνο τις «ρεαλιστικές» τους προτάσεις.
Είχε προηγηθεί μια από τις μεγαλύτερες πανεκπαιδευτικές πορείες, που ήταν σχεδόν μόνο φοιτητική, αφού οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας απουσίαζαν σχεδόν ολοκληρωτικά (δείγμα κι αυτό της ανωριμότητας και της ανισομετρίας του κινήματος) και μόνο η ΠΟΣΔΕΠ είχε τη συνήθη παρουσία. Καταγράψαμε φοιτητικά μπλοκ από τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα (το μεγαλύτερο μετά την Αθήνα, λόγω γειτνίασης προφανώς), την Κρήτη, τη Θεσσαλία, την Καβάλα, τα Γιάννινα.
Η πορεία είχε… απ’ όλα. Παλμό, συνθήματα, νεανικό ενθουσιασμό, την καθιερωμένη ψιλοσύγκρουση στο Σύνταγμα (στην αρχή της Βασιλίσσης Σοφίας) και κάποια ψιλομπάχαλα. Οι «πραίτορες» προκλητικοί στην εμφάνιση, αλλά χωρίς επιθετική διάθεση, προφανώς κατόπιν εντολών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο «σπρώξιμο» στο Σύνταγμα έριξαν μια καλή δόση χημικών και δε χτύπησαν σε όλο το μήκος της πορείας, όπως δυο φορές είχαν κάνει τον Ιούνη. Στη συνέχεια, συντήρησαν για κάνα δίωρο τη σύγκρουση στο Πολυτεχνείο, η οποία έληξε όταν τα ΜΑΤ αποσύρθηκαν και έλυσαν τον κλοιό. Αυτό, πάντως, δεν εμπόδισε την πραγματοποίηση του Συντονιστικού των φοιτητών, μολονότι κάποιοι «χέστες» κινδυνολογούσαν στην αρχή.
Η εβδομάδα αυτή κλείνει με περίπου 300 τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ σε κατάληψη. Οι αποφάσεις πάρθηκαν σε μαζικότατες γενικές συνελεύσεις, κόντρα στη ΔΑΠ, σε πολλές περιπτώσεις στην ΠΑΣΠ και σε ορισμένες και στην ΠΚΣ, που παίζει το δικό της παιχνίδι και το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να ελέγξει το κίνημα. Ενδιαφέρον υπάρχει και το δείχνει η μαζικότητα των γενικών συνελεύσεων. Διάθεση υπάρχει και το δείχνουν οι αποφάσεις. Εκείνο που δεν υπήρχε μέχρι τώρα είναι ο καθαρός ορίζοντας, ο καθαρός προσανατολισμός προς ένα κίνημα καταλήψεων διάρκειας, που εκ των πραγμάτων αναδεικνύεται σε ζήτημα-κλειδί των εξελίξεων. Οι συντηρητικές δυνάμεις (και τέτοιες υπάρχουν σε όλο το παραταξιακό-πολιτικό φάσμα, τηρουμένων των αναλογιών) «παίζουν» με την εξεταστική, προσπαθώντας να εξάψουν τα πιο ατομικιστικά ένστικτα. Επειδή εξεταστική ποτέ δε χάθηκε από κινήματα καταλήψεων, αυτό το παιχνίδι πρέπει να ηττηθεί άμεσα.
