Τελικά και το ΔΣ της ΔΟΕ αποφάσισε να εισηγηθεί στις Γενικές Συνελεύσεις των Συλλόγων των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες από την 1η Δεκέμβρη, με την απαραίτητη προϋπόθεση ότι η μορφή αυτή θα εγκριθεί από την Ολομέλεια Προέδρων της ΟΛΜΕ. Υπενθυμίζεται ότι οι συνελεύσεις των καθηγητών πραγματοποιούνται αυτή την εβδομάδα και η τελική απόφαση θα ληφθεί στις 25 του Οκτώβρη από την Ολομέλεια των Προέδρων των ΕΛΜΕ. Οι εκπαιδευτικοί, λοιπόν, καλούνται να αποφασίσουν για μια απεργία «διάρκειας», που θα έχει ημερομηνία λήξης τα Χριστούγεννα. Θα διαρκέσει δηλαδή 3 εβδομάδες και ύστερα θα κηρυχτεί δια της πλαγίας οδού η λήξη. Γιατί είναι σχεδόν απίθανο, με τη σημερινή κατάσταση του κινήματος, να υποθέσουμε ότι οι εκπαιδευτικοί θα επιστρέψουν στον αγώνα μετά από δυο εβδομάδες διακοπών, που θα έχουν ξαμολυθεί στα χωριά τους. Από τώρα μπορούμε να περιγράψουμε το σκηνικό (το οποίο, άλλωστε, το έχουμε ξαναδεί στη μεγάλη απεργία των δασκάλων, όταν όλοι ενορχηστρωμένα κήρυτταν τη λήξη για να…επιστρέψουν αργότερα δριμύτεροι. Η «κλιμάκωση» στη συνέχεια ήταν οι 24ωρες, στις οποίες η συμμετοχή των δασκάλων ήταν μηδαμινή). Οι στρατηγοί χωρίς στρατό, να διαβεβαιώνουν για μια δυναμική επιστροφή μετά τις γιορτές και η βάση των εκπαιδευτικών να επιστρέφει απογοητευμένη για πολλοστή φορά στα σπίτια και τα σχολεία.
Οσο και αν ψάξαμε την αιτιολογία αυτής της απόφασης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας -να ξεκινήσει δηλαδή η απεργία διάρκειας την 1η Δεκέμβρη και όχι, ας πούμε, μετά τις γιορτές- από τη στιγμή που τίποτε εξαιρετικά επείγον δεν πιέζει για μια τέτοια απόφαση, μιας και η κρίση θα συνεχιστεί με την ίδια και μεγαλύτερη ένταση και η μπόχα των σκανδάλων θα ζώνει την κυβέρνηση και το σύστημα, απάντηση δεν πήραμε. Και καλά η ΠΑΣΚ (και από κοντά και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) παίζει το παιχνίδι της (να κερδίσει δηλαδή κομματικά οφέλη το ΠΑΣΟΚ, με τη φθορά της κυβέρνησης Καραμανλή) και ουδόλως νοιάζεται για το αν θα πετύχει η απεργία και οι εκπαιδευτικοί θα βγουν από αυτή με το κεφάλι ψηλά. Οι Παρεμβάσεις, όμως, (της επαναστατικής υποτίθεται αριστεράς) τι λόγο έχουν να συνηγορήσουν; Και μη μας πουν ότι αναγκαστικά σύρθηκαν εκεί, αφού σε διαφορετική περίπτωση δε βγαίνει απόφαση για απεργία. Γιατί οι συνέπειες μιας απεργίας με προαναγγελθείσα ημερομηνία θανάτου, απ’ όπου θα έχει βγει ωφελημένος μόνο ο δεύτερος πόλος εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ, είναι πολύ βαριές, ειδικά όταν υπάρχει το πολύ κοντινό προηγούμενο της απεργίας των δασκάλων. Βέβαια, πολλοί θα μιλήσουν για αγνές προθέσεις και τα ρέστα. Στο ουσιαστικό, όμως, ερώτημα, πώς λειτουργεί αντικειμενικά αυτή η απεργία «διάρκειας», που πριν ακόμη την ξεκινήσεις βάζεις ορίζοντα λήξης, στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, την εργαζόμενη κοινωνία και τον εχθρό, τον οποίο υποτίθεται ότι πολεμάς, την κυβέρνηση και την αντιλαϊκή αντιεκπαιδευτική πολιτική της, δεν μπορούν να απαντήσουν. Δεν είναι σαν να κλείνουν το μάτι στον Καραμανλή να κάνει υπομονή 3 εβδομάδες, γιατί μετά όλα θα λήξουν και οι εκπαιδευτικοί θα επιστρέψουν στη μαύρη καθημερινότητα, που θα είναι ενισχυμένη με ένα επιπλέον ατού από το χαστούκι που θα έχουν φάει;
Οι δυνάμεις του Περισσού από την άλλη, συνεχίζουν το γνωστό χαβά τους. Καταγγέλλουν όλους τους άλλους και προτείνουν δυο 48ωρες (από μία που είχαν αρχικά, για να φα- νούν πιο επαναστάτες) μέσα στο Νοέμβρη και μετά συνελεύσεις για να «τεσταριστούν οι διαθέσεις». Το γιατί οι εκπαιδευτικοί πρέπει να χαρίσουν τέσσερα μεροκάματα στην κυβέρνηση και να μην προετοιμαστούν γερά για μια απεργία διάρκειας (τη στιγμή που ο κόσμος έχει φτύσει τις απεργιακές τουφεκιές) δεν μας το λένε. Το νόμισμα της στήριξης της κυβέρνησης της ΝΔ έχει δυο όψεις και ο Περισσός αποδεικνύει σταθερά ότι ανήκει στη δεύτερη.
Εμείς θα το ξαναπούμε (περισσότερα γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο): Η απεργία διάρκειας είναι αναγκαιότητα των καιρών. Αν δεν εξεγερθούν τώρα οι εκπαιδευτικοί, που 28 δισ. ευρώ είναι έτοιμα να πάνε στις τσέπες του κεφαλαίου για να το στηρίξουν, που τα συνεχή σκάνδαλα, όπου εμπλέκονται άπαντες, πολιτικοί, παπαδαριό, κεφάλαιο μας έχουν πνίξει με την αφόρητη μπόχα τους και η κυβέρνηση είναι με την πλάτη στον τοίχο, που οι μισθοί τους έχουν εξευτελιστεί, οι εργασιακές σχέσεις τους έχουν γίνει μπάχαλο, τα Ταμεία τους έχουν υποστεί αφαίμαξη και το ασφαληστρικό νομοσχέδιο για το δημόσιο καραδοκεί, πότε θα εξεγερθούν; Μπορούν, αν αισθάνονται έτοιμοι, να ξεκινήσουν από τώρα ή, αν οι ανάγκες το απαιτούν, μετά τα Χριστούγεννα. Και φυσικά πρέπει να διδαχθούν από το παρελθόν και να κάνουν πέρα την πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια τους. Σε καμιά περίπτωση δε μπορούν να αποδεχθούν έναν αγώνα, που έχει από τώρα καμένες τις μηχανές του, με προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης, που περιγράφει το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.
Γιούλα Γκεσούλη
