«Επιλέγουμε ήπια δημοσιονομική προσαρμογή. Από την καταπολέμηση της σπατάλης και όχι από φορολογικά βάρη. Αυτό είπαμε, σ’ αυτό δεσμευτήκαμε και αυτό κάνουμε».
Κ. Καραμανλής, ομιλία στη ΔΕΘ, 11.9.04
«Είναι σαφές ότι δεν θα πάμε σε πολιτικές εκτάκτων μέτρων προκειμένου να πετύχουμε τους συγκεκριμένους στόχους για το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2005».
Γ. Αλογοσκούφης, ομιλία στη Βουλή, 16.12.04
Τελικά δεν άντεξαν. Ελεγαν πως το πακέτο των φορομπηχτικών μέτρων θα το εφάρμοζαν από το 2006, αλλά το εφαρμόζουν από το δεύτερο κιόλας τρίμηνο του 2005. Το μόνο, βέβαιο, μετά τις ανακοινώσεις των πρώτων μέτρων από τον Αλογοσκούφη είναι πως δεν πάμε για πρόωρες εκλογές. Γιατί κατά τα άλλα δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι δεν θα πάμε και σε δεύτερο και σε τρίτο πακέτο μέτρων ακόμα και στον τομέα της φορολογίας. Αλλωστε, ο Αλογοσκούφης δεν επιβεβαίωσε αυτό που διοχέτευαν προς τα έξω κάποια παπαγαλάκια του Μαξίμου, ότι δηλαδή ο «καλός» πρωθυπουργός έβαλε πάγο στα σχέδια των συνεργατών του που εισηγούνταν αύξηση και του ειδικού φόρου κατανάλωσης καυσίμων. Ο αρμόδιος υπουργός υπήρξε σαφής απαντώντας σε σχετικό δημοσιογραφικό ερώτημα: «Το ζήτημα των πετρελαιοειδών που αναφέρατε, όταν θα έχουμε επεξεργαστεί πλήρως το σχέδιο, γιατί υπάρχουν πολλές εναλλακτικές προσεγγίσεις σ’ αυτό, και αυτό δεν θα αργήσει, θα είναι σχετικά σύντομα, τότε θα κάνουμε συγκεκριμένες ανακοινώσεις εντός του έτους». Αναμένεται, λοιπόν, εντός του έτους και το νέο χαράτσι στα καύσιμα.
Από τους κυβερνώντες δεν λείπει ποτέ το θράσος. Βαφτίζουν το μαύρο άσπρο, ειδικά όταν δεν αισθάνονται πάνω τους «πεζοδρομιακή» πίεση. «Πρόγραμμα ήπιας αλλά αταλάντευτης δημοσιονομικής προσαρμογής» χαρακτήρισε το ληστρικό φοροπακέτο ο Αλογοσκούφης. «Είναι η συνέχιση της ήπιας προσαρμογής για την οποία έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση της ΝΔ», δήλωσε χωρίς ντροπή ο Ρουσόπουλος. Επ’ αυτού δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Παραθέτουμε σε πλαίσιο δυο λίγο παλιότερες δηλώσεις, μια του Καραμανλή και μια του Αλογοσκούφη και μπορείτε να κάνετε τις συγκρίσεις και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας για το μέγεθος της πολιτικής αλητείας της κυβέρνησης. Ούτε, βέβαια, χρειάζεται να σημειώσουμε πως για μια ακόμα φορά προσπαθούν προπαγανδιστικά να ρίξουν τις ευθύνες στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Το να ψάχνει κανείς να βρει ποιο από τα δυο κόμματα φταίει περισσότερο είναι καθαρή παγίδα, γιατί και τα δυο ακολουθούν την ίδια πολιτική και απλώς δημαγωγούν διαφορετικά, ανάλογα με το αν βρίσκονται στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση. Πρόκειται για μια στυγνά ταξική πολιτική, που φορτώνει τα βάρη της δημοσιονομικής κρίσης σε εκείνους που δεν ευθύνονται καθόλου γι’ αυτή, στους εργαζόμενους. Ο Αλογοσκούφης υπήρξε σαφής όταν του επισημάνθηκε από δημοσιογράφους ότι πολύ πρόσφατα η κυβέρνηση μείωσε κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες τη φορολογία κερδών: «Αναφορικά με τον τομέα των εσόδων ξεκαθαρίζουμε ότι δεν θα προσφύγουμε σε αυξήσεις στο φόρο εισοδήματος. Ούτε υπάρχουν αυξήσεις στους φόρους που επηρεάζουν την επιχειρηματικότητα και λειτουργούν ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη. Αντίθετα, με τη φορολογική μεταρρύθμιση μειώσαμε την άμεση φορολογία». Ακόμα πιο προκλητικός ήταν ο Ρουσόπουλος: «Είμαστε περήφανοι που προχωρήσαμε σ’ αυτή τη φοροαπαλλαγή (σ.σ. δηλαδή στη μείωση της φορολογίας των κερδών). Αυτό είναι ένα μέτρο αναπτυξιακό, που βοηθά και τους ιδιοκτήτες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και τους εργαζόμενους».
Μάλιστα! Βοηθά τους εργαζόμενους που θα τους βουτήξουν από τις τσέπες τους 2,6 δισ. μέχρι τα τέλη του 2006, όταν οι καπιταλιστές θα πληρώνουν 10% λιγότερο φόρο κερδών! Βοηθά τους εργαζόμενους που θα πληρώνουν μισό ευρώ παραπάνω το πακέτο τα φτηνοτσιγάρα που αναγκάζονται να καπνίζουν, επειδή η τσέπη τους δεν σηκώνει τα ακριβά. Τους βοηθά που όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες θα πάρουν μεμιάς μια αύξηση 1%, που θα είναι μεγαλύτερη με τις γνωστές στρογγυλοποιήσεις (πάντα προς τα πάνω) και τη σπέκουλα της αγοράς. Τους βοηθά η αφαίρεση 200 εκατ. ευρώ (50 το 2005 και 150 το 2006) από τις επιχορηγήσεις προς τα μέσα μαζικής μεταφοράς, που θα οδηγήσει σε σημαντικές αυξήσεις στα εισιτήρια.
Ο Αλογοσκούφης ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται για έκτακτα αλλά για μόνιμα μέτρα. Δηλαδή, ούτε οι αυξήσεις στους συντελεστές ΦΠΑ ούτε οι αυξήσεις στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης θα επανέλθουν στα προηγούμενα επίπεδα. «Η αύξηση αυτή -είπε ο υπουργός- είναι μια διαρθρωτική αλλαγή η οποία θα τονώσει σε μόνιμη βάση τα έσοδα του δημοσίου».
Μήπως, όμως, καθαρίσαμε μ’ αυτά τα μέτρα; Αυτά ήταν και τελείωσε; Θα ήταν ασύγγνωστη πολιτική αφέλεια να πιστέψει κάποιος στις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης. Αν μη τι άλλο, αυτή η ίδια πολιτική παράταξη έταζε λαγούς με πετραχήλια προεκλογικά και η κυβέρνησή της διαβεβαίωνε έως πρότινος ότι δεν πρόκειται να πάρει φοροεισπρακτικά μέτρα αλλά θα τιθασεύσει το έλλειμμα μέσω της μείωσης των δαπανών (βλέπε δηλώσεις Καραμανλή). Πέρα απ’ αυτό, όμως, στο αναθεωρημένο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (αναλυτικά γράφουμε στη σελίδα 8) η κυβέρνηση περιγράφει την αλυσίδα των αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που έρχονται. Εκεί αναφέρεται πως έχει ζητηθεί η «τεχνική βοήθεια από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο» για τη σχεδίαση και εφαρμογή των διαρθρωτικών αλλαγών. Οι «τεχνικές» που εισηγείται το ΔΝΤ είναι γνωστές και έχουν γνωρίσει τις δόξες τους στη Λατινική Αμερική αρχής γενομένης από τη Χιλή του Πινοσέτ.
Ο Αλογοσκούφης περιέγραψε τους άξονες που θα κινηθεί η κυβέρνηση: συνεχείς περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και ασφυκτικός έλεγχος από ειδικό σώμα δημοσιονομικών επιθεωρητών, νέο πλαίσιο λειτουργίας των ΔΕΚΟ με κατάργηση της μονιμότητας και σφιχτή εισοδηματική πολιτική, μεταρρύθμιση της υγειονομικής περίθαλψης σε κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης, ειδικές μορφές σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας και στο ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό. Οπότε εύκολα μπορεί ακόμα και ο μη ειδικός να καταλάβει προς τα που βαδίζουν τα πράγματα.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η καταγγελία της ασκούμενης πολιτικής και των σχεδιαζόμενων μέτρων είναι η αρχή, αλλά δεν ισχύει πως «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Γιατί η καταγγελία που παραμένει καταγγελία καταντά κλαψούρισμα χωρίς προοπτική, που απλά θα το εκμεταλλευτεί η αντιπολίτευση για να ξαναπάρει την εξουσία και να συνεχίσει την ίδια πολιτική. Ζητούμενο είναι ο αγώνας στους δρόμους για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.
