Παράδοση δημιουργούν οι κυβερνήσεις της ΝΔ. Δεν τους φτάνει που εφαρμόζουν προγράμματα λιτότητας (όπως και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ), έχουν και το θράσος να βαφτίζουν τη λιτότητα «παροχές». Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έμεινε στην ιστορία για εκείνο το περιβόητο «0+0=14%». Η κυβέρνηση Καραμανλή θα μείνει για το «αυξήσεις που υπερκαλύπτουν» τον πληθωρισμό».
Μια και αναφερθήκαμε στον Μητσοτάκη, πρέπει να το πούμε. Είναι ο μόνος που τα τελευταία χρόνια διεκήρυσσε την ανάγκη επιβολής αυστηρής λιτότητας σε μισθούς και συντάξεις. Οταν ο Σημίτης ανακοίνωσε το γνωστό «πλουσιοπάροχο πακέτο», τον Σεπτέμβρη του 2003, ο Μητσοτάκης σηκώθηκε και τον κατήγγειλε για «πράξεις εγκληματικής πολιτικής ανευθυνότητας», ενώ ο Καραμανλής μιλούσε για «ψίχουλα». Οταν ο Καραμανλής έταζε προεκλογικά ό,τι ήθελε ν’ ακούσει κάθε κοινωνική ομάδα, ο Μητσοτάκης διαφοροποιούνταν σαφέστατα. Και όταν η ΝΔ έγινε κυβέρνηση, ζήτησε την άμεση εφαρμογή πολιτικής λιτότητας. Μετά την ανακοίνωση της εισοδηματικής πολιτικής δεν μίλησε. Προφανώς αισθάνεται ικανοποιημένος, επειδή γίνεται αυτό που ο ίδιος πρόβλεπε και ζητούσε.
Η εμφάνιση του Αλογοσκούφη στους οικονομικούς συντάκτες, για να παρουσιάσει την εισοδηματική πολιτική ήταν σκέτη φαρσοκωμωδία. Του ζήτησαν να τους δώσει αριθμούς για την απόλυτη αύξηση στο ΕΚΑΣ και τις συντάξεις του ΟΓΑ και αρνιόταν πεισματικά, επαναλαμβάνοντας μονότονα: «Ολες τις αυξήσεις τις ανακοινώσαμε σε ποσοστά. Είναι διπλάσια του πληθωρισμού». Ηθελε σώνει και καλά να μείνει η εντύπωση πως δίνει αυξήσεις 6%, νομίζοντας μες στον πανικό του ότι δεν θα αποκαλύπτονταν τα 8,5 ευρώ το μήνα στο ΕΚΑΣ και 12 ευρώ το μήνα στον ΟΓΑ, έναντι αυξήσεων 90 και 130 ευρώ, αντίστοιχα, που έταζαν προεκλογικά.
Ρωτήθηκε ακόμα για τις αυξήσεις στους δημόσιους υπαλλήλους και μίλησε για αυξήσεις στους βασικούς μισθούς «με ποσοστό πολύ πάνω από τον πληθωρισμό με στόχο και οι μέσες αποδοχές να αυξηθούν πάνω από τον πληθωρισμό». Για να γίνει μάλιστα πιο πειστικός συμπλήρωσε με έμφαση: «Η εκτίμησή μας είναι, ότι οι μέσες αποδοχές θα αυξηθούν με ποσοστό που θα είναι στο 3%». Εμφανίστηκε, δηλαδή, σαν κοινός ψευταράς. Γιατί δεν ήταν καθόλου δύσκολο να πάρει κανείς μολύβι και χαρτί, να κάνει δυο απλές πράξεις και να καταλήξει στον πίνακα που παραθέτουμε (αφορά τις μεικτές αποδοχές των νεοεισερχόμενων υπαλλήλων).
Οι πραγματικές αυξήσεις στις συνολικές αποδοχές των δημόσιων υπαλλήλων, λοιπόν, κυμαίνονται μεταξύ 2,49% και 2,58%, ανάλογα με την κατηγορία στην οποία ανήκουν. Είναι δηλαδή πολύ κάτω από το 3% που είπε ψευδόμενος ο Αλογοσκούφης. Πολύ κάτω από τον επίσημο πληθωρισμό του 2,9% και ακόμα πιο κάτω από την πραγματική κατάσταση στην αγορά, όπου η ακρίβεια κατατρώει τα φτωχά εισοδήματα.
Πρέπει να σημειώσουμε ακόμα, ότι η αύξηση για τους δημόσιους υπάλληλους θα είναι ακόμα μικρότερη, λόγω της αύξησης της παρακράτησης φόρου που έχει θεσπίσει η κυβέρνηση της ΝΔ. Μπορεί να μας αντιτείνει κάποιος ότι αυτά τα χρήματα θα τα πάρουν πίσω με την εκκαθάριση, όμως αυτό θα γίνει μετά από ένα χρόνο. Δηλαδή, πέρα από τη λιτότητα, πρέπει να δανείζουν και άτοκα το κράτος.
Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ότι το ΕΚΑΣ δεν το παίρνουν όλοι οι χαμηλοσυνταξιούχοι, όπως αφήνει να διαφανεί η κυβέρνηση, με την ανοχή των ΜΜΕ (λόγω συνενοχής ή λόγω ασχετοσύνης), αλλά ένα μικρό ποσοστό τους, που γίνεται κάθε χρόνο μικρότερο, επειδή με τις ονομαστικές αυξήσεις κάποιοι χαμηλοσυνταξιούχοι παύουν να πληρούν τα κριτήρια που βάζει ο νόμος. Ο Αλογοσκούφης δεσμεύτηκε ότι θα τιμαριθμοποιηθούν τα σχετικά κλιμάκια, όμως το πρόβλημα παραμένει.
Είναι φανερό ότι έχουμε να κάνουμε με την πρώτη κίνηση απομάκρυνσης από την τακτική της «ήπιας προσαρμογής». Στο πεδίο της δημοσιονομικής πολιτικής η μείωση των πραγματικών μισθών θεωρείται το πιο αποτελεσματικό έκτακτο μέτρο, γιατί είναι άμεσης απόδοσης. Η Κομισιόν, βέβαια, ζητάει μέτρα μόνιμα, απαιτώντας ρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, αυτό όμως μάλλον θα υλοποιηθεί την επόμενη χρονιά.
Η κυβέρνηση εμφανίζεται αποφασισμένη να επιβάλει αυτή την εισοδηματική πολιτική και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Από τη μεριά τους οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές, Πασόκοι στην πλειοψηφία τους, ανεβάζουν τους τόνους και ο Πολυζωγόπουλος εκτοξεύει καθημερινά «μολών λαβέ» ως τριπύθαμη καρικατούρα του Λεωνίδα. Μάλιστα, μια σειρά Ομοσπονδίες των ΔΕΚΟ έχουν ανακοινώσει και 24ωρη απεργία για τις 17 Μάρτη. Για μας είναι καθαρό, ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία βάζει μπροστά μια διαδικασία πολιτικής φθοράς της κυβέρνησης και ταυτόχρονα στήριξης της λιτότητας και όχι μια διαδικασία ανατροπής της εισοδηματικής πολιτικής, που θα άνοιγε το δρόμο και για άλλες διεκδικήσεις των εργαζόμενων.
Τη λιτότητα την έχει επικυρώσει η ίδια η ΓΣΕΕ με τη διετή συλλογική σύμβαση που έχει υπογράψει. Ψευταράδες όπως οι υπουργοί της κυβέρνησης βγαίνουν και λένε ότι στις ΔΕΚΟ διεκδικούν αυξήσεις 5,5%, σύμφωνα με τη συλλογική σύμβαση. Ομως, αυτό το 5,5% είναι στην πραγματικότητα 3,3%. Δηλαδή, ελάχιστα πάνω από τον επίσημο πληθωρισμό. Η κυβέρνηση, μετρώντας τα πράγματα, μπορεί να δώσει το Ο.Κ. στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ να συμφωνήσουν σε αυξήσεις της τάξης του 3% ή ελάχιστα παραπάνω. Οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές θα σπεύσουν να πανηγυρίσουν, αλαλάζοντας ότι ανέτρεψαν την εισοδηματική πολιτική. Ταυτόχρονα, η αντιπολίτευση θα έχει προκαλέσει μια κάποια φθορά στην κυβέρνηση, επενδύοντας ενόψει των επόμενων εκλογών, όπως κάνει πάντοτε.
