Ουδείς από το κυβερνητικό επιτελείο τόλμησε να πανηγυρίσει για «κάμψη του πληθωρισμού», μετά τη δημοσιοποίηση από την ΕΣΥΕ του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή του Αυγούστου, ο οποίος διαμορφώθηκε στο 4,7%, έναντι 4,9% του Ιουλίου και του Ιουνίου. Πέρασαν την είδηση στο ντούκου και την επόμενη κιόλας μέρα είχε ξεχαστεί
.
Βλέπετε, ξέρουν πολύ καλά ότι η πραγματική ακρίβεια στην αγορά είναι χειρότερη απ’ αυτή που καταγράφει η ΕΣΥΕ και πως το 4,7% του Αυγούστου είναι καθαρά συγκυριακό και οφείλεται πρώτο στις καθιερωμένες εκπτώσεις και δεύτερο στη μικρή πτώση των τιμών των καυσίμων. Μάλιστα, θα έπρεπε η σχετική συγκράτηση να είναι μεγαλύτερη, δεδομένου ότι μέτρο σύγκρισης είναι ο Αύγουστος του 2007 που είχε παρατηρηθεί το πρώτο μεγάλο κύμα ανατιμήσεων. Στο κυβερνητικό επιτελείο γνωρίζουν επίσης πολύ καλά, ότι το Σεπτέμβρη παραδοσιακά γίνονται ανατιμήσεις στα περισσότερα εμπορεύματα πλατιάς κατανάλωσης (οι επόμενες αυξήσεις γίνονται το Γενάρη) και ήδη οι εταιρίες άρχισαν να στέλνουν τους νέους τιμοκαταλόγους. Και βέβαια, τα περί συμφωνιών κυρίων με τους καπιταλιστές είναι για τα πανηγύρια. Τον τόνο στην αγορά δίνουν οι βιομήχανοι, αυτοί διαμορφώνουν τις τιμές κι αυτοί ούτε να συναντηθούν δε δέχονται με το Φώλια, τον οποίο θεωρούν φαιδρό πολιτικά πρόσωπο. Οι έμποροι απλά ακολουθούν το χορό που ανοίγουν οι βιομήχανοι. Αλλωστε, είναι γνωστό πως ο υφυπουργός Γ. Βλάχος συμφώνησε με τους μεγαλεμπόρους σχολικών ειδών όχι να μην κάνουν ανατιμήσεις (που τις έχουν ήδη κάνει), αλλά να βγουν και να δηλώσουν ότι οι τιμές είναι ίδιες και χαμηλότερες με τις περσινές κι ακόμη να πιέσουν τους καναλάρχες, με όπλο τις διαφημιστικές καμπάνιες τους, να μη γίνουν ρεπορτάζ για ακρίβεια στα σχολικά είδη.
Αν αξίζει να κοιτάξουμε τον ΔΤΚ της ΕΣΥΕ είναι για να κάνουμε σύγκριση με την παλαιότερη εξέλιξή του. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι σε μέσα επίπεδα το δωδεκάμηνο Ιούλιος 2007 – Αύγουστος 2008 ο δείκτης «τρέχει» με ρυθμό 4,2% έναντι ρυθμού 2,7% το προηγούμενο δωδεκάμηνο (Ιούλης 2006 – Αύγουστος 2007). Η αύξηση του ρυθμού φτάνει το 50%, ποσοστό πάρα πολύ μεγάλο για ένα χρόνο και δεν δικαιολογείται με τίποτα από την αύξηση της τιμής των καυσίμων. Είναι αποτέλεσμα της κρίσης, που αντιμετωπίζεται από το κεφάλαιο με την αύξηση των τιμών που επιβάλλονται μονοπωλιακά. Η τάση αυτή θα συνεχιστεί, γιατί προς το παρόν δεν υπάρχει ορίζοντας εξόδου από την κρίση (αυτό προβλέπουν όλα τα διεθνή κέντρα του μονοπωλιακού κεφάλαιου). Για πολλοστή φορά, λοιπόν, θα σημειώσουμε, ότι η μόνη άμυνα για τους εργαζόμενους είναι ο αγώνας για αύξηση των μισθών.
