Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που η κυβέρνηση ισχυριζόταν ότι δεν πρόκειται να πουλήσει εργοστάσια της ΔΕΗ, αλλά μόνο ένα ποσοστό της επιχείρησης, διατηρώντας τον έλεγχό της. Δεν τα έλεγε αυτά η Μπιρμπίλη, ο Παπακωνσταντίνου τα έλεγε. Τώρα, συνεντευξιαζόμενος στο «Εθνος της Κυριακής», έσκασε το παραμύθι:
«Καταρχάς κλείνουμε τις επόμενες εβδομάδες τη διαπραγμάτευση με την ΕΕ για την πρόσβαση στους λιγνίτες από τρίτους, μέσω πώλησης τουλάχιστον δύο μονάδων και μιας συμφωνίας ανταλλαγής ισχύος. Πέρα από αυτό, έχω ξεκαθαρίσει ότι δεν θα γίνει πώληση μέσω Χρηματιστηρίου, από τη στιγμή που δεν αντικατοπτρίζεται η πραγματική αξία της μετοχής της ΔΕΗ. Γι’ αυτό και επιλογή μας είναι για το 2012 είτε εύρεση στρατηγικού επενδυτή είτε διακράτηση ενός μεγαλύτερου ποσοστού από το Δημόσιο και πώληση θυγατρικών».
Παρατήρηση πρώτη: μήπως θα έπρεπε να συνεννοούνται καλύτερα με τον Βενιζέλο; Ο μεν Παπακωνσταντίνου δηλώνει ότι η πώληση μέσω χρηματιστηρίου είναι ασύμφορη, ο δε Βενιζέλος ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, διότι υπάρχει τρόπος να προβλεφτούν στο τίμημα και μελλοντικές υπεραξίες (το επανέλαβε και την Τετάρτη, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του Καρατζαφέρη).
Παρατήρηση δεύτερη: το πιο σημαντικό είναι ότι είναι έτοιμοι να πουλήσουν δυο λιγνιτικά εργοστάσια της ΔΕΗ. Και, φυσικά, θα πουλήσουν εργοστάσια-φιλέτα και όχι εκείνα που έχουν φάει τα ψωμιά τους. Σε τι τιμές θα τα πουλήσουν; Σε τιμές που θα καθορίσουν οι αγοραστές, δηλαδή μπιρ παρά. Νομίζουμε ότι επ’ αυτού δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε.
Το παραμύθι περί «πράσινης ανάπτυξης», στην οποία δήθεν θα έριχναν το βάρος, ή περί κοσμογονίας με τα φωτοβολταϊκά και τις ανεμογεννήτριες μπορεί να το έφαγαν μερικοί, όμως όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς τι σημαίνει ενεργειακές ανάγκες και ικανοποίησή τους δεν υπήρχε περίπτωση να το φάει. Οι λεγόμενες ήπιες μορφές ενέργειας δεν μπορούν να καλύψουν τις ενεργειακές ανάγκες του σύγχρονου βιομηχανικού καπιταλισμού. Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να μπο- ρούν να καλύπτουν το 20% των αναγκών τους με αιολική και ηλιακή ενέργεια. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ούτε καν σ’ ένα σχετικά καθυστερημένο βιομηχανικό σύστημα, όπως το ελληνικό, πόσο μάλλον για τα βιομηχανικά συστήματα των χωρών του μονοπωλιακού καπιταλισμού με τις τεράστιες ενεργειακές ανάγκες. Χρειάζονται «βαριά» καύσιμα κι ένα απ’ αυτά είναι ο λιγνίτης, τον οποίο η χώρα μας διαθέτει σε αφθονία.
Αν επρόκειτο βαθμιαία να κλείσουν τα λιγνιτικά εργοστάσια, τότε κανένας καπιταλιστικός όμιλος δεν θα έδειχνε ενδιαφέρον ν’ αγοράσει λιγνιτικά εργοστάσια στην Ελλάδα. Από την άλλη, στόχος των ευρωπαϊκών μονοπωλίων (γερμανικών, γαλλικών, ιταλικών) δεν ήταν ποτέ η ΔΕΗ, ως επιχείρηση παραγωγής-διανομής (κάθετη), αλλά η παραγωγή. Γιατί η παραγωγή θα τους δώσει τη δυνατότητα να ελέγξουν μονοπωλιακά και τη διανομή. Αυτοί θα παράγουν ρεύμα σε εργοστάσια που θ’ αγοράσουν μπιρ παρά από τη ΔΕΗ και στη συνέχεια θα το πωλούν στη ΔΕΗ σε τιμές που θα καθορίσουν οι ίδιοι. Η ΔΕΗ με τη σειρά της θα «μαζεύει» τη ζημιά και θα τη μετακυλά στη λαϊκή κατανάλωση.
