H AΠΟΦΑΣΗ του ΟΤΕ να αυξήσει τα τέλη πρόσβασης στο Internet μέσω απλής γραμμής ή γραμμής ISDN σε ποσοστό μέχρι και 240% είναι μια απόφαση μονοπωλιακού τύπου. Μια απόφαση που τη χρεώνεται το κράτος, αφού αυτό είναι ο βασικός μέτοχος και ασκεί τη διοίκηση του ΟΤΕ. Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι η κυβέρνηση για μια φορά ακόμη αυτοδιαψεύδεται, γιατί κάνει αβάσταχτο το φορτίο της επικοινωνίας της πλειοψηφίας των απλών χρηστών με το Διαδίκτυο, την ίδια στιγμή που μιλά για διευκόλυνση της πρόσβασης, κοινωνία της πληροφορίας και άλλες τέτοιες παπαριές. Ας δούμε την απόφαση από μια άλλη σκοπιά, ευρύτερου ενδιαφέροντος.
Επιχειρηματικά, η απόφαση αυτή είναι μια πολύ εύστοχη κίνηση. Ο ΟΤΕ σκέφτηκε σαν μονοπώλιο: Εχω πανάκριβο ευρυζωνικό Internet (5 μέχρι 50 φορές ακριβότερο από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα) κι αυτό κρατάει μακριά τις επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες, που θα αποτελούσαν τη μεγάλη πελατεία του ADSL. Τί θα κάνω, λοιπόν;
Θα κρατήσω πανάκριβο το ADSL και ταυτόχρονα θα ακριβήνω το κόστος με χρήση του Ενιαίου Πανελλαδικού Αριθμού Κλήσης (PSTN και ISDN). Με το κλείσιμο της ψαλίδας και δεδομένου ότι το ADSL είναι πολύ πιο γρήγορο, θα σπρώξω ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των χρηστών να περάσουν στην ευρυζωνική χρήση. Ταυτόχρονα, θα κονομήσω και από όσους παραμείνουν στις αργές γραμμές, αφού θέλοντας και μη θα πληρώνουν πιο ακριβά (να κόψουν το Internet αποκλείεται, γιατί άλλοι το χρησιμοποιούν για επαγγελματικούς λόγους και άλλοι για λόγους επικοινωνίας, ψυχαγωγίας, άντλησης πληροφόρησης.
Θα κρατήσω πανάκριβο το ADSL και ταυτόχρονα θα ακριβήνω το κόστος με χρήση του Ενιαίου Πανελλαδικού Αριθμού Κλήσης (PSTN και ISDN). Με το κλείσιμο της ψαλίδας και δεδομένου ότι το ADSL είναι πολύ πιο γρήγορο, θα σπρώξω ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των χρηστών να περάσουν στην ευρυζωνική χρήση. Ταυτόχρονα, θα κονομήσω και από όσους παραμείνουν στις αργές γραμμές, αφού θέλοντας και μη θα πληρώνουν πιο ακριβά (να κόψουν το Internet αποκλείεται, γιατί άλλοι το χρησιμοποιούν για επαγγελματικούς λόγους και άλλοι για λόγους επικοινωνίας, ψυχαγωγίας, άντλησης πληροφόρησης.
Σκέψη δεύτερη. Ποιος χρησιμοποιεί το νυχτερινό φτηνό τιμολόγιο (10 το βράδυ με 8 το πρωί); Η νεολαία. Το φοιτηταριάτο κυρίως, που έχει τη δυνατότητα να ξενυχτάει. Αυτοί είναι που δεν μπορούν να κάνουν χωρίς το Internet. Κοπάνα τους, λοιπόν, το μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης (241%).
Σκέψεις και κινήσεις πολύ λογικές για μια καπιταλιστική επιχείρηση που ελέγχει μονοπωλιακά μια αγορά. Μόνο που αυτή η επιχείρηση ήταν μέχρι πριν μερικά χρόνια μια καθαρόαιμη ΔΕΚΟ. Στη συνέχεια μπήκε στο χρηματιστήριο, πούλησε το μεγαλύτερο κομμάτι του μετοχικού της κεφάλαιου, αλλά το κράτος εξακολουθεί να έχει το μάνατζμεντ. Ετσι ακριβώς θα αρχίσουν να λειτουργούν και οι υπόλοιπες ΔΕΚΟ μετά από μερικές εβδομάδες, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο που μάλλον την επόμενη εβδομάδα θα καταθέσει στη Βουλή η κυβέρνηση. Για να είναι οι ΔΕΚΟ ελκυστικές στους υποψήφιους αγοραστές ή μετόχους τους θα πρέπει να ακολουθούν τιμολογιακή πολιτική της μέγιστης κερδοφορίας και να εκμεταλλεύονται τη μονοπωλιακή τους θέση, όπως κάνει κάθε καπιταλιστική επιχείρηση. Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη λύση. Το κράτος να επιχορηγεί τις ΔΕΚΟ για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής (π.χ. χαμηλά τιμολόγια γενικώς ή σε ορισμένες περιπτώσεις). Το κράτος, όμως, περνά περίοδο σκληρής λιτότητας. Η όποια κοινωνική πολιτική ασκούνταν ως τώρα κυρίως από τις ίδιες τις ΔΕΚΟ (με κρατικές αποφάσεις). Δεν έβγαιναν χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό, πλην των μέσων μαζικής μεταφοράς. Από την άλλη, και να ήθελε το κράτος να ασκήσει τέτοια πολιτική, θα αρκούσε μια προσφυγή στην Κομισιόν για να απαγορευτεί κάθε παρέμβαση, αφού ό,τι έχει να κάνει με κοινωνικές παροχές θεωρείται ότι… νοθεύει τον ανταγωνισμό (βλέπε το παράδειγμα της Ολυμπιακής).
