Με το στυγνό ύφος του μάνατζερ, που βλέπει μόνο αριθμούς και όχι ανθρώπους, ο Γκουΐντο Κέρχοφ, μέλος του ΔΣ της Deutsche Telekom και επικεφαλής του τομέα Νοτιοανατολικής Ευρώπης εξηγούσε μιλώντας σε εκδήλωση του Ελληνογερμανικού Επιμελητήριου, ότι αν μειωθεί ο αριθμός των εργαζόμενων του ΟΤΕ κατά 2.000 άτομα και παράλληλα μειωθούν οι μισθοί όσων θα απομείνουν στην εργασία, ο ΟΤΕ θα εξοικονομήσει 130 εκατ. ευρώ το χρόνο, ενισχύοντας κατά 20% το περιθώριο EBITDA της επιχείρησης. Αυτό είναι που απασχολεί τους γερμανούς μάνατζερ του ΟΤΕ και όχι αν το δημόσιο θα επαναγοράσει ένα 5% του μετοχικού κεφάλαιου του ΟΤΕ. «Πέντε πάνω, πέντε κάτω, δεν αλλάζει τίποτα το ουσιαστικό», είπε ο Κέρχοφ, συμπληρώνοντας ότι το ελληνικό κράτος μπορεί να αγοράσει το σχετικό ποσοστό φτηνότερα από το χρηματιστήριο, αντί να το ζητήσει από τη DT.
Κάποιοι άλλοι γερμανοί μάνατζερ δεν κρατιούνται, ούτε κάνουν μακρόπνοα σχέδια. Διάλεξαν την προεκλογική περίοδο για να ασκήσουν έναν ωμό εκβιασμό. Η Thyssen Krupp, στην οποία έχουν ξεπουληθεί τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, κατήγγειλε τη σύμβαση με το ελληνικό δημόσιο, που αρνείται να παραλάβει το σαπάκι υποβρύχιο που κατασκεύασε, και απειλεί να βάλει λουκέτα στα ναυπηγεία, πετώντας 1.500 εργάτες στο δρόμο. Η πρασινογάλαζη πλειοψηφία του σωματείου «Τρίαινα», που το 2001 πανηγύριζε για τον ερχομό του γερμανικού μονοπώλιου και υποστήριζε ότι το ξεπούλημα «διασφαλίζει τη δουλειά και τις κατακτήσεις», τώρα απευθύνεται με ύφος αξιωματικής αντιπολίτευσης στη διοίκηση της εταιρίας, για να της πει «φανήκατε ανίκανοι» (!) και αποφαίνεται, με ύφος πιστώτριας τράπεζας, ότι «τα ναυπηγεία πρέπει να ξαναγίνουν ανταγωνιστικά»! Προφανώς, με το πούλημά τους σε κάποιον άλλο καπιταλιστικό όμιλο, ο οποίος το πρώτο που θα κάνει θα είναι να μειώσει το προσωπικό, όπως έκαναν και όλοι οι προηγούμενοι που πέρασαν από εκεί.
Ο όμιλος Ψωμιάδη δεν έμεινε στις απειλές. Εριξε ένα μεγαλοπρεπέστατο κανόνι πετώντας στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενους. Η «Ασπίς-Πρόνοια» μόλις το 2007 φιγουράριζε ανάμεσα στις 10 μεγαλύτερες εταιρίες του ασφαλιστικού κλάδου, με κέρδη τη διετία 2006-2007 περίπου 27 εκατομμύρια ευρώ, τώρα βάζει λουκέτο μαζί με τις θυγατρικές της. Ο Παπανδρέου ρωτάει μονότονα τον Καραμανλή «πού πήγαν τα λεφτά;», δεν είδαμε κανέναν τους όμως να θέτει την ίδια ερώτηση στους καπιταλιστές.
Ο περιβόητος Αγούδημος αφήνει τα σαπάκια του να βγουν στο σφυρί, χωρίς να του καίγεται καρφί. Και γιατί να του καεί; Τα σαπάκια δεν έχουν καμιά αξία, όταν ο ίδιος έχει φάει ένα σκασμό λεφτά (κρατικές επιχορηγήσεις για τις άγονες γραμμές) και χρωστάει σ’ όποιον μιλάει ελληνικά. Με τα σαπάκια υπό πλειστηριασμό, ο ίδιος είναι έτοιμος ν’ ανοιχτεί «σε νέες επενδυτικές δραστηριότητες». Σιγά μην ενδιαφερθεί για την τύχη καμιά τριακοσαριά ναυτεργατών και λοιπών υπαλλήλων ή για το αν θα πιάνει καράβι στους Φούρνους και την Ικαρία. Και βέβαια, οι μονομάχοι των εκλογών ούτε που συζητούν για τη δημιουργία κρατικής ακτοπλοΐας. Εδώ πούλησαν την Ολυμπιακή και ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν και τον ΟΣΕ, στα ποστάλια θα το γυρίσουν;
Από άλλες μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις έρχονται ειδήσεις για απολύσεις, διαθεσιμότητες και εκβιασμούς προς εργαζόμενους για μειωμένα ωράρια. Για παράδειγμα, καταγγέλθηκε ότι η διοίκηση του «Ιασώ» κάλεσε ήδη εργαζόμενους και τους ανακοίνωσε ότι πλέον θα δουλεύουν 6ωρο και όχι 8ωρο, με ανάλογη μείωση μισθού βέβαια. Το ίδιο κάνει και η διοίκηση του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών, η οποία σχεδιάζει να μειώσει το ωράριο σε 800 εργαζόμενους. Το ίδιο κάνει και η μεγαλύτερη εταιρία ταχυμεταφορών στην Ελλάδα, η ACS.
Οι καπιταλιστές δεν περιμένουν καμιά κυβέρνηση, νέα ή παλιά να τους λύσει τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σε επίπεδο επιχείρησης. Τα λύνουν μόνοι τους. Με τη δύναμη που τους δίνει το διευθυντικό δικαίωμα και το υπάρχον νομικό πλαίσιο, που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους. Η κρίση απαιτεί καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Η κρίση φέρνει ανακατατάξεις, αναπροσανατολισμούς, συγχωνεύσεις, ξαναμοίρασμα της πίτας. Ολ’ αυτά θα γίνουν με τους εργάτες να πληρώνουν το μάρμαρο. Οι εκλογές απλά θα επιβεβαιώσουν πως όλ’ αυτά καλώς γίνονται.
