Με την πάροδο του χρόνου γίνεται σαφές γιατί κατά την περίοδο προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας δεν επιλέχτηκε η κατασκευή ελαφρών λυόμενων κατασκευών, αλλά βαριών κατασκευών με πολλαπλάσιο κόστος. Εκείνοι που πήραν τις αποφάσεις (η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, για να μην ξεχνιόμαστε) ήθελαν από τη μια να ικανοποιήσουν την ακόρεστη δίψα των μεγαλοεργολάβων για κέρδη, ενώ από την άλλη ήθελαν ν’ αφήσουν κατασκευές για μεταολυμπιακή καπιταλιστική αξιοποίηση (τα περί μαζικής άθλησης ήταν παραμύθια για αφελείς).
Μετά το κλειστό του Γαλατσίου, που παραδίνεται στον όμιλο Χαραγκιώνη για κατασκευή γιγάντιου εμπορικού κέντρου και το γήπεδο του Μπάντμιτον στο Γουδή, που μετατράπηκε σε ιδιωτικό συναυλιακό κέντρο, ένα ακόμη ολυμπιακό ακίνητο, το οποίο μάλιστα είχε χαρακτηριστεί προσωρινό, το ογκώδες IBC (Διεθνές Ραδιοτηλεοπτικό Κέντρο), που δεσπόζει στη λεωφόρο Κηφισίας, παραδίνεται κι αυτό στην καπιταλιστική αξιοποίησή του ως εμπορικό κέντρο (από τον όμιλο Λάτση, που διαθέτει ήδη το θηριώδες Mall στην περιοχή). Μάλιστα, η υπουργική απόφαση προβλέπει και την κατασκευή παγοδρόμιου στον προαύλιο χώρο του, για να παρακαμφθεί η απόρριψη από το ΣτΕ (μετά από προσφυγή κατοίκων) του σχεδίου κατασκευής παγοδρόμιου στο Μαρούσι. Εννοείται πως η ομόφωνη απόφαση, με την οποία το Νομαρχιακό Συμβούλιο Αθηνών είχε απορρίψει τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων για τη μετατροπή του IBC σε εμπορικό κέντρο, πετάχτηκε στα σκουπίδια από τον Γ. Σουφλιά.
Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε μία από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις που να έχει αποδοθεί σε χρήση για μαζικό αθλητισμό. Οσες παρέμειναν αθλητικές παραδόθηκαν στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις που ασχολούνται με τον αθλητισμό, οι δε υπόλοιπες μετατρέπονται σε εκθεσιακούς χώρους, συνεδριακά κέντρα, χώρους καλλιτεχνικών εκδηλώσεων και εμπορικά κέντρα. Ο ελληνικός λαός χρυσοπλήρωσε τους εργολάβους και τώρα χρυσοπληρώνει άλλους καπιταλιστές που εκμεταλλεύονται επιχειρηματικά αυτούς τους χώρους.
