Πρώτα έγιναν οι διαρροές στα παπαγαλάκια, για ν’ αρχίσουν να προετοιμάζουν το έδαφος και μετά ακολούθησε η επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών: «Η Κυβέρνηση αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια εξειδικευμένων ανεξάρτητων συμβούλων για να προχωρήσει στη ριζική αναδιάρθρωση ή εξυγίανση των επί σειρά ετών ζημιογόνων κρατικών εταιριών Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) και ΛΑΡΚΟ. Με τη βοήθεια των συμβούλων και σε συνεργασία με τη διοίκηση και τους εργαζόμενους των εταιριών θα διερευνηθούν υλοποιήσιμα σχέδια εξυγίανσης ή αναδιάρθρωσης. Τα σχέδια αυτά θα περιλαμβάνουν σημαντική μείωση του μεγέθους των εταιριών προκειμένου οι εταιρίες να καταστούν βιώσιμες με στόχο την ιδιωτικοποίησή τους εντός του 2014 ή/και να διευκολύνουν την πώληση επιμέρους στοιχείων του ενεργητικού τους. Τα σχέδια αυτά θα πρέπει να ελαχιστοποιούν το κόστος των εταιριών αυτών για τον έλληνα φορολογούμενο και να είναι συμβατά με τους κανόνες της ΕΕ περί κρατικών ενισχύσεων. Τα αποτελέσματα του πορίσματος των συμβούλων θα οδηγήσουν σε οριστικές αποφάσεις της Κυβέρνησης έως το τέλος Αυγούστου και την υλοποίησή τους έως το τέλος του τρέχοντος έτους».
Η ΛΑΡΚΟ είναι, αν όχι η μεγαλύτερη, μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες παραγωγής σιδηρονικέλιου στην Ευρώπη. Πώς γίνεται, λοιπόν, και το «κόστος παραγωγής» ανά τόνο είναι 20.000 δολάρια, ενώ η τιμή πώλησης είναι 15.000 με 16.000 δολάρια; Αν η εταιρία μπαίνει μέσα, γιατί να έρθει να την αγοράσει ο οποιοσδήποτε καπιταλιστικός όμιλος; Η απάντηση είναι απλή, αλλά τα παπαγαλάκια την κρύβουν. Τα 20.000 δολάρια τον τόνο δεν είναι «κόστος παραγωγής», αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του κόστος εξυπηρέτησης των δανείων που άφησαν οι παλιοί ιδιοκτήτες της εταιρίας, φορτώνοντάς τα στο κράτος. Αυτό που σκοπεύουν να κάνουν τώρα, είναι να σπάσουν την εταιρία σε «καλή» και «κακή». Την «κακή» θα τη φορτωθεί το κράτος (τα χρέη δηλαδή), ενώ η «καλή» θα πουληθεί, για να εξασφαλίζει κέρδη στους καπιταλιστές που θα την αγοράσουν. Με λιγότερους εργάτες, με χαμηλότερους μισθούς και με «κινέζικες» εργασιακές σχέσεις.
Τα ίδια ισχύουν, τηρουμένων των αναλογιών, για την ΕΛΒΟ, που την παράτησε η αυστριακή Stayer, την παράτησε μετά ο όμιλος Μυτιληναίου, αφήνοντας τα χρέη στο κράτος. Οσο για τα ΕΑΣ, όσο μαινόταν ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ ήταν μια εταιρία υπερκερδοφόρα, ενώ στη συνέχεια έγινε ζημιογόνα, όπως κάθε πολεμική βιομηχανία αυτού του μεγάθους. Κι όμως, και η ΕΛΒΟ και τα ΕΑΣ θα μπορούσαν να «α-ποστρατιωτικοποιηθούν» και να γίνουν βιομηχανίες για ειρηνική παραγωγή, βασιζόμενες στην υποδομή τους και στο υψηλής ειδίκευσης εργατικό δυναμικό που διαθέτουν.
Αυτό που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση, με διαδικασίες fast track, θα είναι η σαλαμοποίηση των εταιριών και η πώληση των φιλέτων τους.
