Μια διαφορετική ταινία για την Παλαιστίνη είδαν οι θεατές στο φεστιβάλ πρωτοποριακού κινηματογράφου που διεξήχθη τις προηγούμενες μέρες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας στον κινηματογράφο Λαΐς.
Πρόκειται για αποσπασματικό, κατεστραμμένο ως επί το πλείστον αρχειακό υλικό από την τεράστια μάζα της πνευματικής κληρονομιάς που έκλεψαν οι Ισραηλινοί όταν βομβάρδισαν τα γραφεία της PLO στη Βηρυττό το 1982 και εισέβαλαν στο Παλαιστινιακό Κέντρο Ερευνών, από το οποίο έκλεψαν ολόκληρο το αρχείο, που αποτελούταν από ιστορικά ντοκουμέντα της Παλαιστίνης, περιλαμβανόμενων φωτογραφικών και κινηματογραφικών αρχείων.
Το υλικό αυτό πέρασε στα χέρια του σιωνιστικού στρατού και κάποια τμήματά του βρέθηκαν στη δικαιοδοσία ισραηλινών ερευνητών, από τους οποίους ζήτησε το δικαίωμα χρήσης τους ο Καμάλ Αλτζαφάρι, στην πιο ταπεινωτική διαδικασία της ζωής του, όπως είπε στους θεατές στη συζήτηση που ακολούθησε μετά το τέλος της χτεσινής προβολής.
Το Μια Ταινία Φιντάι αποσκοπεί στη δημιουργία μιας αντίθετης αφήγησης γι’ αυτή την κλοπή, παρουσιάζοντας μια μορφή κινηματογραφικού σαμποτάζ που θέλει να επανακτήσει και να αποκαταστήσει τις κλεμμένες μνήμες της παλαιστινιακής ιστορίας, όπως σημειώνει ο Αλτζαφάρι. Είναι μια συγκλονιστική εξερεύνηση ταυτότητας, μνήμης και αντίστασης, που λέγεται μέσα από ένα μοναδικό μείγμα τεχνικών ντοκιμαντέρ και πειραματικού κινηματογράφου.
Τμήματα του υλικού αυτού ξεκινούν από την βρετανική κατοχή της Παλαιστίνης κατά την οποία εξοντώθηκε σχεδόν το 10% του ανδρικού πληθυσμού της περιοχής και φτάνουν μέχρι και τη δεκαετία του 1970. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για σκόρπιες, χωρίς ήχο, ασυντήρητες κόπιες, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή και να προσφέρει μια άλλη οπτική της μακραίωνης ιστορίας της Παλαιστίνης, που η σιωνιστική κατοχή προσπαθεί με όλους τους τρόπους, δεκαετίες τώρα, να αφανίσει, παρουσιάζοντας τους Παλαιστίνιους σαν παρείσακτους σε αυτή τη γη.
Ο Αλτζαφάρι συνέθεσε αυτό το υλικό χωρίς ν’ ακολουθεί κάποια χρονική αλληλουχία, με έναν καθαρά ποιητικό τρόπο, και το «έδεσε» με ένα παιδικό τραγουδάκι και ένα συνταρακτικό τραγούδι πάνω σε στίχους του μείζονος παλαιστίνιου ποιητή Σαμίχ Κάσεμ, που όπως εξομολογήθηκε στο κοινό, δεν το γνώριζε αλλά το βρήκε στη διάρκεια της δουλειάς του πάνω στην ταινία και το ενσωμάτωσε ως βασικό ηχητικό μοτίβο της. Οσο για το κόκκινο χρώμα, που «λούζει» -εν όλω ή εν μέρει- πολλά πλάνα, όπως είπε ήταν η καταγγελία του για τις βάρβαρες σημειώσεις που χάραξαν πάνω στα φιλμ οι σιωνιστές κλέφτες. Οσο για το χρώμα, δεν είχε καμιά δυσκολία να επιλέξει το κόκκινο, που αντιπροσωπεύει αυτά που υποφέρουν οι Παλαιστίνιοι εδώ και εκατό χρόνια.
O τίτλος της ταινίας παραππέμπει στον ασίγαστο αγώνα των Παλαιστίνιων για απελευθέρωση. Φιντάι στα αραβικά σημαίνει αυτόν που θυσιάζει τον εαυτό του. Στην Ελλάδα γνωρίζουμε τον όρο στον πληθυντικό αριθμό: Φενταγίν, οι παλαιστίνιοι μαχητές που έκαναν παράτολμες καταδρομικές επιχειρήσεις ενάντια στη σιωνιστική κατοχή.
Πολλά ντοκουμέντα της παλαιστινιακής ιστορίας καταστράφηκαν για πάντα και σήμερα βλέπουμε τη μεθοδευμένη καταστροφή όσων μνημείων, πανεπιστημίων, μουσείων κλπ έχουν απομείνει στη Λωρίδα της Γάζας. Αυτό το φιλμ είναι η συμβολή του σκηνοθέτη στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης που με πάθος συντηρεί μεταξύ άλλων η αδιάλειπτη αντίσταση του παλαιστινιακού λαού πολλές δεκαετίες τώρα.
Ο Καμάλ Αλτζαφάρι, γεννημένος στην κατεχόμενη Ράμλα, με σπουδές στην Αμερική και τσο Βερολίνο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Γερμανία στην οποία ζούσε και εργαζόταν τα τελευταία 20 χρόνια, λόγω της άκρατης φιλοσιωνιστικής πολιτικής των κρατούντων και των διώξεων των διαμαρτυρόμενων φιλο-παλαιστίνιων. Ζει πλέον στην Γαλλία και εργάζεται για τη νέα του ταινία που θα διαδραματίζεται στη Γιάφα.
Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία και τον σκηνοθέτη ΕΔΩ.
