Χθες το βράδυ, δημοσιεύτηκε ανοιχτή επιστολή φοιτητών Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα. Επικαλούνται «την συμπαράσταση και άμεση παρέμβασή σας στην πρωτοφανή κατάσταση που έχει προκύψει με την υπόθεση Κουφοντίνα». Σημειώνουν ότι «από τη στιγμή που εκτίεται κανονικά η ποινή ενός κρατουμένου, αυτός χρήζει σύμφωνης με το νόμο μεταχείρισης, ίσης με τους άλλους κρατούμενους». Τονίζουν ότι «ισχυρισμοί πολιτικών προσώπων, όπως ότι οι γιατροί θα είναι υπεύθυνοι για την κατάληξη του Δ. Κουφοντίνα, είναι παραπλανητικοί και αβάσιμοι», υπενθυμίζοντας ότι «σύμφωνα με τις αποφάσεις διεθνών ιατρικών συνεδρίων περί ιατρικής δεοντολογίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και του ΟΗΕ και της Διεθνούς Αμνηστίας, η υποχρεωτική σίτιση αποτελεί ανθρώπινο βασανιστήριο και δεν νοείται ιατρική πράξη ενάντια στη θέληση του ασθενούς».
Και καταλήγουν: «Κάνουμε έκκληση λοιπόν σε εσάς ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ικανοποιήσετε το αίτημα του Δ. Κουφοντίνα για δίκαιη μεταχείριση. Ολα δείχνουν πως πλέον είναι στο χέρι σας να διασφαλίσετε το ύψιστο αγαθό της ανθρώπινης ζωής, ώστε να ανοίξετε ένα παράθυρο ελπίδας που αποσκοπεί στη βελτίωση του σωφρονιστικού συστήματος στην Ελλάδα. Κλείνοντας, εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στους γιατρούς που έχουν αναλάβει την περίθαλψή του και αποφασίζουν να αρνηθούν την υποχρεωτική του σίτιση».
Από το περιεχόμενο της ανοιχτής επιστολής φαίνεται πως δεν πρόκειται για φοιτητές προσκείμενους πολιτικοϊδεολογικά στον ακροαριστερό ή τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Πρόκειται για ανθρώπους που απλά έχουν συγκλονιστεί με αυτά που πληροφορούνται καθημερινά. Ως άνθρωποι που διδάσκονται την ιατρική επιστήμη και έχουν ήδη επαφή με το χώρο του νοσοκομείου, μπορούν να αντιληφθούν την απελπισία των συναδέλφων τους στη ΜΕΘ της Λαμίας. Απελπισία, όχι επειδή βγαίνει ο ακροδεξιός τηλεπλασιέ-υπουργός και τους απειλεί ότι θα είναι υπεύθυνοι αν δεν σιτίσουν υποχρεωτικά τον Κουφοντίνα, αλλά επειδή βλέπουν έναν άνθρωπο να σβήνει καθημερινά μπροστά στα μάτια τους και οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να τον βοηθήσουν να παραμείνει στη ζωή, διότι ο ίδιος τους το απαγορεύει και είναι υποχρεωμένοι να σεβαστούν τη βούλησή του.
Στις συνθήκες μιας απεργίας πείνας οι όροι αντιστρέφονται. Την πρωτοβουλία έχει ο απεργός πείνας και όχι οι γιατροί. Οι γιατροί απλώς είναι σε εγρήγορση να παρέμβουν, εάν και όταν τους το ζητήσει ο απεργός πείνας. Αυτή η αντιστροφή των όρων δημιουργεί τεράστια πίεση στους γιατρούς. Δεν είναι τυχαίο ότι τα παγκόσμια ιατρικά συνέδρια έχουν ασχοληθεί κατ’ επανάληψη με το ζήτημα των απεργιών πείνας και έχουν εκδώσει ad hoc διακήρυξη γι’ αυτό (Διακήρυξη για τους απεργούς πείνας), την οποία συνεχώς επικαιροποιούν.
Είχαν, λοιπόν, έναν επιπλέον λόγο αυτοί οι 66 (αν τους μετρήσαμε καλά) φοιτητές και φοιτήτριες της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης να εμφανιστούν δημόσια με αυτή την ανοιχτή επιστολή προς την ΠτΔ. Μόνο που μιλούν «εις ώτα μη ακουούσης». Εχει γίνει και άλλα παρέμβαση με ανοιχτή επιστολή νομικών και πανεπιστημιακών στην ΠτΔ. Εγινε και η γνωστή παρέμβαση με τις εκκλήσεις στους λογαριασμούς της στα social media. Διαβάσουμε ότι παρά το συνεχές σβήσιμο των συνεργατών της, ο αριθμός των αναρτήσεων έφτασε τις 27.000! Εντυπωσιακός αριθμός, πράγματι. Εντυπωσική και η… κώφωση της ΠτΔ.
Η κ. Σακελλαροπούλου παραμένει… Βούδας. Στρατιωτάκι ακούνητο αμίλητο, όπως θα ‘λεγε και ο Πολύδωρας. Βλέπει μπροστά στα μάτια της να παραβιάζεται με τον πιο ωμό τρόπο η αστική νομιμότητα (νομικός είναι, το ξέρει πολύ καλά) και εξαιτίας αυτής της παραβίασης να οδηγείται προς το θάνατο ένας απεργός πείνας (ο πρώτος ιστορικά στη χώρα μας, ο πρώτος στην Ευρώπη μετά από τέσσερις δεκαετίες, ο πρώτος τον 21ο αιώνα σε ευρωπαϊκή χώρα), αλλά αυτή… Βούδας. Δεν τοποθετείται ούτε καν έμμεσα: με μια διαρροή από το περιβάλλον της (γνωστά πράγματα στην αστική πολιτική).
Το ίδιο ισχύει για τον αρχιεπίσκοπο και τους δεσποτάδες του, τους φορείς της αγάπης, της φιλαλληλίας (λέμε τώρα). Ολόκληρο πρωτοσέλιδο του έφτιαξε η ΕφΣυν. Κάποιος θεολόγος επιστρατεύτηκε για να το γράψει, ώστε να περιλαμβάνει όλα τα γνωστά κλισέ της χριστιανικής ιδεολογίας, περί αγάπης, συγχώρεσης και τα παρόμοια. Βούδας και ο Ιερώνυμος.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή των κοινωνιών που δημιουργούνται σοβαρές ρωγμές στο στρατόπεδο των κυρίαρχων. Είναι τότε που οι κυβερνήσεις (πάντοτε συγκυριακές στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες) ξεφεύγουν πολύ από τα όρια. Τότε, ακόμα και στο αστικό στρατόπεδο υπάρχουν συνειδήσεις που εξεγείρονται ή απλώς άνθρωποι και φορείς που δε θέλουν μια «σαλεμένη» κυβέρνηση να προκαλέσει γενικότερη ζημιά στο σύστημα. Τις τελευταίες εβδομάδες το βλέπουμε αυτό το φαινόμενο. Βλέπουμε μια κυβέρνηση να ενεργεί σαν να βρισκόμαστε σε συνθήκες εμφύλιου πολέμου, ενώ δε βρισκόμαστε σε τέτοιες συνθήκες. Και βλέπουμε ανθρώπους που φωνάζουν «μπάστα».
Οχι η Σακελλαροπούλου, όχι ο Ιερώνυμος. Αυτοί ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που κοιτάζουν μόνο το στενό συμφέρον τους. Η Σακελλαροπούλου «χρωστάει» στον Μητσοτάκη την εκλογή της και δε θέλει να του βάλει κανένα εμπόδιο. Του αφήνει το πεδίο εντελώς ελεύθερο από κάθε δική της -έστω και έμμεση- παρέμβαση. Ο Ιερώνυμος κάνει μπίζνες με την κυβέρνηση. Μιλάει δημόσια μόνο όταν πρέπει να υπερασπιστεί την κάστα του και τις μπίζνες της. Στις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, η σιωπή τους είναι πράγματι εκκωφαντική.
Οχι, δεν απευθύνουμε εμείς καμιά έκκληση είτε στη Σακελλαροπούλου είτε στον Ιερώνυμο. Απλώς, παρακολουθούμε, καταγράφουμε, ερμηνεύουμε. Λειτουργούμε (και) ως χρονικογράφοι, αφήνοντας υλικό για τον ιστορικό του μέλλοντος.
