Στο Τζάννειο νοσοκομείο του Πειραιά μεταφέρθηκε εσπευσμένα την περασμένη Τετάρτη ο Χριστόδουλος Ξηρός, που εμφάνισε παροξυσμό μιας αλλεργικής κρίσης που τον ταλαιπωρεί εδώ και τρία χρόνια και αντιμετωπίζεται με αδιαφορία από το «ιατρικό» σύστημα των φυλακών Κορυδαλλού. Πρόκειται για συμπτώματα που δε μπορεί να μην συνδέονται με το εξοντωτικό ειδικό καθεστώς κράτησης που έχει επιβληθεί στους πολιτικούς κρατούμενους για τις υποθέσεις 17Ν και ΕΛΑ. Οταν ζεις τόσα χρόνια σε υπόγεια, υγρά κελιά, αναγκαστικά θα εμφανίσεις προβλήματα.
Στον Χριστόδουλο εμφανίζονταν κατά διαστήματα τα τελευταία χρόνια κόκκινα εξανθήματα σε μεγάλο μέρος του σώματός του. Η περιοδικότητα εμφάνισής τους πύκνωνε και το τελευταίο διάστημα ήταν συνεχή. Πώς αντιμετωπίστηκαν από το γιατρό της φυλακής; Σαν μια συνήθης δερματοπάθεια. Μολονότι η κορτιζόνη που του χορηγούσε δεν έφερνε κανένα αποτέλεσμα, αυτός επέμενε να μεγαλώνει τις δόσεις, αντί να στείλει τον άνθρωπο σ’ ένα οργανωμένο αλλεργιολογικό κέντρο για να του κάνουν εξετάσεις και να δουν πού οφείλονταν τα συμπτώματα.
Την περασμένη Τετάρτη ο Χριστόδουλος ξύπνησε όντας «ολόκληρος ένα εξάνθημα», όπως μας τον περιέγραψε συγκρατούμενός του. Ταυτόχρονα, εμφάνιζε πυρετό, είχε ρίγη και μπέρδευε τα λόγια του. Συγκρατούμενός του φώναξε τον υπαρχιφύλακα και του είπε ότι αυτή η κατάσταση πρέπει να τελειώνει. Ετσι, αναγκάστηκαν να τον στείλουν επειγόντως στο Τζάννειο, όπου νοσηλεύεται σε δωμάτιο που είναι διαμορφωμένο για κρατούμενους. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα τον αντιμετωπίσουν και εκεί ως res (πράγμα), ότι δεν θα υποκύψουν στις πιέσεις της «αντιτρομοκρατίας» για γρήγορη επιστροφή του στη φυλακή, αλλά θα κάνουν ό,τι είναι ιατρικώς επιβεβλημένο για τη διάγνωση και τη θεραπεία του προβλήματος.
Οταν ένας υγιέστατος άνθρωπος, με σωματική ρώμη, όπως ο Χριστόδουλος, φτάνει σε τέτοια κατάσταση, αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ουδέποτε είχε στην εκτός φυλακής ζωή του, έχουμε χρέος να θέσουμε και πάλι επί τάπητος την κατάργηση του παράνομου ειδικού καθεστώτος κράτησης αυτής της κατηγορίας των πολιτικών κρατούμενων. Η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές συνιστά μια ντροπή. Το ειδικό καθεστώς κράτησης είναι η ντροπή της ντροπής.
Οι πολιτικοί κρατούμενοι ζουν σε υγρά, υπόγεια κελιά και προαυλίζονται μόνοι τους σ’ ένα μικρό χώρο (όπως ξέρουμε, αυτός ο χώρος ήταν κλουβί και χρειάστηκε η παρατεταμένη απεργία πείνας, στη διάρκεια της οποίας ο πρώτος απεργός Δ. Κουφοντίνας έφτασε στα πρόθυρα του θανάτου, για να φύγει το μεταλλικό πλέγμα από την οροφή και τα πλάγια), δεν έχουν καμιά πρόσβαση στη βιβλιοθήκη και τα εργαστήρια της φυλακής, τους απαγορεύεται η συμμετοχή σε αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Κόβουν ακόμα και τις άδειες από πολιτικούς κρατούμενους που τις δικαιούνται (όπως ο Κ. Καρατσώλης), επικαλούμενοι «τη φύση των αδικημάτων»! Και τι να πούμε για τον σχεδόν τυφλό και σχεδόν κουφό Σάββα Ξηρό, που του αρνούνται την υφ’ όρους απόλυση για να κοιτάξει την υγεία του.
Είναι νομίζουμε καιρός να υπάρξει κινητοποίηση γι’ αυτή τη ντροπή της ντροπής. Να ζητήσουμε την άμεση κατάργηση αυτής της φυλακής μέσα στη φυλακή. Την κατάργηση της εξοντωτικής απομόνωσης των πολιτικών κρατούμενων.
