Η μαζικότερη απεργία πείνας που έγινε ποτέ στην Ελλάδα ξεκίνησε την περασμένη Δευτέρα. 3.860 κρατούμενοι (αναλυτικός πίνακας δημοσιεύεται σε διπλανή στήλη) ανακοίνωσαν ότι κατεβαίνουν σε απεργία πείνας, με βασικό αίτημα την απόσυρση του φασιστονομοσχεδίου που δημιουργεί τις φυλακές-κολαστήρια τύπου Γ και μερικά ακόμη αιτήματα (η ανακοίνωση των απεργών πείνας δημοσιεύεται ολόκληρη παρακάτω).
Προηγήθηκε τριήμερη αποχή συσσιτίου την προηγούμενη βδομάδα και επιστολή της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα προς το υπουργείο Δικαιοσύνης (πρωτοκολλήθηκε το περασμένο Σάββατο στον Κορυδαλλό), με την οποία κάλεσαν «τον υπουργό Δικαιοσύνης, τον γενικό γραμματέα και τον αρμόδιο εισαγγελέα να επισκεφθούν τις φυλακές και να λάβουν γνώση προσωπικά για τα δίκαια αιτήματα του αγώνα μας ενάντια στο νομοσχέδιο και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της άδειας και της αναστολής». Οι κρατούμενοι προειδοποίησαν: «Αν το υπουργείο και οι αρμόδιοι φορείς εξακολουθήσουν να αδιαφορούν και δεν υπάρξει συνάντηση με την Επιτροπή Αγώνα στις φυλακές Κορυδαλλού μέχρι τη Δευτέρα 23 Ιουνίου, τότε η κινητοποίηση σε όλες τις φυλακές θα κλιμακωθεί με όλα τα μέσα».
Ο Αθανασίου πέταξε στο καλάθι των αχρήστων την επιστολή των κρατούμενων και έτσι από τη Δευτέρα ξεκίνησε η απεργία πείνας. Μια απεργία πείνας η οποία, και μόνο λόγω της μαζικότητάς της, αποτελεί τον ορισμό της «σημαντικής είδησης», θάβεται από τα αστικά ΜΜΕ (πλην ελάχιστων εξαιρέσεων), με προφανή σκοπό να περάσει ένα κλίμα απογοήτευσης στους κρατούμενους, να πιστέψουν ότι «δε θα βγει τίποτα» και να υπονομεύσουν τον αγώνα τους, σταματώντας τον μόλις το φασιστονομοσχέδιο ψηφιστεί.
Ομως, από τον αγώνα των κρατούμενων (και την αλληλεγγύη που θα συγκεντρώσει έξω από τις φυλακές) εξαρτάται το αν το φασιστονομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά, όπως έμεινε και η προηγούμενη θεσμοθέτηση φυλακών τύπου Γ, το καλοκαίρι του 2009.
Υπουργός Δικαιοσύνης ήταν τότε ο Δένδιας, που έχει εμπλοκή και στην κατάρτιση του σημερινού φασιστονομοσχέδιου. Το Φλεβάρη της ίδιας χρονιάς απέδρασαν με ελικόπτερο οι Παλαιοκώστας και Ριτζάι. Ηταν η δεύτερη φορά και αναπτύχθηκε η γνωστή τρομο-προπαγάνδα. Λίγους μήνες μετά, με το άρθρο 20 του νόμου 3772 (Α’ 112/10.6.2009), θεσπίστηκαν οι φυλακές Γ’ τύπου (με την ίδια ρύθμιση δόθηκε και το δικαίωμα βέτο για τη χορήγηση αδειών στους εισαγγελείς). Ομως, η υπουργική απόφαση με την οποία θα ορίζονταν οι λεπτομέρειες για τη δημιουργία αυτών των φυλακών δεν εκδόθηκε ποτέ (ούτε από τη ΝΔ ούτε από το ΠΑΣΟΚ που έγινε κυβέρνηση τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς) και έτσι η διάταξη αυτή παρέμεινε ανενεργή.
Ανενεργή μπορεί να μείνει και η νέα διάταξη (για τον ορισμό των φυλακών τύπου Γ απαιτείται απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης), αν οι κρατούμενοι δείξουν συσπείρωση, ενότητα και επιμονή στον αγώνα που ξεκίνησαν. Καμιά κυβέρνηση, κανένα σύστημα δεν μπορεί να αγνοήσει τόσες χιλιάδες ανθρώπους που πραγματοποιούν απεργία πείνας. Οσο φασίστες κι αν είναι αυτοί που εμπνεύστηκαν το φασιστονομοσχέδιο, θ’ αναγκαστούν να βάλουν την ουρά στα σκέλια, όταν καταλάβουν ότι απέναντί τους έχουν ανθρώπους αποφασισμένους ν’ αγωνιστούν. Και τα ΜΜΕ, θέλουν δε θέλουν, θα κάνουν την απεργία πείνας πρώτη είδηση και θ’ ασκήσουν τη δική τους πίεση στη συγκυβέρνηση για συμβιβασμό.
Η αντικειμενική δυσκολία των κρατούμενων κάνει δυο φορές επιτακτικό το καθήκον της αλληλεγγύης. Να μην το παραμελήσουμε.
