Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, που συμπληρώνει σήμερα 47 μέρες σκληρής (μόνο με νερό) απεργίας πείνας, παραμένει ανένδοτος στην απόφαση που πήρε χθες να μη δέχεται πλέον ούτε ορό ενυδάτωσης. Οι γιατροί προσπάθησαν να τον πείσουν να δεχτεί τον ορό, δεδομένου ότι δεν μπορεί να πάρει νερό από το στόμα, όμως ο απεργός πείνας παρέμεινε ανένδοτος στην απόφασή του.
Ετσι, η απεργία πείνας έχει από χθες μετατραπεί και σε απεργία δίψας.
Σύμφωνα με τους γιατρούς της ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Λαμίας, οποιαδήποτε στιγμή πλέον μπορεί να επέλθει κατάρρευση του απεργού πείνας. Σε συνθήκες κώματος, είναι άγνωστες οι βλάβες που μπορεί να επέλθουν σε βασικά όργανα του απεργού πείνας.
Πυκνώνουν οι φωνές
Στο μεταξύ, πυκνώνουν οι φωνές που ζητούν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη να κάνει δεκτό το δίκαιο αίτημα του Δημήτρη Κουφοντίνα.
- Νομικοί υπογράφουν έκκληση για τη ζωή του κρατούμενου απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα, στην οποία τονίζουν:
«Οσες και όσοι νομικοί υπογράφουμε αυτό το κείμενο νιώθουμε πως δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπήσουμε τη στιγμή που η ζωή ενός κρατούμενου απεργού πείνας βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Το αίτημα του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα να μεταχθεί στις φυλακές Κορυδαλλού (συγκεκριμένα στην αντιτρομοκρατική πτέρυγα του υπογείου των γυναικείων φυλακών όπου εξέτιε την ποινή του με άλλους καταδικασμένους για παρόμοιες πράξεις) έχει σαφές έρεισμα στον νόμο 4760/2020 και τη γραμματική διατύπωση του α. 3 (“επαναμετάγεται στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθη“).
Από τη στιγμή που ο νόμος δεν εφαρμόστηκε και ο κρατούμενος οδηγήθηκε στις φυλακές Δομοκού, ο κρατούμενος θα έπρεπε, σε κάθε περίπτωση, να έχει στη διάθεσή του τις αποφάσεις της Διοίκησης (της ΓΓ Αντεγκληματικής Πολιτικής και της Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών) για να γνωρίσει το σκεπτικό μεταγωγής του και να μπορεί να τις προσβάλει. Κι όμως, παρά τις σχετικές συστάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη, δεν του χορηγούνται τα έγγραφα που τον αφορούν. Αυτή η ανασφάλεια δικαίου και η πρωτοφανής έλλειψη διαφανειας κείται εκτός νομιμότητας και εξηγεί τη σφοδρότητα της αντίδρασης του κρατούμενου που αυτή τη στιγμή θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του.
Ωστόσο, όλα τα παραπάνω λέγονται πλέον εκ περισσού. Η ζωή αποτελεί το μέγιστο αγαθό στον νομικό μας πολιτισμό. Και η ζωή του συγκεκριμένου κρατούμενου βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε άμεση διακινδύνευση. Ο κρατούμενος έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για τις πράξεις που τέλεσε και η έκτιση της ποινής του δεν έχει καμία σχέση με αυτές. Το κράτος δικαίου ισχύει για όλους, δεν είναι a la carte. Τυχόν επιμονή της κυβέρνησης στην αδιάλλακτη στάση της θα σημάνει από πλευράς εκτελεστικής εξουσίας την άρρητη επιβολή θανατικής ποινής, η οποία έχει καταργηθεί στην ελληνική έννομη τάξη και για τελευταία φορά εφαρμόστηκε το 1972 από τη Χούντα.
Οι στιγμές είναι κρίσιμες: ο θάνατος κρατούμενου απεργού πείνας θα αποτελεί αυταρχική τομή για την Ελληνική Πολιτεία. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα για να αλλάξει κεφάλαιο η Ελλάδα στα σχετικά βιβλία και να βρεθεί δίπλα στις χώρες όπου απεργοί πείνας πεθαίνουν όντας έγκλειστοι. Όποια και αν ήταν η άποψή μας για τα όσα προηγήθηκαν, πλέον μετριόμαστε με μοναδικό ζύγι τη διατήρηση της ζωής.
Ας δώσει το νεύμα η κυβέρνηση, αλλιώς το αίμα δεν θα πέσει μόνο στα χέρια όσων αδράνησαν, αλλά στα κεφάλια όλων μας».
- Νέα έκκληση προς την κυβέρνηση απηύθυνε με χτεσινή της ανακοίνωση η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ζητώντας της «να πράξει ό,τι είναι αναγκαίο για να δοθεί άμεσα τέλος στην απεργία πείνας του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα πριν αυτή οδηγήσει σε απώλεια ζωής ή μη αναστρέψιμη βλάβη της υγείας του». «Ο θάνατος απεργού πείνας θα είναι μια βαθιά πληγή για την ελληνική δημοκρατία», καταλήγει η ΕλΕΔΑ, αναφωνώντας: «Ας πρυτανεύσει – επιτέλους! – η λογική και το κράτος δικαίου».
- Ο πρόεδρος της ΕλΕΔΑ, Γιάννης Φ. Ιωαννίδης, σε άρθρο του στην «Εποχή» που αναδημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Ενωσης, αναφέρεται στις απεργίες πείνας του Νίκου Ρωμανού και του Βασίλη Δημάκη και σημειώνει: «Σήμερα ένας κρατούμενος καταδικασμένος για πολλαπλές ανθρωποκτονίες κάνει απεργία πείνας για να πάει στον Κορυδαλλό, από τις φυλακές Δομοκού όπου μετήχθη. Η μεταγωγή αυτή έγινε ενώ ο ίδιος ο πρόσφατος νόμος, με τον οποίο καταργήθηκε δυνατότητά του να εκτίσει την ποινή του ημιελεύθερος, σε αγροτική φυλακή, προέβλεπε την επιστροφή στη φυλακή όπου κρατούνταν προηγουμένως. Παρά τις αιτιάσεις και τα ερωτήματα, ακόμα και από το Συνήγορο του Πολίτη, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης δεν δημοσιοποιεί τα στοιχεία εκείνα που θα επέτρεπαν να ελεγχθεί η τήρηση της νομιμότητας, έστω για τα στοιχειώδη, δηλαδή αν όντως υπήρξε απόφαση μεταγωγής, από το αρμόδιο όργανο, με νόμιμη αιτιολογία».
Καταλήγει ο Γιάννης Φ. Ιωαννίδης: «Ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε θάνατος απεργού πείνας στις ελληνικές φυλακές. Σε αντίθεση με άλλες χώρες, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, όπως η Τουρκία ή το Ηνωμένο Βασίλειο. Και καλώς έπραξαν όσα όργανα της πολιτείας στο παρελθόν φρόντισαν, απέναντι σε αυτήν την οριακή κατάσταση, να ενεργήσουν με κάθε τρόπο ώστε να μην καταλήξει μοιραία καμία τέτοια απεργία πείνας. Επιπλέον, ό,τι κι αν σκέφτεται κανείς για το αίτημα αυτό καθαυτό της τωρινής απεργίας πείνας, παραμένει το γεγονός ότι ένας κρατούμενος, για οτιδήποτε κι αν έχει καταδικαστεί, ζητά την εφαρμογή του νόμου. Τέλος, και ανεξαρτήτως της συγκεκριμένης περίπτωσης, η αδιαφάνεια και αυθαιρεσία στις πρακτικές του αρμόδιου υπουργείου υπονομεύουν και τα ατομικά δικαιώματα και το δημόσιο συμφέρον. Η κυβέρνηση πρέπει άμεσα να συναισθανθεί την ευθύνη που τη βαραίνει».
- Το μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας, Θέμης Σοφός, η παράταξη του οποίου στηρίχθηκε από τη ΝΔ στις τελευταίες εκλογές του ΔΣΑ, σε εκτενές άρθρο του που δημοσιεύτηκε σήμερα στο dikastiko.gr, υπό τον τίτλο «Ενα γράμμα προς την Πολιτεία για τον Δημήτρη Κουφοντίνα: Βοηθήστε τον να ζήσει», αναφέρεται αναλυτικά στο νομικό σκέλος της υπόθεσης, από το οποίο αναδεικνύεται το νόμιμο του αιτήματος του Δημήτρη Κουφοντίνα, και σημειώνει: «Δεν πρέπει να κλείσει ο κατάλογος των νεκρών με το θάνατο του απεργού πείνας, αλλά με τη νίκη της δημοκρατίας και της ορθής εφαρμογής των αρχών της σωφρονιστικής, που δεν εκδικείται τον κρατούμενο, αλλά τον προετοιμάζει να επανενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο»
Ο Σοφός γράφει ότι «η νομοθεσία σχετικά με την μεταγωγή κρατουμένου έχει έντονο πολιτικό χαρακτήρα και συνοδεύεται κατά λογική αναγκαιότητα από τις εκάστοτε αντιλήψεις της εκτελεστικής εξουσίας», σημειώνει ότι «ο Δ. Κουφοντίνας παραπονείται βασίμως» και καταλήγει:
«Δεν γνωρίζει κανείς εάν ο Δ. Κουφοντίνας είναι o Ελληνας Bobby Sands, που πέθανε μετά από 66 ημέρες απεργίας πείνας, για τον οποίον σε απάντηση σε ερώτηση στη Βουλή των Κοινοτήτων την 5 Μαΐου 1981, η τότε πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Margaret Thatcher, είπε: “Ο κ. Sands ήταν καταδικασμένος εγκληματίας. Επέλεξε να τερματίσει τη ζωή του. Ήταν μια επιλογή που η οργάνωσή του δεν επέτρεψε σε πολλά από τα θύματά του”.
Βέβαιον είναι ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν θέλει και δεν πρέπει να τοποθετηθεί εκδικητικά. Δεν πρέπει να συνδεθεί η συγκεκριμένη στάση του ως κρατουμένου με τις πράξεις, για τις οποίες ήδη έχει εκτίσει την ποινή του. Ούτε ο απευκταίος θάνατός του ως απεργού πείνας θα αποτελέσει δικαίωση της σωφρονιστικής επιστήμης, αλλά αντιθέτως την πανηγυρική ήττα της. Κάθε προσέγγιση που συνδέει την πράξη του κρατουμένου απεργού πείνας με τις πράξεις για τις οποίες καταδικάσθηκε είναι ευθέως αντίθετη με το σωφρονιστικό κώδικα και το ποινικοδογματικό μας σύστημα.
- Σε χτεσινή της ανάρτηση η Αννυ Παπαρρούσου, σημειώνει ότι «όλες οι προσεγγίσεις νομικές ή πολιτικές έχουν τεθεί. Οι πιο ορθολογικές συνηγορούν με το νόμιμο αίτημα του Δημήτρη Κουφοντίνα να μεταχθεί στην κατά νόμο ορισμένη φυλακή του», και καταλήγει:
«Ο Δημήτρης Κουφοντίνας υπερασπίζεται το νόμιμο αίτημά του για τη νόμιμη μεταγωγή του και ταυτόχρονα γκρεμίζει τη νομιμοφάνεια της κυβέρνησης-καρτούν που μάχεται για την επικράτηση του ζόφου. Ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά ότι ο θάνατός του θα αποτελέσει το σύνθημα για ζωή απέναντι στην όψιμη νεκροφάνεια που επέβαλε η πολιτική επεξεργασία του φόβου. Να μην πεθάνει. Εχει δίκιο. Αυτό που διεκδικεί είναι ένα στοίχημα. Αν θα επικρατήσει το δίκιο και το δίκαιο ή η κατακερματισμένη πολιτική εξουσία των μικρονοϊκών. Των μικρονοϊκών, που χάριν της εμπέδωσης της δικής τους τάξης πραγμάτων, αποφεύγουν να εφαρμόσουν ακόμα και τους νόμους που οι ίδιοι ψήφισαν».
