«Νέα Εθνική Πυξίδα» ονόμασε ο Τσίπρας πόνημα που δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα. Το πόνημα είναι η ομιλία που έκανε στις 21 Μάρτη σε εκδήλωση του «μαγαζιού» και έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός πολιτικού μανιφέστου και όχι μιας τοποθέτησης κάποιου που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα από απόσταση. Ο υπότιτλος του πονήματος («Ισχυρή και αυτοδύναμη Ελλάδα με πολυδιάστατη στρατηγική και όχι πρόθυμος ακόλουθος η απάντηση στις ραγδαίες γεωπολιτικές μετατοπίσεις»), μάλιστα, μοιάζει με αναγγελία επανόδου του… οραματιστή Τσίπρα στην ενεργή αστική πολιτική.
Η παρέμβαση Τσίπρα έγινε δεκτή από ΣΥΡΙΖΑ και ΝέΑρ (τουλάχιστον από ένα τμήμα της) με ικανοποίηση, σχεδόν με ενθουσιασμό.
Ο Φάμελλος, σε συνέντευξή του στο MEGA, υιοθέτησε τη λογική του Τσίπρα για την εξωτερική πολιτική και για τον ίδιο είπε ότι «συμβάλλει στην επόμενη μέρα μιας προοδευτικής απάντησης».
Ο Χαρίτσης σε ανάρτησή του στα social media έγραψε πως «ο πρώην πρωθυπουργός ασκεί ορθή κριτική στην ΕΕ για την επιλογή της να πρωτοστατήσει στον πόλεμο στην Ουκρανία» και πως «ορθώς επίσης επισημαίνει το πόσο τυχοδιωκτική κι επικίνδυνη είναι η πολιτική του δεδομένου συμμάχου των ΗΠΑ που υιοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε πλήρη αντιδιαστολή με την ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της περιόδου 2015-2019 που οδήγησε και στην ιστορική Συμφωνία των Πρεσπών». Προφανώς θεωρεί ότι απευιθύνεται σε Λωτοφάγους που έχουν ξεχάσει ότι η Συμφωνία των Πρεσπών υπογράφτηκε με παρότρυνση (προσταγή στην ουσία) όχι μόνο της ΕΕ αλλά και των ΗΠΑ. Κι έρχεται σήμερα να μας πει ότι η Συμφωνία των Πρεσπών υπογράφτηκε λόγω της… διαφοροποίησης από τις ΗΠΑ.
Εκανε και μια υποκριτική κριτική, με το γάντι, γράφοντας ότι «απαιτείται αυτοκριτική και για την πολιτική της περιόδου 2015-19» σε ό,τι αφορά τις σχέσεις Ελλάδας και Ισραήλ, ενώ συμπλήρωσε ότι «η Αριστερά πρέπει να έχει καθαρό μέτωπο απέναντι στην κούρσα των εξοπλισμών» (ως γνωστόν, η ΝέΑρ δεν ψήφισε τις στρατιωτικές δαπάνες του προϋπολογισμού, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τις ψήφισε).
Αντίδραση υπήρξε και από το Μέγαρο Μαξίμου, με non paper που έγραφε ότι ο Τσίπρας «φροντίζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα να υπενθυμίζει τη διαχρονική λαϊκή ρήση “στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί”» και πως «το πιο διασκεδαστικό από όλα είναι ότι ο κ. Τσίπρας ξεκίνησε να ”παραδίδει” και μαθήματα εξωτερικής πολιτικής φτάνοντας στο σημείο να προτείνει ”νέα εθνική πυξίδα”, όταν επί των ημερών του η Ελλάδα ήταν ο “παρίας” και το “μαύρο πρόβατο” της Ευρώπης».
Εκείνο που ενόχλησε το Μαξίμου δεν ήταν η επί της εξωτερικής πολιτικής μπουρδολογία του Τσίπρα, αλλά η ευθεία αμφισβήτηση του Μητσοτάκη. Μέσα στην ανασφάλεια και τον πανικό που διακατέχουν τον Κούλη και τους στενούς του συνεργάτες, το ομολόγησαν, γράφοντας στο non paper: «Σήμερα ο κ. Τσίπρας έφτασε στο σημείο να υποστηρίζει ότι ο νόμιμα εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας και μάλιστα από τρεις διαδοχικές εθνικές αναμετρήσεις, δεν έχει λαϊκή νομιμοποίηση, όταν ο ίδιος ως αρχηγός του Σύριζα “κατάφερε” να οδηγήσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην απώλεια της μισής εκλογικής του δύναμης».
Επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά πως ο Μητσοτάκης και οι στενοί του συνεργάτες ζουν υπό τον πανικό της αποδρομής. Εκείνο που κατάφεραν με την εκνευρισμένη αντίδρασή τους είναι να καταστήσουν τον Τσίπρα ισότιμο συνομιλητή του Μητσοτάκη, πολιτικό που ο τελευταίος φοβάται.
Αφήνοντας στην άκρη την παραπολιτική διάσταση (αν ο Τσίπρας θα ξανακατέβει στον πολιτικό στίβο, αν θα ενώσει ΣΥΡΙΖΑ και ΝέΑρ και «τι ψάρια θα πιάσει»), θα μείνουμε στα όσα έγραψε, καθώς είναι δηλωτικά του άκρατου πολιτικού οπορτουνισμού των συριζαίων, που παριστάνουν τους διαφοροποιούμενους από την ακολουθούμενη εξωτερική πολιτική, ενώ στην πραγματικότητα υποστηρίζουν ακριβώς την ίδια πολιτική.
- «Εγκαίρως, πριν από δύο χρόνια, είχα προειδοποιήσει στη Βουλή ότι το δόγμα “ανήκουμε στη Δύση”, σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, είναι παρωχημένο και λανθασμένο», γράφει ο Τσίπρας.
Τι έκανε ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και μετά του ΣΥΡΙΖΑ σκέτου; Δεν ήταν αυτός που πήγαινε στην Ουάσινγκτον και εκθείαζε τον Τραμπ, λέγοντας ότι μπορεί καμιά φορά ο τρόπος του να φαίνεται διαβολικός, αλλά ό,τι κάνει είναι πάντα για το καλό; Δεν έφευγαν αβέρτα παραγγελίες για αμερικάνικη οπλικά συστήματα, μολονότι τότε υπήρχε ένα δημοσιονομικό σφίξιμο και στις πολεμικές δαπάνες, λόγω μνημονίων; Δεν ολοκλήρωσε τη «διαπραγμάτευση» για την ανανέωση της συμφωνίας για τις αμερικάνικες πολεμικές βάσεις και απλά άφησε στον Μητσοτάκη την υπογραφή της;
Αμφισβήτησε ποτέ και πουθενά ο πρωθυπουργός Τσίπρας το «ανήκουμε στη Δύση»; Δεν αγιογραφούσε παντού τη Μέρκελ, ωραιοποιώντας τον γερμανικό ιμπεριαλισμό; Δεν αναβάθμισε τις σχέσεις τους με τους σιωναζιστές, φτάνοντας στο έσχατο σημείο κατάντιας, όταν έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών του προέδρου της σιωνιστικής οντότητας, παραβιάζοντας με τον πιο ωμό τρόπο τις αποφάσεις του ΟΗΕ,ότι η Ιερουσαλήμ είναι η «ιστορική πρωτεύουσα» του εβραϊκού κράτους;
- Ο Τσίπρας παίζει με τις εθνικιστικές προκαταλήψεις των «νοικοκυραίων». Θέτει ρητορικά ερωτήματα του τύπου: «Πού είναι οι ΗΠΑ, των οποίων τα τελευταία έξι χρόνια είμαστε δεδομένοι και πρόθυμοι, έχοντας παραχωρήσει έξι στρατιωτικές εγκαταστάσεις και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης επ’ αόριστον; Πού είναι η Γαλλία, από την οποία αγοράσαμε 8 δισ. αεροσκάφη και φρεγάτες, συνάπτοντας στρατηγική συμφωνία, την οποία όταν χαρακτήρισα ελλιπή με κατηγορούσαν για εθνική εξαίρεση; Πού είναι το Ισραήλ, το οποίο η κυβέρνηση στήριξε το τελευταίο διάστημα όσο κανείς, μην αρθρώνοντας λέξη για την ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα, σε βάρος των αξιών μας, αλλά και των σχέσεων μας με αραβικές χώρες;».
Και συνεχίζει, με ύφος χιλίων Βελόπουλων: «Ας μη γελιόμαστε: Σε μια κρίσιμη στιγμή αύριο η Ελλάδα θα είναι μόνη, όσο πρόθυμη και αν υπήρξε στους συμμάχους της τα τελευταία έξι χρόνια».
Αυτό είναι το αγαπημένο σλόγκαν των… σοβαρών εθνικιστών. Σλόγκαν-κλάμα, διότι δεν προτείνουν κάτι συγκεκριμένο για να μην συμβεί αυτό. Οσοι ξεπερνούν τις… ντροπούλες, προτείνουν ευθέως πιο στενή πρόσδεση στις ΗΠΑ, μπας και εξασφαλιστεί κάποια στήριξη έναντι της Τουρκίας (που όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι υπερπολύτιμη για το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές). Αν ήθελαν να είναι απολύτως συνεπείς, θα έπρεπε να προτείνουν τη μετατροπή της Ελλάδας στην 51η Πολιτεία των ΗΠΑ!
Υπήρξε μια εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμύθιαζε τον ελληνικό λαό με τα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «έξω από το ΝΑΤΟ – έξω οι βάσεις» και τα παρόμοια. Επίσης, πρότεινε σύνδεση με το λεγόμενο «Κίνημα των Αδεσμεύτων», στο οποίο πρωταγωνιστούσαν ο Τίτο, ο Νεχρού, ο Νάσερ, ο Νιερέρε, ο Μακάριος. Ξέρουμε, βέβαια, τι ακολούθησε όταν το ΠΑΣΟΚ σχημάτισε την πρώτη κυβέρνησή του το 1981: όλα τα «έξω» έγιναν «μέσα». Για να συνεχίσει το παραμύθι, ο Παπανδρέου εγκαινίασε την πολιτική των «αστερίσκων»: δίπλα από κάθε ψυχροπολεμικού χαρακτήρα απόφαση των Συμβουλίων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ έβαζε έναν αστερίσκο και στο τέλος (εκτός του κειμένου της απόφασης) «εξηγούσε» ότι «διαφωνεί εν μέρει». Υπέγραφε, πάντως, δεν σαμποτάριζε τις αποφάσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Η εποχή των «έξω» έχει παρέλθει, το «Κίνημα των Αδέσμευτων» δεν υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, οπότε τα περιθώρια έχουν στενέψει και ο φερετζές της «ανεξαρτησίας» είναι… σιθρού.
Προσέξτε τη μπουρδολογία του Τσίπρα.
- «Να μετατοπιστεί η στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ από τη βάση της λογικής του δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και οφέλους»! Οπως ακριβώς ήταν επί της πρωθυπουργίας του, ε;
- «Να εξασφαλιστεί η ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας σε κάθε διεργασία που αφορά την επόμενη μέρα για την ευρωπαϊκή άμυνα»! Καλά, αυτό το λέει και ο Μητσοτάκης. Πανεύκολα το λες, αποκλείεται να το κάνεις. Για μπανανία μιλάμε.
- «Να τεθούν στην ΕΕ αυστηρές προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων η άρση του casus belli και το Κυπριακό, για την όποια συνεργασία της ΕΕ με την Τουρκία σε ζητήματα που αφορούν την ευρωπαϊκή άμυνα». Χέστηκαν από το φόβο τους ο Μερτς, ο Μακρόν, η Μελόνι. Κατουρήθηκαν πάνω τους η Ούρσουλα και η Κά(ρ)για. Πρώτα θα αρθεί το τουρκικό casus belli και θα λυθεί το Κυπριακό και μετά θα συνεργαστούν στρατιωτικά οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές με την Τουρκία!
- «Να αποφασιστεί η επέκταση των χωρικών υδάτων στην Ανατολική Μεσόγειο στα 12 ν.μ., με οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ με τις εκεί όμορες χώρες». Ωπ, τι έγινε, ρε μεγάλε; Γιατί δεν το έκανες εσύ όταν ήσουν πρωθυπουργός; Γιατί σταμάτησες στα Ιόνια Νησιά και έβαλες και πάγο στον Κοτζιά όταν έλεγε διάφορα για την περιοχή της Κρήτης; Και με ποιες χώρες θα οριοθετήσεις ΑΟΖ (υφαλοκρηπίδα ελληνική δεν υπάρχει στην Ανατολική Μεσόγειο, παρά μόνο η ελάχιστη που θα μπορούσε να έχει το Καστελλόριζο, για να ξέρουμε και τι λέμε); Οχι με την Τουρκία; Μα η Τουρκία έχει μια ακτογραμμή «ναααα» (με το συμπάθειο) στην Ανατολική Μεσόγειο, μπορείς να την αφήσεις απέξω από την όποια οριοθέτηση; Και ποια άλλη χώρα θα δεχτεί να οριοθετήσει ΑΟΖ χωρίς την Τουρκία; Ούτε καν η σιωνιστική οντότητα.
- «Να επιδιωχθεί η αποκατάσταση διπλωματικών διαύλων με τη Ρωσία». Αυτό είναι ρελάνς στον Βελόπουλο. Προσέξτε, όμως, πόσο προσεκτική είναι η διατύπωση. «Να επιδιωχτεί», όχι να γίνει τσαμπουκαλίδικα η αποκατάσταση «διπλωματικών διαύλων με τη Ρωσία». Προτού βρεθούν «δίαυλοι», θα υπάρξει ομαλοποίηση των διπλωματικών σχέσεων. ΗΠΑ και Ρωσία έχουν βάλει το νερό στ’ αυλάκι και θέλοντας και μη θα ακολουθήσουν και οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές.
Αν μυρίσει κανείς όλες τις προτάσεις της «νέας εθνικής πυξίδας» του Τσίπρα, θα δει ότι βρομάνε φορμαλδεΐδη. Αφόρητες και πληκτικές κοινοτοπίες της αστικής πολιτικής, που πρέπει να προκάλεσαν ατελείωτα χασμουρητά σ’ αυτούς που τις έγραψαν. Ποια είναι η ουσία; Ο Τσίπρας δεν αμφισβητεί την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και τις «ειδικές σχέσεις» με τις ΗΠΑ. Βάζει λίγο ξεθυμασμένη ανδρεοπαπανδρεϊκή δημαγωγία, για να κάνει το χυλό της μπανανίας πιο πικάντικο. Στα λόγια, όχι στην πράξη. Την πράξη του, άλλωστε, τη γνωρίζουμε, καθώς διατέλεσε τέσσερα ολόκληρα χρόνια πρωθυπουργός.
Ο Τσίπρας αυτοπροτείνεται ως «υπεύθυνος» και «χωρίς εξαλλοσύνες» υποψήφιος πρωθυπουργός. Πού αυτοπροτείνεται; Στην ελληνική μπουρζουαζία και στις ξένες πρεσβείες που επηρεάζουν την εγχώρια πολιτική σκηνή. Εχει πιθανότητες; Θεωρητικά ναι, αλλά σε ένα συνεχώς ρευστοποιούμενο πολιτικο-κοινωνικό περιβάλλον, αυτό που σήμερα είναι θεωρητικά πιθανό αύριο δεν είναι. Δεν βλέπετε το χάλι του αυτοκρατορίσκου Μητσοτάκη; Ο Τσίπρας το έχει βιώσει αυτό το χάλι. Ενα πράγμα προσπαθεί να πουλήσει: είμαι καλύτερος από τον Ανδρουλάκη, αν θέλετε μια αξιόπιστη λύση κυβερνητικής διαχείρισης.
Το αν θα του βγει ή όχι το παιχνίδι μάς είναι αδιάφορο. Εκείνο που μάς ενδιαφέρει είναι να αποκαλυφτεί το περιεχόμενο της πολιτικής που προσπαθεί να (ξανα)λανσάρει.
