Με την ψήφιση από τον κυβερνητικό λόχο του νέου φασιστικού δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα, στις διατάξεις του οποίου συμπεριλαμβάνεται ρύθμιση, με την οποία προβλέπεται περικοπή δυο μισθών για όσους υπάλληλους, συμπεριλαμβανομένων των εκπαιδευτικών, αρνούνται την αξιολόγηση και παραπομπή για απόλυση για όσους αρνούνται την αξιολόγηση δυο φορές συνεχόμενα, άρχισαν τα όργανα της τρομοκρατικής προπαγάνδας.
Η απεύθυνση είναι κυρίως προς τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι με τον αγώνα τους, πέντε χρόνια τώρα, έχουν ακυρώσει την κακόφημη αξιολόγηση, που αποτελεί μοχλό για την εμπορευματοποίηση του δημόσιου σχολείου, την κατηγοριοποίηση σχολικών μονάδων, εκπαιδευτικών και μαθητών και την κατατρομοκράτηση και την υποταγή των εκπαιδευτικών. Η ακύρωση αυτής της «εμβληματικής μεταρρύθμισης», όπως αποκαλούσε η κυβέρνηση την επιστροφή του επιθεωρητισμού, έγινε καρφί στο μάτι του αυτοκρατορίσκου Μητσοτάκη, ο οποίος με προκλητικό τρόπο δήλωσε κυνικά ότι θα απολύονται από τη δημόσια εκπαίδευση οι εκπαιδευτικοί «που αρνούνται επί της αρχής να αξιολογηθούν», γυρίζοντάς μας στα μετεμφυλιακά χρόνια, όπου διωκόταν ακόμη και το φρόνημα.
Κυβερνητικοί παράγοντες, αστοί κονδυλοφόροι, καλοθελητές παντός χρώματος, επιδίδονται λοιπόν στην προπαγάνδα της τρομοκρατίας, ευελπιστώντας ότι θα λυγίσουν τώρα την μαχόμενη εκπαίδευση, τουλάχιστον το μεγαλύτερο κομμάτι της.
Η μέθοδος είναι η προβολή της παντοδυναμίας και αποφασιστικότητας της κυβέρνησης, η μεγέθυνση του κινδύνου, η προβολή με δραματικό τρόπο της τρομοκρατικής απειλής των απολύσεων, συνοδευόμενες, στην καλύτερη περίπτωση για ξεκάρφωμα, με την καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής.
Το ερώτημα, λοιπόν, που γεννάται είναι εάν είναι εφικτό να ακυρώσουν οι εκπαιδευτικοί και αυτήν τη φορά την τρομοκρατία των απολύσεων και εάν θα τρίψουν στη μούρη των Μητσοτάκη-Ζαχαράκη τα βρόμικα σχέδιά τους.
Καταρχάς, η κυβέρνηση τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι απονομιμοποιημένη στα μάτια της «κοινής γνώμης», όσον αφορά το «άδολο» ενδιαφέρον της να επιβάλλει την «αξιοκρατία» στην εκπαίδευση και αυτό είναι σε βάρος του Μητσοτάκη και σε όφελος των εκπαιδευτικών.
Μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός, βουτυγμένοι στα τεράστια σκάνδαλα, των υποκλοπών, του ρουσφετιού, του μπαζώματος, της προκλητικής προστασίας και αθώωσης των δικών της παιδιών, της συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών, με υπουργούς, μέλη και βαστάζους της εγκληματικής οργάνωσης που χόρευαν αγκαλιά στο μεγάλο πάρτι του ΟΠΕΚΕΠΕ, μια κυβέρνηση που κατέστρεψε τον αγροτικό και κτηνοτροφικό κόσμο με την εγκληματική της πολιτική στη διαχείριση των πλημμυρών, των fake αποζημιώσεων, των ζωονόσων που ξεκλήρισαν το ζωϊκό κεφάλαιο (πανώλη, ευλογιά αιγοπροβάτων), που δημιούργησε τη μούφα των πανεπιστημιοποιημένων κολλεγίων για να υπηρετήσει τους φίλους επιχειρηματίες, οι πτυχές της οποίας αποκαλύπτονται τώρα στα μάτια της εργαζόμενης κοινωνίας, μια κυβέρνηση τέλος επιστήθια φίλη και «στρατηγικός εταίρος» του εγκληματία Νετανιάχου, τη στιγμή που το σιωναζιστικό μόρφωμα του Ισραήλ έχει χάσει την αποδοχή από δεκάδες κράτη στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών της Ευρώπης, δεν έχει το δικαίωμα στα μάτια της εργαζόμενης κοινωνίας να στείλει εκπαιδευτικούς στο απόσπασμα γιατί αντιστέκονται στον αφανισμό τους, γιατί άσκησαν το συνδικαλιστικό και συνταγματικό τους δικαίωμα στην απεργία.
Οσο και να χτυπιέται ο Μητσοτάκης, το δικαίωμα στην απεργία (απεργία-αποχή από την αξιολόγηση) δεν καταστέλλεται όσα «πειθαρχικά αδικήματα» και ποινές σκαρφιστεί. Αποτελεί ιστορική κατάκτηση της εργατικής τάξης και «φερετζέ» της αστικής συνταγματικής νομιμότητας.
Εάν ο Μητσοτάκης αποπειραθεί να παραπέμψει με το ερώτημα της απόλυσης χιλιάδες εκπαιδευτικούς που ασκούν το συνδικαλιστικό τους δικαίωμα στην απεργία-αποχή (έστω και αυτούς τους 2.500 των μεγάλων αστικών κέντρων, που επικαλείται η Ζαχαράκη ότι αρνούνται την αξιολόγηση), τότε θα έχει πυροβολήσει τα πόδια του, θα έχει υπογράψει την πολιτική θανατική του καταδίκη, ενώ ήδη βρίσκεται σε πολιτική αποδρομή.
Οι εκπαιδευτικοί έχουν τη δύναμη στα χέρια τους. Αρκεί να δυναμώσουν και να πυκνώσουν τον αγώνα. Τώρα είναι η στιγμή. Να δείξουν τη μέγιστη αποφασιστικότητα. Με μαζικές δυναμικές γενικές συνελεύσεις, με μαζική συμμετοχή στην απεργία-αποχή να υποχρεώσουν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία σε συνεχείς επαναπροκηρύξεις της. Η εμπειρία τους πέντε χρόνια τώρα να τους γίνει οδηγός.
Στο μυαλό όλων ας είναι φωτεινό παράδειγμα ο ηρωϊκός λαός της Παλαιστίνης, η αδούλωστη Γάζα, μια «κουτσουλιά» τόπος, που ο προβεβλημένος «ανίκητος» στρατός του Ισραήλ και το μεγάλο αφεντικό, οι ΗΠΑ, δεν μπορούν, δυο χρόνια τώρα, να αλώσουν, παρά το αίμα, επειδή ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ.
Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ είναι το μυστικό της επιτυχίας, η συνταγή της ΝΙΚΗΣ!
Γιούλα Γκεσούλη
