Μια ακόμα τελετή αποφοίτησης γιατρών έγινε πριν από μερικές μέρες στη Γάζα. Αποφοίτησαν 250 φοιτήτριες και φοιτητές από όλες τις ιατρικές σχολές της Λωρίδας. Τον περασμένο Δεκέμβρη είχε γίνει παρόμοια τελετή αποφοίτησης για 230 φοιτήτριες και φοιτητές των ιατρικών σχολών.
Η τελετή έγινε στην αυλή του Ιατρικού Συγκροτήματος Αλ-Σίφα. Με τα βομβαρδισμένα κτίρια να χάσκουν γύρω από το προαύλιο. Και με τις κενές θέσεις στις πρώτες γραμμές των καλεσμένων να γράφουν τα ονόματα των γιατρών και πανεπιστημιακών δασκάλων που έγιναν μάρτυρες. Θύματα του γενοκτονικού πολέμου των σιωναζιστών ενάντια στον αδούλωτο λαό της Γάζας και την Αντίστασή του.
رغم الحرب والدمار.. تخريج 250 طبيب وطبيبة في قطاع غزة 🇵🇸 pic.twitter.com/hMBS9G8p1O
— الرادع المغربي 🇲🇦🔻🇵🇸 (@Rd_fas1) June 16, 2026
Είναι γνωστή η σημασία που δίνουν οι Παλαιστίνιοι στη μόρφωση. Η μόρφωση είναι γι’ αυτούς τμήμα της αντίστασής τους στην κατοχή, αγκωνάρι του αγώνα τους για τη λευτεριά.
Οι σιωναζιστές το ξέρουν αυτό. Γι’ αυτό και κατέστρεψαν σκόπιμα τις βιβλιοθήκες, τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία της Γάζας, σκότωσαν κατά εκατοντάδες τους ακαδημαϊκούς της, καθώς και τους γιατρούς και επαγγελματίες υγείας της, διέκοψαν τις ενεργειακές της προμήθειες, καθιστώντας πρακτικά αδύνατα τα προγράμματα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.
Ωστόσο, χάρη στην ασυμβίβαστη αποφασιστικότητα των κατοίκων της, η Γάζα κατάφερε να εκπαιδεύσει μια νέα φουρνιά γιατρών και, αναμφίβολα, στο ίδιο υψηλό επίπεδο με πριν. Αυτούς τους γιατρούς και αυτές τις γιατρίνες τούς ονόμασαν «Η Κοόρτη του Φοίνικα». Ο όρος κοόρτη (υποτμήμα της Ρωμαϊκής Λεγεώνας) χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει ομάδες ασθενών ή γιατρών με κοινά χαρακτηριστικά. Ο μυθικός Φοίνικας, το πουλί που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του, είναι το σύμβολο της Γάζας.
Ακολουθεί μια συγκινητική περιγραφή της τελετής αποφοίτησής τους, αναδημοσιευμένη από το Palestine Deep Dive. Σας προτρέπουμε να ανοίξετε και τα λινκ που υπάρχουν μέσα στο κείμενο, καθώς οδηγούν σε ενδιαφέρουσες πληροφορίες.
«Η Κοόρτη του Φοίνικα»: Οταν μια Αποφοίτηση Εγινε Πράξη Αντίστασης
Σπούδασαν μέσα σε βομβαρδισμούς, εκτοπισμό και απώλειες. Στο Αλ-Σίφα, τελικά αποφοίτησαν. Ανάμεσά τους ήταν και η αδελφή μου.
Της Τάκουα Αχμεντ αλ-Ουάουι *
8 Ιούνη του 2026
Η Κοόρτη του Φοίνικα
Την τελετή αποφοίτησης οργάνωσε και επιμελήθηκε το Ιδρυμα Σαμίρ, ένας οργανισμός που ιδρύθηκε στη μνήμη του Σαμίρ Λούλου, του μάρτυρα πατέρα του εκτελεστικού του διευθυντή, δρος Εζζ ελ-Ντιν Σαμίρ Λούλου. Αντί να επιτρέψει στην απώλεια να αποτελέσει το τέλος της ιστορίας του πατέρα του, ο δρ Εζζ ελ-Ντιν τη μετέτρεψε σε αποστολή: τη στήριξη των φοιτητών Ιατρικής και την ενίσχυση του συστήματος υγείας της Γάζας μέσω υποτροφιών, καθοδήγησης και παροχής βασικών πόρων.
Το έργο του ιδρύματος βασίζεται στην πεποίθηση ότι η ιατρική εκπαίδευση είναι αδιαχώριστη από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ότι η διατήρηση της υγειονομικής περίθαλψης στη Γάζα αποτελεί μορφή αντίστασης απέναντι στην εξάλειψη.
Η αποφοιτήσασα τάξη, που ανεπίσημα ονομάστηκε «Τάξη του Φοίνικα 2025», περιλάμβανε φοιτητές από το Πανεπιστήμιο Αλ-Αζάρ και το Iσλαμικό Πανεπιστήμιο της Γάζας. Στην ανακοίνωσή του, το Ιδρυμα Σαμίρ δήλωσε: «Το ταξίδι τους, σημαδεμένο από επιμονή και αριστεία παρά τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, αποτελεί μαρτυρία της αφοσίωσής τους και της δέσμευσής τους να συνεχίσουν την παρακαταθήκη των πεσόντων συναδέλφων τους».
Η λέξη «πεσόντων» δεν ήταν συμβολική. Ηταν κυριολεκτική.
Η τελετή άνοιξε με χαιρετισμό του Δρ. Αμπντούλ Καρίμ Σαμούρ, ο οποίος καλωσόρισε το κοινό με λόγια που απέδιδαν το βάρος της στιγμής: «Σας καλωσορίζουμε όλους στην τελετή αποφοίτησης των ιατρικών σχολών — της Κοόρτης του Φοίνικα. Μιας κοόρτης που επέλεξε να αναδυθεί μέσα από τα ερείπια, να μετατρέψει τον πόνο σε αρχή και όχι σε τέλος». Δεν επρόκειτο για ρητορική υπερβολή· περιέγραφε την πραγματικότητα.
Στη συνέχεια μίλησε η Δρ Ράνια Μανσούρ, θεμελιώνοντας την τελετή στην πίστη και την ηθική ευθύνη: «Δόξα τω Θεώ, που ποτέ δεν εγκαταλείπει μια καρδιά γεμάτη υπομονή, που δεν αφήνει να πάει χαμένη η ειλικρινής προσπάθεια. Δόξα τω Θεώ, που με τη χάρη Του θεραπεύει όσους έχουν χάσει κάθε ελπίδα στην ιατρική και στη θεραπεία. Τίμησε τους γιατρούς ώστε μέσω αυτών να ανακουφίζεται ο ανθρώπινος πόνος».
Ακολούθησε απαγγελία ενός αποσπάσματος του Κορανίου από τον Δρ. Ζιγιάντ αλ-Σάουα. Η φωνή του γέμισε την ανοιχτή αυλή με στίχους από τη Σούρα αλ-Χασρ: «Δεν είναι ίσοι οι κάτοικοι της Φωτιάς και οι κάτοικοι του Παραδείσου. Οι κάτοικοι του Παραδείσου — αυτοί είναι οι επιτυχόντες». Τα λόγια αντήχησαν πάνω στους κατεστραμμένους τοίχους, προσφέροντας μια ηθική αντίθεση ανάμεσα στις θηριωδίες και την επιμονή — ανάμεσα σε εκείνους που αφανίζουν και σε εκείνους που θεραπεύουν.
Οταν ο εκφωνητής κάλεσε τη νέα γιατρό, Δρ. Σουτζούντ Αχμεντ αλ-Ουάουι, η στιγμή φάνηκε να αιωρείται ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό. Ηταν η αδελφή μου — αλλά ήταν επίσης μία από τους εκατοντάδες ανθρώπους που αρνήθηκαν να εξαφανιστούν. Προχώρησε μαζί με την πομπή των αποφοίτων, με το όνομά της να ακούγεται ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα. Από τη θέση όπου καθόμασταν, την παρακολουθούσαμε να προχωρά μαζί με τους υπόλοιπους και τα πρόσωπά μας φωτίζονταν από χαμόγελα που δεν μπορούσαμε να συγκρατήσουμε. Η περηφάνια διαπέρασε σιωπηλά όλους μας. Είχε κερδίσει αυτή τη στιγμή μέσα από χρόνια προσπάθειας και επιμονής· ήταν ένας άνθρωπος που εργάστηκε με αφοσίωση, άντεξε και έφτασε στον προορισμό του.
Τα Ερείπια των Ημερών
Κατέγραψα ένα σύντομο βίντεο όταν ανακοινώθηκε το όνομά της και το μοιράστηκα στο Instagram Story μου, μια μικρή πράξη καταγραφής μιας ανάμνησης στην οποία γνωρίζαμε ότι θα θέλαμε να επιστρέψουμε. Στο τελευταίο μέρος της τελετής, σταθήκαμε δίπλα της κοντά στη σκηνή και βγάλαμε μια οικογενειακή φωτογραφία όλοι μαζί — εικόνες που έμοιαζαν σχεδόν εξωπραγματικές μέσα στην ομορφιά τους. Ηταν στιγμές που περιμέναμε εδώ και πολύ καιρό και, όταν τελικά έφτασαν, είχαν περισσότερο νόημα απ’ όσο θα μπορούσαν ποτέ να αποδώσουν πλήρως οι λέξεις.
Καθώς στεκόμουν ανάμεσα σε οικογένειες που κρατούσαν πτυχία, φωτογραφίες και αναμνήσεις, έγινε σαφές ότι η τελετή τιμούσε τόσο όσους ήταν παρόντες όσο και εκείνους που θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί.
Ακολούθησε ο παλαιστινιακός εθνικός ύμνος — ο ύμνος μιας πατρίδας που βρίσκεται υπό κατοχή εδώ και δεκαετίες, υπό πολιορκία επί δεκαεννέα χρόνια, που έχει υποστεί δύο χρόνια συστηματικής γενοκτονίας και, παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να επιμένει στη ζωή. Ως πρόεδρος του Ιδρύματος Σαμίρ, ο δρ Εζζ ελ-Ντιν Σαμίρ Λούλου εκφώνησε μία από τις πιο συγκινητικές ομιλίες της ημέρας. Απευθυνόμενος στη μητέρα του, κυρία Χανάντι Σκαΐκ, είπε: «Αυτή είναι η μητέρα μου — η κυρία της καρδιάς μου και το καταφύγιο της ψυχής μου. Μου έδωσε δύναμη και με έκανε να στηρίζομαι στη δική της αποφασιστικότητα και όχι στα ερείπια των ημερών».
Το ακροατήριο κατάλαβε αμέσως: δεν επρόκειτο μόνο για έναν προσωπικό φόρο τιμής. Τιμούσε τις παλαιστίνιες μητέρες παντού — τις γυναίκες που κράτησαν ενωμένες τις οικογένειες μέσα σε βομβαρδισμούς, εκτοπισμό και πένθος.
Ακολούθησαν ομιλίες της Δρ. Ραγάντ Χασούνα, εκπροσωπώντας τους αποφοίτους, καθώς και των μελών της Ιατρικής Σχολής Δρ. Ανουάρ Σέιχ Χαλίλ και Δρ. Αντνάν αλ-Αζράμι. Τα λόγια τους υπογράμμισαν ότι οι απόφοιτοι αυτοί αναδείχτηκαν τόσο ως γιατροί όσο και ως μάρτυρες των γεγονότων — εκπαιδευμένοι κάτω από συνθήκες που απαιτούσαν ηθική διαύγεια εξίσου με τεχνική κατάρτιση.
Ο Δρ. Γιούσεφ Αμπού αλ-Ρις, εκπροσωπώντας το υπουργείο Υγείας, μίλησε για μια γενιά που διαμορφώθηκε μέσα από την καταστροφή και όχι μέσα από τη σταθερότητα. Οπως το έθεσε απλά ένα μέλος του διδακτικού προσωπικού: «Ηταν ταυτόχρονα φοιτητές και την ίδια στιγμή οι πρώτοι που ανταποκρίνονταν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης».
Ανάμεσα στις ομιλίες, παραστάσεις παραδοσιακού ντάμπκε από το συγκρότημα Ασάελ ξέσπασαν μέσα στον χώρο — μια επιμονή ότι η χαρά, ο πολιτισμός και η κληρονομιά παραμένουν ζωντανά. Μία από τις πιο στοιχειωτικές στιγμές ήρθε μέσα από ένα βίντεο παραγόμενο με τεχνητή νοημοσύνη, αφιερωμένο στους μάρτυρες υγειονομικούς — γιατρούς, νοσηλευτές και διασώστες που σκοτώθηκαν ενώ έσωζαν άλλους.
Γύρω από το κατεστραμμένο χειρουργικό κτίριο, οι διοργανωτές είχαν γράψει: «Βαδίζουμε στα ίχνη σας και συνεχίζουμε τον δρόμο της ιατρικής και της ανθρωπιάς». Φωτογραφίες πεσόντων φοιτητών Ιατρικής περιέβαλλαν την τελετή κάτω από τα λόγια: «Ηταν μαζί μας στο δρόμο, αλλά απόντες από τη σκηνή της αποφοίτησης».
Η απουσία τους ήταν απτή.
Ακολούθησε ένα ιδιαίτερο μουσικό αφιέρωμα από τον Χαμούντ αλ-Χουντέρ. Η φωνή του απλώθηκε πάνω από τα ερείπια:
«Καλώς ήρθες, όνειρο — πού ήσουν όλον αυτόν τον καιρό;
Πόσο όμορφο είσαι, τώρα που πραγματοποιήθηκες στα χέρια μου…
Ανάμεσα σ’ εσένα και σε μένα υπήρξε μια δοκιμασία —
Η δυσκολία της πέρασε και όλα άντεξαν».
Ενας στίχος έμεινε να αιωρείται πάνω από όλους τους άλλους: «Ενας Γαζαίος ποτέ δεν αποτυγχάνει όταν το πάθος ζει μέσα στην καρδιά του».
Επειτα ανακοινώθηκε η μεγάλη έκπληξη της τελετής: το Ιδρυμα Σαμίρ, σε συνεργασία με το HCI, δήλωσε ότι θα στηρίξει την Τάξη του Φοίνικα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους πρακτικής άσκησής της μέσω ενός ολοκληρωμένου προγράμματος, το οποίο θα περιλαμβάνει μηνιαία οικονομική ενίσχυση που θα ξεκινήσει μετά το Ραμαζάνι. Η πρωτοβουλία αυτή βασίζεται στη βιωσιμότητα και όχι στη φιλανθρωπία — με στόχο να διασφαλίσει ότι οι γιατροί της Γάζας θα μπορέσουν να συνεχίσουν την αποστολή τους και να ανοικοδομήσουν ένα κατεστραμμένο σύστημα υγείας.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι εικόνες της τελετής διαδόθηκαν με ταχύτητα. Σχολιαστές την περιέγραψαν ως «ένα απίστευτο θαύμα». Το επίσημο σύμβολο της Γάζας — ο φοίνικας — αναφέρθηκε ξανά και ξανά. Λέγεται πως ο φοίνικας καίγεται μόνο για να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Και εκεί, μέσα στα ερείπια του Αλ-Σίφα, η Γάζα αναγεννήθηκε για ακόμη μία φορά. Αυτή η στιγμή ήταν μια διακήρυξη συνέχειας. Μια άρνηση της εξάλειψης. Μια υπόσχεση ότι το μέλλον της Γάζας εξακολουθεί να της ανήκει.
* Είμαι παλαιστίνια συγγραφέας, ποιήτρια και επιμελήτρια από τη Γάζα. Τώρα σπουδάζω Αγγλική Γλώσσα και Λογοτεχνία στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Γάζας. Περισσότερα για τη δουλειά μου μπορείτε να βρείτε εδώ. https://tqwaportfolio-project.netlify.app/
