«Στον ύπνο» προσπαθεί να πιάσει τους εκπαιδευτικούς ο πονηρός Πιερρακάκης, βλέποντας ότι «με το καλημέρα» της ανάγνωσης των προγραμματικών δηλώσεων, στις οποίες περιλαμβάνεται η επαναφορά του «διαγωνισμού της ντροπής», ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες, με τους εκπαιδευτικούς, και ειδικά τους αναπληρωτές, να συσπειρώνονται άμεσα και να διαμηνύουν στο υπουργό «ούτε να το σκέφτεται».
Βγήκε, λοιπόν, στον Real Fm και δήλωσε ότι «oι προγραμματικές δηλώσεις αντανακλούν προγραμματική πρόθεση τετραετίας», ότι «δεν θέλουμε να αιφνιδιάσουμε κανέναν» και ότι «δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας», καθώς θα «ανοίξουμε διάλογο».
Ο πονηρός εφησυχασμός, ώστε να κάτσουν στ’ αυγά τους, να μην κινητοποηθούν, δημιουργώντας πρόβλημα στην νεοεκλεγείσα κυβέρνηση Κούλη-2, περιελάμβανε και το ανάλογο «χάιδεμα» προς τους αναπληρωτές, που αποτελούν αναπόφευκτα την εμπροσθοφυλακή του αγώνα. Ο Πιερρακάκης έχει αποφασίσει να τους κόψει το κεφάλι, αλλά πριν τους βάλει στη γκιλοτίνα θεώρησε ότι έπρεπε να πει και δυο καλά λόγια για το έργο που προσφέρουν τόσα χρόνια και για τα πτυχία (μεταπτυχιακά και τα ρέστα) που έχουν σωρεύσει με κόπο και χρήμα όλα τα χρόνια της αδιοριστίας.
Τότε, αφού έχουν τόσα προσόντα και τέτοια προσφορά στο δημόσιο σχολείο, γιατί θέλει να τους περάσει και από την «κρισάρα» του γραπτού διαγωνισμού; Ρητορικό είναι το ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι επιδιώκει να βάλει τον «κόφτη» για να μειώσει τις προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών, μεγαλώνοντας, παρά τα παχιά λόγια, την δεξαμενή των συμβασιούχων. Κοντολογίς, επιδιώκεται η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο σχολείο και βεβαίως το κόψιμο των προσδοκιών των χιλιάδων αναπληρωτών που ζητούν -και δικαίως- να μονιμοποιηθούν άμεσα.
Ταυτόχρονα, ο υπουργός Παιδείας επιδιώκει το σπάσιμο του ενιαίου μετώπου, ώστε τα σχέδιά του να περάσουν ευκολότερα. Λέγοντας ότι «δεν μιλάμε για κάτι που θα γίνει αύριο» θεωρεί ότι μπορεί να σπείρει τη διχόνοια μεταξύ των αναπληρωτών. Αυτοί που είναι πιθανόν να διοριστούν την επόμενη χρονιά (λέμε τώρα), μέχρι να νομοθετηθεί ο νέος τρόπος προσλήψεων/διορισμών, να αποσυρθούν από τον αγώνα, αφήνοντας ξεκρέμαστους τους υπόλοιπους που είναι χαμηλά στους πίνακες διοριστέων.
Ο αγώνας, όμως, αποκτά δυναμική νίκης μόνον αν είναι μαζικός και επίμονος, με τους αναπληρωτές σύσσωμους και τους μόνιμους εκπαιδευτικούς συσπειρωμένους σε μια γροθιά. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δείξουν «τα δόντια» τους στον υπουργό, να του διαμηνύσουν «ούτε να το σκέφτεται», να δείξουν την αποφασιστικότητά τους και να μην εμπλακούν στο παιχνίδι κανενός «διαλόγου».
Η δήλωση Πιερρακάκη
Οι αναπληρωτές «στήριξαν το δημόσιο σχολείο ήδη από τα χρόνια των μνημονίων και ακόμα το στηρίζουν σε όλη τη χώρα. Αν δει κανείς τα βιογραφικά τους έχουν και πολύ πλούσια προσόντα, ένα δύο μεταπτυχιακά, κλπ. Η πολιτεία αναγνωρίζει και τιμά την προσφορά τους και δεν υπάρχει περίπτωση να προωθήσει οποιοδήποτε σύστημα και μην τα λάβει υπόψιν. Δεν θέλουμε να αιφνιδιάσουμε κανέναν, θέλουμε να ανοίξουμε εναν γόνιμο διάλογο αναφορικά με το ποιο να είναι ενα σύγχρονο σύστημα προσλήψεων που θα έχει να κάνει με ανάγκες εποχής για ισότητα, διαφάνεια, αξιοκρατία. Και δεν μιλάμε για κάτι που θα γίνει αύριο. Οι προγραμματικές δηλώσεις αντανακλούν προγραμματική πρόθεση τετραετίας. Θα ανοίξουμε διάλογο με την εκπαιδευτική κοινότητα, όχι προσχηματικά, γιατί μας ενδιαφέρουν στέρεα βήματα, όχι να αλλάξει κάτι και μετά να αλλάξει ξανά. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, χρειάζεται συγκερασμός, θα ανοίξουμε συζήτηση και θα είμαστε σε στενή επαφή με την εκπαιδευτική κοινότητα».
ΥΓ. Ρωτήθηκε και η υφυπουργός Δόμνα από τον δημοσιογράφο του Mega, αφού «υπάρχει το προσοντολόγιο γιατί οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διαγωνιστούν σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ;». Και απάντησε ως εξής με τα περίφημα ελληνικά της:
«Γιατί το προσοντολόγιο έχει διαμορφωθεί εδώ και κάποια χρόνια. Επειδή θέλουμε το σύστημα της εκπαίδευσης να είναι, ποιον έχει τον τελικό αποδέκτη, ποιον έχει τον τελικό εξυπηρετούμενο; Τα παιδιά. Θέλουμε η γνώση και το παιδαγωγικό κομμάτι να είναι όσο ποιο πρόσφατο γίνεται για να διασφαλίσουμε κι εμείς ως πολιτεία ότι ο τελικός αποδέκτης που είναι τόσο ευαίσθητος,το παιδί, έχει τις υπηρεσίες που πρέπει να του προσφέρουμε. Ακόμη και με αυτό δεν μπορεί το κράτος να τα πιάσει όλα».
Πανεπιστημιακό πτυχίο, διδακτική εμπειρία χρόνων, πτυχία και προσόντα με το «κιλό», που συσσωρεύτηκαν με κόπο, αίμα και χρήμα είναι για τα σκουπίδια. Μόνο ένας γραπτός τρίωρος διαγωνισμός θα εξασφαλίσει «η γνώση και το παιδαγωγικό κομμάτι» να είναι «πιο πρόσφατα».
Η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά!
