Οσο διαβάζαμε τόσο μας έπεφτε το σαγόνι. Τόσο που στο τέλος το κρατάγαμε και με τα δυο χέρια. Ο τίτλος («Ο κύριος Τσίπρας και μια αλεξανδρινή ανάγνωση») ήταν ασφαλώς της εφημερίδας. Ομως από τις πρώτες κιόλας λέξεις του κειμένου δεν έμενε αμφιβολία ότι έγραφε κάποιος/α βαθύς μελετητής του Καβάφη: «Οι κύριοι Τσίπρας, Γιώργος Παπανδρέου και Κώστας Σημίτης δεν υπήρξαν φίλοι, τουλάχιστον όχι περισσότερο από ό,τι οι Περδίκας, Σέλευκος και Πτολεμαίος! Υπήρξαν επίγονοι του Ανδρέα και ο καθένας τους είχε συμβολή και ευθύνη για την εξέλιξη της “Αυτοκρατορίας“».
Το ίδιο στυλ μέχρι το τέλος: «Τα μύρτα της γενιάς “θρυλικών managers“ που ανέδειξε [ο Σημίτης], βρίσκονται σήμερα στα Σούσα του Αρταξέρξη, δηλαδή στο Μαξίμου…», «Αν η σύγκλιση βενιζελογενούς κέντρου και Λαμπράκηδων γέννησε το ΠΑΣΟΚ, με μαιευτήρα τη δικτατορία και την προδοσία της Κύπρου»…, «Η σύγκλιση δεν επιτεύχθηκε κι η σημερινή φάση κινδυνεύει να εξελιχθεί σε σύνδρομο απόρριψης μοσχεύματος, δεδομένου ότι για μερικούς οι κεντροαριστεροί θεωρούνται ξένο σώμα στον ΣΥΡΙΖΑ παρότι αποτελούν την πλειοψηφία των εκλογέων του», «Το δε αφήγημα περί Μακρόν της νοτιοβαλκανικής που κατέλαβε οριστικά το Κέντρο, αποτελεί μια γελοιογραφική ανάγνωση του μέλλοντος. Απέναντι θα ορθωθεί η αδιαίρετη δημοκρατική παράταξη που παρά τα πάθη της παραμένει η ελπίδα του λαού. Ο “πολυδύναμος“ εκσυγχρονισμός ακούγεται βλάσφημος από μια παράταξη που έρχεται από τον 19ο αιώνα και μια οικογένεια που εκφράζει όσο κανείς άλλος την ανατολίτικη εκδοχή του πολιτεύεσθαι».
Η μία και μοναδική, η ανεπανάληπτη Θεοδώρα Τζάκρη στα «Νέα». Και μην μας πείτε «της τα γράφουν άλλοι». Τη δική της υπογραφή φέρει το καβαφικής έμπνευσης πολιτικό πόνημα.
Ο φίλος του ακροδεξιού Μπουμπούκου, Ακης Ροδάκος, που του έστηνε προεκλογικές βραδιές στην αυλή του Ιδρύματος Γουλανδρή στην Κηφισιά (λεφτά υπάρχουν) διορίστηκε πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικών Ελεγκτών Δημοσίου Τομέα! Σε δημοσίευμα του documentonews διαβάσαμε ότι ο φίλος του Αδώνιδος, μέσω εταιριών στις οποίες συμμετείχε μαζί με άλλους, έχει συνάψει 420 συμβάσεις αξίας 5,5 εκατ. ευρώ με το δημόσιο επί κυβέρνησης Κούλη 1. Εδώ ισχύει πραγματικά το… «ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση».
Κόμπλεξ
Ο Γιάνης και ο Κλέων πήγαιναν να διαγράψουν τη Σοφία, αυτή διάβασε την αναγγελία που έκαναν και έφυγε μόνη της, βγάζοντάς τους από τον κόπο. Βράβευσε, λέει, τον Μπέο. Ναι, αλλά αυτό ήταν παλιό. Εκανε και χειραψία με τον Μαρινάκη. Κι αυτό παλιό ήταν, αφού έγινε στις αρχές Ιούνη. Και μέχρι τις 25 Ιούνη η Σακοράφα παρέμενε επικεφαλής του ψηφοδέλτιου Επικρατείας του μπαρουφοκόμματος. Γιατί δεν έγινε θέμα τότε, αλλά έγινε τώρα, αφού στο μεταξύ το κόμμα πήγε κατά διαόλου, παρά την ενίσχυση με Στρατούλη, Σαραφιανό, Ηφαιστο, Βαλαβάνη και τ’ άλλα παιδιά; Εδώ ήρθε το κορυφαίο επιχείρημα από τον Γιάνη, σ’ ένα δακρύβρεχτο κείμενο: «Το πιο πρόσφατο ήρθε τώρα, μετά την Κεντρική Επιτροπή, όταν συνεργάτες μου – που μέχρι τότε με προστάτευαν από τη θέα της για να μην καταρρεύσω προεκλογικά – μου έδειξαν φωτογραφία παρμένη στις αρχές Ιουνίου εγκάρδιας χειραψίας της Σοφίας Σακοράφα με τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Ράγισε η ψυχή μου. Σας μιλώ ειλικρινά. Ενιωσα να χάνω τη θέληση να συνεχίσω. Κι αυτό γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά»!
Του έκρυβαν τη φωτογραφία του ανθρώπου. Φοβούνταν μην καταρρεύσει! Να καταρρεύσει αυτός που δε δίστασε να φωτογραφιστεί για το Paris Match χλαπακιάζοντας καραβίδες και άλλα πολυτελή ψαροεδέσματα την ώρα που άνθρωποι έψαχναν στα σκουπίδια των σούπερ μάρκετ για κάνα ληγμένο πακέτο μακαρόνια! Δεν ξέρουμε αν η Σακοράφα προσπαθούσε να τους «πάρει» το κόμμα, είμαστε όμως σίγουροι ότι ο Γιάνης δεν άντεχε στην ιδέα ότι αυτός θα ήταν μιντιακά εξαφανισμένος και την ίδια ώρα η Σακοράφα θα απολάμβανε προβολή (και από τα Μέσα του Μαρινάκη) ως πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ.
O εμίρης και ο κακομοίρης. Οσο έβλεπε τον Ερντογάν σοβαρό και συνοφρυωμένο προσπαθούσε να κρατήσει το γνωστό χαμόγελό του. Η προσπάθεια είναι φανερή στις φωτογραφίες και τα βίντεο. Μόλις ο Ερντογάν πήγε να σκάσει μισό χαμόγελο, ένα ειρωνικό ανθυπομειδίαμα, απελευθερώθηκε ο Κούλης και άρχισε να χασκογελάει ως συνήθως. Αμα το έχεις χούι από μικρός…
