Γιατί χτυπιούνται υποκριτικά η Φώφη και τ’ άλλα παιδιά μετά τη σκόπιμη διαρροή του περιβόητου non paper της τρόικας για τις εργασιακές σχέσεις; Δεν έχουν διαβάσει άραγε τι προβλέπει το Μνημόνιο-2 που ψήφισαν «με πόνο ψυχής» τον περασμένο Φλεβάρη στη Βουλή; Να τους το θυμίσουμε εμείς:
Ι. Μνημόνιο Συνεννόησης στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής
«Η κυβέρνηση θα λάβει μέτρα για την ενθάρρυνση της ταχείας προσαρμογής του κόστους εργασίας, ώστε να καταπολεμηθεί η ανεργία και να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα με βάση το κόστος, για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας των πρόσφατων μεταρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, για την ευθυγράμμιση των συνθηκών της εργασίας στις πρώην κρατικές επιχειρήσεις με αυτές του υπόλοιπου ιδιωτικού τομέα και για την ευελιξία των συμφωνιών για τις ώρες εργασίας. Η στρατηγική αυτή πρέπει να στοχεύ-ει στη μείωση του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας κατά 15% στο διάστημα 2012-14 (…) Εως το τέλος Ιουλίου 2012 θα καταρτιστεί ένα χρονοδιάγραμμα για την αναθεώρηση της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Η πρόταση θα στοχεύει στην αντικατάσταση του ύψους των μισθών που ορίζονται στην ΕΓΣΣΕ με ελάχιστο ύψος μισθού νομοθετημένο από την κυβέρνηση σε διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους».
ΙΙ. Ελλάδα – Μνημόνιο Οικονομικών και Χρηματοπιστωτικών Πολιτικών
«Θα δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στην εξασφάλιση μειώσεων στο ανά μονάδα κόστος εργασίας και στην βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, μέσω ενός συνδυασμού περικοπών των ονομαστικών μισθών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας (…) Δεδομένου του υψηλού μεριδίου συντάξεων στις δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης, η μεγάλη εναπομείνασα δημοσιονομική προσαρμογή θα πρέπει κατ’ ανάγκη να περιλαμβάνει περαιτέρω προσαρμογές των συντάξεων (…) θα λάβουμε και προκαταρκτικά μέτρα για να επιτρέψουμε μια μείωση στους ονομαστι- κούς μισθούς για να κλείσει γρήγορα το κενό μας στην ανταγωνιστικότητα και να τεθεί μια πρώιμη βάση για την βιώσιμη ανάπτυξη (…) Τα μέτρα αυτά θα δώσουν τη δυνατότητα μείωσης της απόκλισης του κατώτατου μισθού σε σχέση με τους ανταγωνιστές μας (Πορτογαλία, Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη) (…) Αυτό θα ευθυγραμμίσει το πλαίσιο του κατώτατου μισθού της Ελλάδας με αυτό συγκρίσιμων κρατών».
Αυτά προβλέπει το Μνημόνιο-2, αυτά έχουν υπογράψει και το ξέρουν πολύ καλά. Η τρόικα δεν κάνει τίποτ’ άλλο από το να τους υπενθυμίζει πως πρέπει όλ’ αυτά να τα δρομολογήσουν. Και πώς θα τα δρομολογήσουν; Εφαρμόζοντας μέτρα που θα εξαφανίσουν και τα τελευταία υπολείμματα εργασιακών σχέσεων, ώστε ο εργάτης να «κινεζοποιηθεί», για να φτηναίνει συνεχώς για τον κεφαλαιοκράτη που τον μισθώνει και εκμεταλλεύεται την εργατική του δύναμη. Γιατί αυτός ήταν, είναι και θα εξακολουθήσει να είναι ο στόχος. Αυτή είναι η στρατηγική και τα Μνημόνια με τις συνεχείς αναθεωρήσεις τους απλώς την υλοποιούν, βήμα με βήμα ή κατά κύματα. Τα υπόλοιπα είναι για να κοροϊδεύουν τους εργαζόμενους, ότι δήθεν το εγχώριο πολιτικό προσωπικό αντιστέκεται ή προσπαθεί ν’ αντισταθεί.
«Αν δεχθούμε υποθετικά ότι όλοι οι εργοδοτικοί φορείς συμφωνούν σε μια αύξηση του κατώτατου μισθού από τα επίπεδα των 586 στα 701 ευρώ – δηλαδή κατά 19,62% – τότε θα μπορούσε εναλλακτικά αντί αυτής της αύξησης να προσλαμβάνεται ένας ακόμα εργαζόμενος για κάθε πέντε που απασχολούνται σήμερα. Στην παρούσα συγκυρία, αυτό θα ήταν σαφώς πολύ πιο αποτελεσματικό. Γιατί “Ζούγκλα στην αγορά εργασίας είναι περισσότερο η ανεργία, παρά η μερική ή και η χαμηλότερα αμειβόμενη εργασία”».
Τα παραπάνω ανέφερε, μεταξύ πολλών άλλων, ο υπουργός Εργασίας Ι. Βρούτσης, σε επιστολή που έστειλε στους «κοινωνικούς εταίρους» στις 31 Ιούλη. Η θερινή ραστώνη δεν επέτρεψε να δοθεί σ’ αυτή την επιστολή η δέουσα προσοχή, όμως αποτελεί το ευαγγέλιο της συγκυβέρνησης και επιβεβαιώνει το γεγονός ότι στόχος της διαχείρισης της λεγόμενης «κρίσης χρέους» δεν είναι παρά η κινεζοποίηση της εργατικής τάξης.
Eίναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι αυτή η τοποθέτηση Βρούτση ήρθε ως απάντηση στην πρόταση των εργοδοτικών-καπιταλιστικών οργανώσεων να αυξηθούν ο κατώτερος μισθός και το κατώτερο μεροκάματο κάπου στο ενδιάμεσο από το επίπεδο που βρίσκονταν πριν την παρέμβαση της κυβέρνησης και της τρόικας και το επίπεδο που βρίσκονται μετά την παρέμβαση (γενική μείωση κατά 22% και κατά 32% για τους νέους κάτω των 25 ετών). Φυσικά, όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι. Οι καπιταλιστές εμφανίζονται δήθεν σαν γενναιόδωροι και ο ρόλος του «κακού» ανατίθεται στον υπουργό Εργασίας, ο οποίος τον παίζει ευχαρίστως. Οι καπιταλιστές εμφανίζονται πρόθυμοι να αυξήσουν κάπως τα βασικά, όμως δε θέλει ο υπουργός Εργασίας. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να σημειώσουμε ότι ο Βρούτσης ενεργεί ως εντολοδόχος των καπιταλιστών, κάνοντας τη βρόμικη δουλειά για λογαριασμό τους.
Η πρόκληση, όμως, δεν σταματά στην άρνηση του Βρούτση να αποδεχτεί την υποκριτική πρόταση των καπιταλιστικών οργανώσεων για μερική αύξηση των βασικών, επιλέγοντας να κάνει αυτός τη βρόμικη δουλειά για λογαριασμό τους. Ο υπουργός Εργασίας κάνει ένα βήμα παραπέρα, βάζοντας στο τραπέζι του «κοινωνικού διαλόγου» την παραπέρα μείωση των βασικών, όπως προβλέπει το Μνημόνιο-2.
Πρώτα υπενθυμίζει τι αναφέρει η προγραμματική συμφωνία των κομμάτων της συγκυβέρνησης: «Η συλλογική αυτονομία και η ισχύς των συλλογικών συμβάσεων εργασίας επανέρχεται στο επίπεδο που προσδιορίζουν το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, σύμφωνα με το οποίο το ύψος του μισθού στον ιδιωτικό τομέα συμφωνείται μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Αυτό περιλαμβάνει και την ρύθμιση του κατώτατου μισθού που προβλέπεται στη ρύθμιση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας». Κι αμέσως μετά αναιρεί ό,τι αναφέρεται σ’ αυτή την υποκριτική διακήρυξη: «Ωστόσο, καθώς οι άμεσες και, κυρίως, οι έμμεσες επιπτώσεις της (αυξητικής ή μειωτικής) διακύμανσης του κατώτατου μισθού επί της ισορροπίας του κρατικού προϋπολογισμού και του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών είναι σημαντικές, ιδιαίτερα δε σε μια περίοδο σύνθετης δημοσιονομικής προσαρμογής όπως η τωρινή, είναι ευνόητο ότι υφίσταται άμεσο ενδιαφέρον της πολιτείας για την όσο το δυνατόν πιο προσεκτική διαμόρφωση του θεσμικού εργαλείου των κατώτατων αμοιβών». Σε ελεύθερη απόδοση αυτό μεταφράζεται ως εξής: «Ναι μεν εμείς είμαστε υπέρ των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, όμως η οικονομία περνάει ζόρια, γι’ αυτό και το κράτος θα παρεμβαίνει στη διαμόρφωση των βασικών, που αποτελούν την πυξίδα και για όλα τα μεροκάματα και τους μισθούς που κινούνται σε ψηλότερα επίπεδα».
Και τι κάνει η ΓΣΕΕ; Εξακολουθεί να συμμετέχει στον «κοινωνικό διάλογο» υπό την προεδρία του Βρούτση! Δε συζητά, λέει, το θέμα του κατώτατου μισθού και μεροκάματου (το ανακοίνωσε με ύφος καρικατούρας Κολοκοτρώνη ο Παναγόπουλος), συζητά όμως τα υπόλοιπα και συμμετέχει σε δυο επιτροπές, όπως ανακοίνωσε ο Βρούτσης! Και γιατί δε φεύγει για να πουλήσει τζάμπα μαγκιά στους εργαζόμενους; Ψάξτε το χρώμα του χρήματος. Τώρα που καταργείται η Εργατική Εστία, πρέπει να βρουν τρόπο να πάρουν το παραδάκι που έπαιρναν. Θα το πάρουν, φυσικά (το σύστημα τους χρειάζεται, έστω και ξεφτιλισμένους), αλλά ο Βρούτσης ζητά και ανταλλάγματα.
