Στελεχάκι «για πολλές μπάτσες»

Ο Νάσος Ηλιόπουλος θα είναι κατά πάσα πιθανότητα -ελλείψει άλλου- ο εκλεκτός του ΣΥΡΙΖΑ για τον δήμο Αθηναίων. Ο Σκουρλέτης τον παρουσίασε ως «προστάτη των εργαζομένων». Μπορεί οι εργαζόμενοι να μην έχουν διαπιστώσει κάτι τέτοιο, όμως ο Σκουρλέτης εκτιμά πως επαναλαμβάνοντας το ίδιο ψέμα, κάποιοι μπορεί να το πιστέψουν (ο Γκέμπελς δημιούργησε σχολή). Aς παρακολουθήσουμε αυτόν τον «προστάτη των εργαζομένων» σε μια αυτοπαρουσίασή του (συνέντευξη στο ραδιοσταθμό News 24/7), όπως διανεμήθηκε από το γραφείο Τύπου του υπουργείου Εργασίας.
 
Αναφερόμενος στον κατώτατο μισθό, ο Ηλιόπουλος είπε ότι «επί της αρχής η θέση περί καθορισμού του κατώτατου μισθού από τον κοινωνικό διάλογο είναι σωστή, ακριβώς και γι’ αυτό η κυβέρνηση προωθεί την συνταγματική κατοχύρωση της συγκεκριμένης θέσης. Τη συγκεκριμένη όμως χρονική στιγμή, και ενώ είναι εκπεφρασμένη η θέση της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει σε αύξηση του κατώτατου μισθού και κατάργηση του υποκατώτατου, το γεγονός ότι η ΓΣΕΕ επιλέγει να μην συμμετέχει σε αυτόν τον διάλογο είναι ένα στρατηγικό λάθος, το οποίο δυστυχώς βοηθάει στην περαιτέρω απαξίωση των συνδικάτων. Η απαξίωση των συνδικάτων, όμως, είναι και ένα βαθύ πρόβλημα για την ίδια την Δημοκρατία».
 
Μέχρι το 2012, ο κατώτατος μισθός δεν καθοριζόταν με κάποιον «κοινωνικό διάλογο», αλλά μέσω συλλογικών διαπραγματεύσεων, οι οποίες κατέληγαν (είτε απευθείας, είτε με τη μεσολάβηση της κακόφημης Διαιτησίας) στην υπογραφή μιας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Ηταν μια κατάκτηση για την οποία έχυσε αίμα η εργατική τάξη. Να μπορεί, δηλαδή, να συμφωνεί το κατώτατο όριο μισθού και μεροκάματου, το οποίο αφορούσε το πιο κακοπληρωμένο τμήμα της, αυτό που δεν μπορούσε να ενταχθεί σε κάποια Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.
 
Φυσικά, οι ρεφορμιστές που βρίσκονταν στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να είναι η τελική συμφωνία όσο γίνεται περισσότερο ετεροβαρής σε βάρος των εργατών. Το δε αστικό κράτος φρόντιζε, όταν η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν μπορούσε να υπογράψει μια συμφωνία όπως ακριβώς την ήθελαν οι καπιταλιστές, να παρεμβαίνει με την υποχρεωτική διαιτησία και να επιβάλλει αυτόν τον τελικό συμβιβασμό.
 
Το σύστημα αυτό, όμως, όσα αντιδραστικά στοιχεία κι αν περιλάμβανε, αντικαθρέφτιζε -έστω και στρεβλά- τους ταξικούς συσχετισμούς και το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης. Δεν είχε καμιά σχέση με το μνημονιακό σύστημα, το οποίο ήρθε να αντικαταστήσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με την απόλυτη εξουσία του κράτους να καθορίζει αυτό τον κατώτατο μισθό.
 
Το 2012, αφού πρώτα μείωσαν τον κατώτατο μισθό κατά 20% και για τους νέους μέχρι 25 ετών κατά 30%, με Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, στη συνέχεια ψήφισαν έναν κατάπτυστο νόμο, γνωστό ως νόμο Βρούτση, με τον οποίο ο καθορισμός του κατώτατου μισθού αφαιρέθηκε από το πεδίο των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και μεταφέρθηκε στην αποκλειστική δικαιοδοσία του κράτους. Καθορίζεται με απόφαση του υπουργού Εργασίας, μετά από έγκριση του υπουργικού συμβουλίου.  Α, ναι, προηγείται και κοινωνικός διάλογος. Ο υπουργός διορίζει μια επιτροπή, η οποία φωνάζει όλους τους «κοινωνικούς εταίρους», μαζεύει τα υπομνήματά τους, τα δίνει σε μια άλλη επιτροπή, η οποία τα δίνει στον υπουργό, που τα μελετά και μετά παίρνει την απόφασή του, χωρίς να δεσμεύεται από ό,τι του δόθηκε προηγουμένως.
 
Αυτό το άκρως αντεργατικό σύστημα ψηφίστηκε από τους Σαμαροβενιζέλους και εφαρμόζεται για πρώτη φορά από τους Τσιπροκαμμένους. Με ιδιαίτερο καμάρι μάλιστα, αφού -όπως λέει ο προαλειφόμενος για υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, υφυπουργός Ηλιόπουλος- θέλουν να του δώσουν και συνταγματική κατοχύρωση. Θέλουν να κατοχυρώσουν συνταγματικά έναν από τους πιο μαύρους μνημονιακούς νόμους!
 
Αυτός είναι, λοιπόν, ο «προστάτης των εργαζομένων». Ενα στελεχάκι της σφα-  λιάρας ή μάλλον ένα στελεχάκι «για πολλές μπάτσες» (όπως και οι υπόλοιποι συριζαίοι-λακέδες του κεφαλαίου).