Οπως πληροφορηθήκαμε από ανακοίνωση της συνδικαλιστικής παράταξης του ΠΑΜΕ (Ριζοσπάστης, 18.9.13), ο Μάνεσης με το μηχανισμό του κατάφερε να «πάρει» και το σωματείο των εργατών της Χαλυβουργίας. Ο μηχανισμός του πήρε τις 5 από τις 9 έδρες στο ΔΣ, μετά από εκλογές στις οποίες ψήφισε το σύνολο σχεδόν των εργατών που έχουν απομείνει (180 από τους 188). Το εργοδοτικό ψηφοδέλτιο πήρε 98 ψήφους και 5 έδρες, ενώ το ψηφοδέλτιο της «Ενωτικής Αγωνιστικής Συνεργασίας» 78 ψήφους και 4 έδρες.
Σε ανακοίνωσή της η παράταξη του ΠΑΜΕ κάνει λόγο για «όργιο πιέσεων, εκβιασμών και λάσπης του Μάνεση και του μηχανισμού του», το οποίο έκανε την πλειοψηφία των εργατών να λυγίσει και να ψηφίσει το εργοδοτικό ψηφοδέλτιο. Γράφει χαρακτηριστικά: «Σας ξέρουμε και μας ξέρετε γι' αυτό θα σας μιλήσουμε καθαρά, όπως πρέπει να μιλάνε οι εργάτες μεταξύ τους, και σας λέμε ότι κάνατε λάθος. Γνωρίζετε ότι εμείς ποτέ δεν βάζουμε κανέναν τίμιο συνάδελφο απέναντι επειδή έκανε ένα λάθος γιατί ανήκουμε στην ίδια τάξη, την εργατική. Δεν κολακεύουμε όμως και δεν χαϊδεύουμε τα αυτιά κανενός για να του είμαστε αρεστοί. Εμείς καλούμε και αυτόν που φοβήθηκε και λύγισε, να βγάλει τα συμπεράσματά του έστω και εκ των υστέρων και να συμπορευτεί μαζί μας, γιατί εδώ είναι η θέση του.
Τώρα μέσα στο εργοστάσιο, εκτός από τον Μάνεση και το μηχανισμό του, θα έχεις και την πλειοψηφία του σωματείου να μας πιέζει και να μας εκβιάζει για να δεχτούμε να δουλεύουμε φτηνότερα και περισσότερο, για να δεχτούμε και άλλες απολύσεις. Ετσι είναι συνάδελφε, κάθε βήμα συμβιβασμού έχει και το τίμημά του, ο φόβος είναι κακός σύμβουλος. Εμείς είχαμε προειδοποιήσει ότι κανένας δεν πρέπει να τρέφει αυταπάτες ότι ο Μάνεσης "μπορεί να πιαστεί φίλος". Τώρα λέμε ότι πολύ γρήγορα πολλοί θα πούνε "στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα"».
Καθάρισαν έτσι από τις δικές τους ευθύνες, μεταφέροντάς τες στις πλάτες των εργατών που δεν άντεξαν από την εργοδοτική πίεση και λύγισαν. Πώς γίνεται, όμως, να έχουν καταγάγει οι εργάτες μια μεγάλη νίκη (σύμφωνα με τη δική τους εκτίμηση πάντα) και στη συνέχεια να λυγίζουν και να βγάζουν στη διοίκηση του σωματείου τα τσιράκια της εργοδοσίας; Σ’ αυτό δεν μπαίνουν στον κόπο ν’ απαντήσουν. Δεν θέτουν καν το ερώτημα, το θέτει όμως η αμείλικτη πραγματικότητα.
Αυτό που επιβεβαιώνουν οι τωρινές εξελίξεις είναι πως η απεργία στη Χαλυβουργία, παρά τη διάρκειά της, παρά την αλληλεγγύη που συγκέντρωσε, δεν νίκησε. Ηττήθηκε. Φυσιολογικό αποτέλεσμα αυτής της ήττας είναι οι εξελίξεις στο συνδικαλιστικό επίπεδο του εργοστάσιου με την άνετη νίκη των εργοδοτικών εργατοπατέρων.
Ομως, η ηγεσία του Περισσού (και όχι μόνον αυτή, αλλά και αρκετοί από τους αλληλέγγυους που έχουν συνηθίσει το ρόλο του αριστερού μαϊντανού) είχε ανάγκη από μια ψεύτικη νίκη, την οποία θα χρησιμοποιούσε ως ιδεολόγημα για να κρύψει μια τυχοδιωκτική τακτική ήττας που ακολούθησε. Είναι πολλά αυτά που έκανε η ηγεσία του Περισσού και περισσότερα αυτά που δεν έκανε. Αντί να οδηγήσει την απεργία σε άσκηση πίεσης πάνω στον καπιταλιστή και στην κυβέρνηση, προκαλώντας της πολιτικό κόστος, τη μετέτρεψε σε μοχλό διάδοσης της πολιτικής και συνδικαλιστικής γραμμής του Περισσού. Αφηνε το χρόνο να περνάει, επειδή αυτό βόλευε την κομματική γραμμή, δεν βόλευε καθόλου όμως τις ανάγκες των εργατών. Οταν ξεκινάει ένας αγώνας, όχι υπό τους καλύτερους συσχετισμούς, αλλά επειδή επιβάλλεται εκ των πραγμάτων, πρέπει να βγάλει όλη τη δυναμική του και να κάνει τον αντίπαλο να πονέσει, για να έχει ελπίδα ότι θα φτάσει σ’ ένα συμβιβασμό. Αυτό, όμως, ουδόλως ενδιέφερε τον Περισσό, που στη συνέχεια προσπάθησε να περάσει ακόμη και την ήττα σαν νίκη.
