Στην 33η μέρα μπαίνει σήμερα η απεργία πείνας των 300 μεταναστών και είναι πλέον ολοφάνερο ότι περνάμε την τελική φάση. Μια φάση την οποία καθορίζουν τα όρια αντοχής των ίδιων των απεργών πείνας, η πλειοψηφία των οποίων έχει αρχίσει να εξαντλείται και αναμένεται να πολλαπλασιαστούν οι διακομιδές στα νοσοκομεία.
Στις αρχές της εβδομάδας, οι απεργοί πείνας έδωσαν στη δημοσιότητα την απόφαση που βλέπετε ένθετη στο κέντρο της σελίδας. Ηταν μια απόφαση υπαγορευμένη από τη συγκυρία, που ήρθε να απαντήσει στις «διαρροές» που έκανε η κυβέρνηση, μέσω της Νταλάρα και διάφορων «καλοθελητών», κυρίως στελεχών μεταναστευτικών κοινοτήτων που σιτίζονται από το «πρυτανείο». Τι έλεγαν αυτές οι «δι-αρροές»; Οτι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ορισμένα από τα χρόνια προβλήματα των μεταναστών, όπως η μείωση των ενσήμων, η επανεξέταση όσων απορρίφτηκαν το 2005 και όσων έχασαν τη νομιμοποίηση στα χρόνια που ακολούθησαν, όμως για τους 300 απεργούς πείνας το πολύ που μπορεί να δώσει είναι ένα καθεστώς «ανοχής» για έξι μήνες.
Οι απεργοί πείνας απάντησαν με σαφήνεια και κατηγορηματικότητα: μετά από σχεδόν ένα μήνα απεργία πείνας, δεν δεχόμαστε τίποτα λιγότερο από μια κανονική άδεια παραμονής και εργασίας. Ολα τα υπόλοιπα αιτήματα, που αυτή η απεργία ανέδειξε ως κεντρικά πολιτικά ζητούμενα, αναγκάζοντας την κυβέρνηση ν’ αρχίσει να συζητά γι’ αυτά, απαιτούν νομοθετικές ρυθμίσεις, επομένως στη διάρκεια της απεργίας πείνας το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι η διατύπωση της πολιτικής δέσμευσης της κυβέρνησης. Ομως, το αίτημα της άμεσης νομιμοποίησης των 300, καθίσταται εκ των πραγμάτων το πρώτιστο ζητούμενο, το οποίο είναι αδιαπραγμάτευτο. Υπάρχει το νομικό πλαίσιο που επιτρέπει, με μια απλή υπουργική απόφαση (υπάρχει γενική εξουσιοδοτική διάταξη στο άρθρο 90 παρ. 5 του νόμου 3386/2005), που εκδίδεται και δημοσιεύεται στο ΦΕΚ μέσα σε μια μέρα, να ικανοποιηθεί αυτό το αίτημα, για να μη μπει σε κίνδυνο η ζωή και η υγεία των απεργών πείνας.
Το αίτημα αυτό υποστηρίζουν ακόμη και παράγοντες της αστικής πολιτικής ζωής (Τσίπρας, Παπαρήγα, Αλαβάνος, ευρωβουλευτές, δήμαρχοι, περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι, διοικήσεις συνδικάτων και συνδικαλιστές κ.ά.) πέρα από τους χιλιάδες απλούς ανθρώπους, καλλιτέχνες, διανοούμενους, πανεπιστημια- κούς κ.ά., μέσα και έξω από την Ελλάδα. Μια εύστοχη δήλωση ήταν αυτή του Αλαβάνου: «Στην Ελλάδα έχει καταργηθεί η θανατική ποινή. Πώς μπορεί η κυβέρνηση να καταδικάζει σε θάνατο 300 απεργούς πείνας;»!
Η κυβέρνηση, πιεσμένη από την απεργία πείνας και το ογκούμενο κίνημα συμπαράστασης, αποφάσισε ν’ αφήσει τις διαρροές και να μιλήσει επίσημα. Και το έκανε, βέβαια, με τον γνωστό, άθλιο πασοκικό τρόπο. Μ’ ένα μπαράζ τρομοκρατίας, στο οποίο ποντάρισε τα ρέστα της.
Την Πέμπτη το πρωί, πρώτα μίλησε η εισαγγελία εφετών, που ανακοίνωσε ποινικές διώξεις κατά 8 αλληλέγγυων και όλων των απεργών πείνας (χωρίς το κακούργημα, αλλά με δύο πλημμελήματα). Στη συνέχεια, το υπουργείο Εργασίας, που το πρωί της ίδιας μέρας είχε ανακοινώσει ότι Κουτρουμάνης και Νταλάρα θα επισκεφτούν στις 12 το μεσημέρι τη ΓΣΕΕ για να συζητήσουν το θέμα της μείωσης των ενσήμων που απαιτούνται για την ανανέωση της άδειας παραμονής των μεταναστών, αναγκάστηκε να ανακοινώσει την ακύρωση της συνάντησης. (Το βράδυ, με νέο δελτίο Τύπου, το υπουργείο Εργασίας ανακοίνωσε ότι η συνάντηση με τη ΓΣΕΕ θα γίνει στις 28 Φλεβάρη). Και το μεσημέρι, ο Ραγκούσης κάλεσε τους συντάκτες του υπουργείου Εσωτερικών, για να τους ζητήσει να γίνουν παπαγαλάκια, μεταφέροντας το τρομο-μήνυμά του στους α-περγούς πείνας και τους αλληλέγγυους.
«Επειδή ειλικρινά δεν μπορεί να είναι κανείς βέβαιος τι ακριβώς είναι τα μηνύματα που φθάνουν στους απεργούς πείνας, κρίναμε απαραίτητο σήμερα να κάνουμε αυτές τις επισημάνσεις, αυτές τις δηλώσεις, για να ξακαθαρίσει το τοπίο και κυρίως για να καλέσουμε τους απεργούς πείνας να σταματήσουν την απεργία πείνας δεδομένου ότι ούτε πρόκειται ούτε μπορεί να γίνει καμία απολύτως διακριτική μεταχείριση, καμία απολύτως εξαίρεση», είπε. Αφού δεν είναι βέβαιος αν φτάνουν ακριβώς στους απεργούς πείνας τα μηνύματα της κυβέρνησης, γιατί δεν τους καλεί ο ίδιος ή η αρμόδια υφυπουργός Νταλάρα να τους ενημερώσει; Γιατί μέχρι τώρα, παρά τις επανειλημμένες δημόσιες ανακοινώσεις των απεργών πείνας, η κυβέρνηση συζητά με κάθε αναρμόδιο, αλλά όχι με τους ίδιους;
Το κάλεσμα «σταματήστε την απεργία πείνας, γιατί δεν θα υπάρξει νομιμοποίηση» δεν είναι παρά ένα τρομοκρατικό μήνυμα, που έπεσε κι αυτό στο κενό, καθώς οι απεργοί πείνας συνεχίζουν τον αγώνα τους και ετοιμάζονται να σκληρύνουν κι άλλο την απεργία πείνας. Στη συνέχεια είχαμε την αθλιότητα (ο πιο επιεικής χαρακτηρισμός που μπορούμε να δώσουμε) του καλέσματος προς «όσους ενθαρρύνουν και στηρίζουν τους απεργούς πείνας, οδηγώντας τους ουσιαστικά σε ένα κίνδυνο για την ίδια τους τη ζωή, σε ένα κίνδυνο πραγματικό, να αντιληφθούν ότι είναι αδύνατο για την Ελλάδα να προβεί σε μαζικές νομιμοποιήσεις». Ο Ραγκούσης ζήτησε όχι μόνο από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, αλλά από τους δεκάδες χιλιάδες «ανώνυμους» και «επώνυμους», που στηρίζουν αυτόν τον αγώνα, να μετατραπούν σε όργανα της κυβερνητικής πολιτικής και να μεταφέρουν τον εκβιασμό στους μετανάστες, εξαναγκάζοντάς τους να σταματήσουν την απεργία πείνας. Ομως, ακόμα και να το ήθελαν όλοι αυτοί (που δεν το θέλουν), και πάλι θα αποτύγχαναν, γιατί οι 300 απεργοί πείνας δεν είναι άβουλα όντα. Ξεκίνησαν έναν αγώνα αποφασισμένοι να τον πάνε μέχρι το τέλος –όποιο κι αν είναι αυτό– και το εννοούν, δεν κάνουν πλάκα.
Στη συνέχεια και αφού ο Ραγκούσης μίλησε για «προνομιακή ειδική μεταχείριση για μια μικρή μερίδα μεταναστών» (!!), έγινε ένας εμφανώς στημένος διάλογος με δημοσιογράφους, για να πει ότι υπάρχει το καθεστώς του «6μήνου υπό ανοχήν», το οποίο «εάν το κρίνει η Αστυνομία μπορεί να το εφαρμόσει και στην περίπτωση των συγκεκριμένων μεταναστών που κάνουν απεργία πείνας»! Οι απεργοί πείνας έχουν ήδη δώσει την απάντησή τους σ’ αυτό, μετά τις διαρροές Νταλάρα: «Αν θέλαμε ροζ κάρτα, θα μπορούσαμε να την πάρουμε με μια αίτηση, ένα παράβολο και δυο φωτογραφίες. Δεν θα κάναμε ένα μήνα απεργία πείνας».
Τώρα οφείλει ο ίδιος ο Παπανδρέου να παρέμβει και να «μαζέψει» τον υπουργό του, πριν να είναι αργά. ‘Η θα δώσει δίκαιη λύση, με άδεια παραμονής στους απεργούς πείνας (προβλέπεται από το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο και να πάψει τα παραπλανητικά παιχνιδάκια ο Ραγκούσης) ή θα μείνει στην Ιστορία του τόπου (και) ως ο πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης δολοφόνων.
