Δεν είπε τίποτα καινούργιο ο Τσιτουρίδης στη ΝΕΤ, όταν προανήγγειλε ως «τομή» τον υπολογισμό του συνόλου των ασφαλιστικών εισφορών για τον καθορισμό του ύψους της σύνταξης. Είπε συγκεκριμένα: «Θα παρακολουθούμε από τον πρώτο χρόνο μέχρι και τον τελευταίο -χωρίς να αλλάξουμε τα όρια- τι έχει εισφέρει ο καθένας και τι εισφέρεται για τον καθένα. Και αυτό διότι πιστεύουμε ότι ο τρόπος συνυπολογισμού της σύνταξης πρέπει να συνυπολογίζει όλες τις εισφορές που καταβάλλονται για κάθε εργαζόμενο. Και αυτές που πληρώνει ο ίδιος και αυτές του εργοδότη και αυτές που πληρώνει το κράτος στο πλαίσιο της τριμερούς χρηματοδότησης. Με το ισχύον καθεστώς πάρα πολλοί Ελληνες χάνουν εισφορές τους προς τα δημόσια ταμεία διότι το σύστημα είναι και πολυδιασπασμένο και κοινωνικά πολύ άδικο».
Κάθε εργαζόμενος που έχει ασχοληθεί έστω και ελάχιστα με το ασφαλιστικό γνωρίζει πως αυτή η μέθοδος θα οδηγήσει σε μείωση των συντάξεων και δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναλύσουμε εδώ το μηχανισμό. Θυμίζουμε ότι μέχρι το 1990 βάση υπολογισμού ήταν οι αποδοχές της τελευταίας διετίας. Με την αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη έγινε η τελευταία πενταετία και το αποτέλεσμα ήταν να μειωθεί το ύψος των συντάξεων. Φανταστείτε τι έχει να γίνει αν η βάση υπολογισμού μετατεθεί στο σύνολο του ασφαλιστικού βίου.
Λέμε πως δεν είπε τίποτα καινούργιο ο Τσιτουρίδης, γιατί αυτή η θεωρία είναι παλιά. Απ’ όσο μπορούμε να θυμηθούμε, για πρώτη φορά έκανε τη σχετική πρόταση η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΠΟΣΕ-ΙΚΑ (των εργαζόμενων στο ΙΚΑ) το 1990, προτείνοντας να θεσπιστεί το «σύστημα των ασφαλιστικών μονάδων». Ενα σύστημα που αποτελεί αντιγραφή του συστήματος που χρησιμοποιούν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες, σύμφωνα με το οποίο κάθε εργαζόμενος έχει ένα σύνολο ατομικών εισφορών και βάσει αυτών παίρνει σύνταξη. Εάν αυτή η μέθοδος μεταφερθεί στην Κοινωνική Ασφάλιση επιφέρεται ένα βαρύτατο πλήγμα στις αρχές της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης.
Και βέβαια, με το σύστημα υπολογισμού που χρησιμοποιεί το ΙΚΑ, θα έχουμε γενική μείωση των συντάξεων. Αυτό το ξέρει πολύ καλά ο Τσιτουρίδης, που έχει ειδικευτεί στο να λέει τα πιο χοντρά ψέματα χωρίς να κοκκινίζει. Οταν για παράδειγμα διαπίστωσε πως από τη συνέντευξή του στη ΝΕΤ ξέσπασε θόρυβος, έκανε την άλλη μέρα «διορθωτική» δήλωση, στην οποία επανέλαβε τα γνωστά ψέματα, ότι καμία σύνταξη δε θα μειωθεί και ότι τα όρια ηλικίας δεν θα αυξηθούν. Την απάντηση του την έδωσε άνθρωπος από τη δική του παράταξη. Ο Μητσοτάκης, που δήλωσε ότι αυτά είναι θαύματα που μόνο ο Ιησούς Χριστός μπορεί να κάνει! Κι ο Σάββας πείσμωσε και δήλωσε ότι «εγώ για το ασφαλιστικό δεν πρόκειται να ξαναμιλήσω», γιατί «ό,τι λέω παρερμηνεύεται». Φαίνεται πως κάποιος του θύμισε πως το ψέμα έχει κοντά ποδάρια…
Του Τσιτουρίδη δεν του κατέβηκε ξαφνικά να πετάξει κάτι και μετά να το μαζέψει. Αυτό είναι ένα από τα ζητήματα που συζητιούνται και στο ΙΚΑ και στο υπουργείο Απασχόλησης. Πριν ένα χρόνο, στο φύλλο μας της 3ης Δεκέμβρη 2005, είχαμε αποκαλύψει εσωτερικό έγγραφο του ΙΚΑ, που συζητήθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος στις 22.11.2005. Το θέμα της συζήτησης στο ΔΣ του ΙΚΑ ήταν «η εξέλιξη των εσόδων και η προοπτική για περιορισμό της εισφοροδιαφυγής». Στην εισήγηση, λοιπόν, της Γενικής Διεύθυνσης Ασφαλιστικών Υπηρεσιών του ΙΚΑ, που υπογραφόταν από τη γενική διευθύντρια Δ. Γιαννοπούλου, αναφέερόταν:
«Ενα από τα μεγάλα προβλήματα του ασφαλιστικού συστήματος του ΙΚΑ είναι και η διαστρέβλωση της αρχής της ανταποδοτικότητας λόγω της χορήγησης των κατωτάτων ορίων συνταξιοδότησης». Αφού, λοιπόν, η χορήγηση των κατώτερων συντάξεων θεωρείται ένα από τα μεγάλα προβλήματα, ανάλογη πρέπει να είναι και η λύση: «Χορήγηση των παροχών ανάλογα με τον αριθμό των ημερών εργασίας – Σύστημα Παροχών πλήρως ανταποδοτικό».
Ο Τσιτουρίδης, που δεν ήταν τότε υπουργός, είναι πολύ καλός γνώστης των διεργασιών, γι’ αυτό και φρόντισε να μην καταφερθεί ενάντια στην κατώτερη σύνταξη. Σαν καλός προπαγανδιστής (ως διορισμένος στη χουντική ΦΕΑΠΘ θήτευσε στην προπαγάνδα του δικτατορικού καθεστώτος), μιλάει τάχα υπέρ των ασφαλισμένων. Ενδιαφέρεται να μη χάνονται εισφορές. Και καταλήγει στην ίδια ακριβώς πρόταση! Πώς γίνεται αυτό, δεδομένου ότι δεν είναι ο… Ιησούς Χριστός για να κάνει θαύματα; Απλούστατα, το ενδιαφέρον για να μη χάνονται εισφορές είναι σκέτη προπαγάνδα, ενώ πρακτική πολιτική είναι μόνο η πρόταση για υπολογισμό της σύνταξης βάσει ολόκληρου του ασφαλιστικού βίου.
Ξέρετε πού οδηγεί αυτό; Στην κατάργηση της κατώτερης σύνταξης. Μιας κατάκτησης για την οποία χρειάστηκαν πολύχρονοι αγώνες του εργατικού κινήματος. Η κατάκτηση μιας κατώτερης σύνταξης ίσης με 20 ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη περιέχει μια ταξική λογική. Μαζί με την επικουρική σύνταξη ο συνταξιούχος να παίρνει όσα παίρνει ένας εργαζόμενος που πληρώνεται με το βασικό. Να παίρνει, δηλαδή, μια σύνταξη που να του επιτρέπει ίσα-ίσα να ζει. Να μην υπάρχουν συντάξιμες αποδοχές που να είναι χαμηλότερες από το βασικό, γιατί τότε ο συνταξιούχος θα αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης. Με τους αντιασφαλιστικούς νόμους η κατάκτηση αυτή γκρεμίστηκε. Η κατώτερη σύνταξη αποσυνδέθηκε από τα 20 βασικά ημερομίσθια και σήμερα είναι περίπου 17. Δεν τους φτάνει, όμως, αυτό και τώρα εισηγούνται να καταργηθεί η ίδια η έννοια της κατώτερης σύνταξης, μια από τις ελάχιστες δικλίδες ασφαλείας που περιλαμβάνει το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα.
Και βέβαια, οι αλλαγές δεν θα σταματήσουν μόνο στην κατώτερη σύνταξη. Στόχος τους είναι η χορήγηση όλων των συντάξεων ανάλογα με τον αριθμό των ημερών εργασίας. Μ’ αυτό τον τρόπο, η κοινωνική ασφάλιση χάνει το χαρακτήρα της. Δεν έχει νόημα να υπάρχει. Δεν έχουμε πια κοινωνική ασφάλιση, αλλά σκέτη ασφάλιση που στηρίζεται σε μια λογική αποταμίευσης και αξιοποίησης αυτών των αποταμιεύσεων από ένα φορέα, που μπορεί να ονομάζεται ΙΚΑ, μπορεί να ονομάζεται και Ιντεραμέρικαν. Η αρχή μιας στοιχειώδους αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργαζόμενους, που περιεχόταν σε όλα τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, εξοβελίζεται.
