Με μια ακόμα αποφασιστική κίνηση, ο Δ. Κουφοντίνας έσκισε το πέπλο της νομιμοφάνειας και αποκάλυψε τη γυμνή αλήθεια. Αμέσως μετά το «συνεχίζεται η συνεδρίαση» του προέδρου, ζήτησε το λόγο και έκανε την παρακάτω δήλωση:
«Αν έχω υποβάλει αίτηση εξαίρεσης, αυτό δεν έγινε γιατί περιμένω να έχω μια καλύτερη τύχη σ’ ένα άλλο αμερόληπτο δικαστήριο, ούτε για να πάω στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Αλλά για να καταδειχτεί η ουσία αυτής της δικαστικής παρωδίας, να αναδειχτεί η ίδια η ταξική μεροληψία της Δικαιοσύνης των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Μια παρωδία που ξεκινά από την προδικασία, συνεχίζεται στο πρώτο και το δεύτερο δικαστήριο και στην οποία έρχεστε και σεις να κλείσετε το καπάκι.
Ηρθατε εδώ αποφασισμένοι να μη διερευνήσετε την αμεροληψία του προηγούμενου δικαστηρίου, αλλά να την αποδείξετε και να τη δικαιολογήσετε. Να μη μπείτε στην ουσία της υπόθεσης, να διεξάγετε μια εικονική δίκη, στην πραγματικότητα να αρνησιδικήσετε. Μας το δείξατε αυτό με το καλημέρα, όταν επιθετικά, επιδεικτικά και προκλητικά απορρίψατε το μέγιστο μέρος της αίτησής μας, προσπαθώντας να περιορίσετε την υπόθεση σε ένα περιστατικό, λες και αυτή η δίκη άρχισε και τελείωσε στις 4 Δεκεμβρίου, λες και όλα τα σημεία και τέρατα που καταγγείλαμε, όλη η καταπάτηση και ο εξευτελισμός της ίδιας της εξουσιαστικής νομιμότητας, του περιβόητου νομικού πολιτισμού σας, να μην έγιναν στη διάρκεια όλης της διαδικασίας του ενός χρόνου.
Φέραμε έναν ουσιαστικό μάρτυρα, που γνώριζε πλήρως όλη την υπόθεση, και το δικαστήριό σας δεν του έκανε ούτε μια ερώτηση, δεν τον κοίταζε καν στα μάτια, κοιτάζατε το ταβάνι. Οσο για την απόφασή σας, την προαναγγείλατε ουσιαστικά, όταν ο εισαγγελέας από τις πρώτες του κιόλας φράσεις μίλησε για απλώς κάποιες απαραίτητες εκφράσεις της επίδικης απόφασης, συρρικνώνοντας έτσι την υπόθεση σε ένα ζήτημα διατύπωσης λέξεων!
Αποδείξατε ότι είστε ένα εντεταλμένο δικαστήριο, υπάκουο στα κελεύσματα της εκτελεστικής εξουσίας και πιστό σε μια στενή συντεχνιακή λογική, αυτή που ο λαός συμπυκνώνει στη φράση “κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει”. Αποδείχτηκε γι’ άλλη μια φορά, ότι σε αυτή την υπόθεση, σε αυτό το πελώριο νομικό και πολιτικό σκάνδαλο, κάθε δικαστήριο έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει και να νομιμοποιήσει το προηγούμενο και κάθε δικαστήριο είναι χειρότερο από το προηγούμενο.
Κατόπιν αυτών, συνέστησα στη συνήγορό μου να μη σπαταλήσει το χρόνο της, αν έχει κάτι καλύτερο να κάνει. Αποσύρω τους μάρτυρές μου. Δεν παραιτούμαι, όμως, από την αίτηση, γιατί η Δικαιοσύνη πρέπει να εκτίθεται και η απονομιμοποίησή της να γίνει τέλεια».
Δε νομίζουμε ότι χρειάζεται κάποιο σχόλιο σ’ αυτή τη δήλωση. Ο Δ. Κουφοντίνας ήταν αυτός που πρώτος κατέθεσε αίτηση εξαίρεσης, διευκρινίζοντας με κατηγορηματικότητα ότι δεν έτρεφε καμιά αυταπάτη για την τύχη της, για το ρόλο της Δικαιοσύνης στις πολιτικές δίκες, αλλά ότι επεδίωκε την καταγγελία και την κατάδειξη της δίκης-παρωδία που εκτυλίσσεται εδώ και ένα χρόνο. Με τη σημερινή του κίνηση ολοκλήρωσε αυτό που άρχισε. Τους αφαίρεσε την ευκαιρία να ισχυριστούν ότι έγινε μια άψογη διαδικασία εξέτασης της αίτησης εξαίρεσης. Σε μια πολιτική απόφαση (γιατί πολιτική ήταν η απόφαση αυτού του εμβόλιμου δικαστήριου επί του παραδεκτού της αίτησης εξαίρεσης, που αφαίρεσε όλη την ουσία της, χωρίς αυτή να εξεταστεί, τυπικά έστω) απάντησε με πολιτικό τρόπο, χωρίς νομικισμούς, αφαιρώντας κάθε πρόσχημα νομιμοποίησης ενός παιχνιδιού με σημαδεμένη τράπουλα.
Μετά από τη δήλωση Κουφοντίνα και δεδομένου ότι καμιά άλλη πλευρά δεν είχε προτείνει μάρτυρες, το δικαστήριο πέρασε στη φάση των αγορεύσεων.
Ο εισαγγελέας «ξεπέταξε» το θέμα με μια αγόρευση δύο λεπτών, που δεν περιείχε κανένα επιχείρημα. Μόνο αξιωματικού τύπου αποφάνσεις, μεταξύ των οποίων υπήρχε και η εξής εκπληκτική άποψη: Στις επίμαχες φράσεις το δικαστήριο απλώς αποτύπωσε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, χωρίς να εκφράσει κρίση ή άποψη! Αυτό πια ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Οτι τα δικαστήρια στις αποφάσεις τους αποτυπώνουν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δεν νομίζουμε να έχει ξαναειπωθεί ποτέ. Αλλά, είπαμε, στις πολιτικές δίκες, στις δίκες πολιτικής σκοπιμότητας, όλα επιτρέπονται και πολλές πρωτιές κατακτώνται. Θα πρέπει, όμως, να ευχαριστήσουμε τον εισαγγελέα για την ειλικρίνειά του, έστω κι αν μάλλον δεν κατάλαβε τι ακριβώς είχε εκστομίσει (εκτός αν η αλαζονία και το πάθος υπεράσπισης μιας καταφανώς άδικης υπόθεσης οδηγεί σε κυνικές συμπεριφορές). Ποια ήταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής το γνωρίζουμε όλοι. Μιλώντας καθαρά νομικά, θυμίζουμε ότι εκείνο που πρωτίστως παραβιάστηκε τότε είναι το τεκμήριο ενοχής των συλλαμβανόμενων, γεγονός που έχει επισημανθεί από διαπρεπείς νομικούς (Μανωλεδάκης, Μπέης, Παρασκευόπουλος κ.ά.). Ε, αυτό ακριβώς αποτύπωσε στην απόφασή του το κατηγορούμενο για μεροληψία δικαστήριο, σύμφωνα με την άποψη του κρίνοντος εισαγγελέα! Συ είπας, κυρ-εισαγγελέα…
Ο εκπρόσωπος των Αμερικανοβρετανών στη δίκη Ηλ. Αναγνωστόπουλος, ο μόνος από την πολιτική αγωγή που προσήλθε για να αγορεύσει, δεν περιορίστηκε μόνο στις καθιερωμένες δικολαβίες (άθλιου σοφιστικού τύπου, μάλιστα), αλλά με προκλητικό τρόπο υποστήριξε ότι η αίτηση εξαίρεσης δεν έχει καμιά ουσιαστική βάση και αποτελεί απλώς την τελευταία παράσταση των κατηγορούμενων, ενόψει απολογιών, για να αποδειχτεί η αποδεικτική γυμνότητα των ισχυρισμών τους (των κατηγορούμενων), που γνωρίζουν τη βαρύτητα των προανακριτικών ομολογιών! Βεβαίως, συμφώνησε και αυτός με τον εισαγγελέα (αυτό δα έλειπε!), ότι το δικαστήριο απλώς αναφέρθηκε στα δεδομένα της εποχής των συλλήψεων, χωρ’ίς να εκφράζει κρίση. Τα ουσιαστικά στοιχεία, φυσικά, τα έκανε γαργάρα, κατά το κοινώς λεγόμενο.
Τι μας είπε ο «κύριος εκπρόσωπος»; Επανέλαβε με πιο κομψό τρόπο αυτό που ο ίδιος και άλλοι συνήγοροι της πολιτικής αγωγής επαναλαμβάνουν μονότονα από την πρώτη δίκη. Οτι εδώ έχουμε μια δίκη ομολογιών. Δεν έχουμε μάρτυρες, δεν έχουμε άλλες αποδείξεις, σε πολλές περιπτώσεις έχουμε συντριπτικά υπερασπιστικά στοιχεία, έχουμε όμως κάποιες «ομολογίες», που πάρθηκαν από την Αντιτρομοκρατική, αρχής γενομένης απ’ αυτές που πάρθηκαν στην Εντατική του «Ευαγγελισμού» από τον ημιθανή Σάββα Ξηρό. Αν αυτό λέγεται νομότυπη δίκη, τότε οι λέξεις έχουν χάσει κάθε νόημα και έχουν μετατραπεί σε αθύρματα της πολιτικής σκοπιμότητας. Είμαστε βέβαιοι ότι ο κ. Αναγνωστόπουλος, επίκουρος καθηγητής του Ποινικού Δικαίου, που τον συνόδευε η φήμη προοδευτικού νομικού (υπήρξε, άλλωστε, σφοδρός πολέμιος του τρομονόμου την περίοδο της προετοιμασίας και ψήφισής του), άλλα διδάσκει στους φοιτητές του και άλλα έχει υποστηρίξει σε εργασίες του αλλά και σε αγορεύσεις του ως υπερασπιστής σε δικαστήρια. Είναι γνωστό ότι σύσσωμος ο νομικός κόσμος έχει σταθερή άποψη και καταγγέλλει τις προανακριτικές απολογίες που παίρνονται σε αστυνομικούς χώρους. Γιατί ξέρει πολύ καλά τι γίνεται εκεί. Το μόνο που μπορούμε να του πούμε, λοιπόν, καθώς τον βλέπουμε με την παροιμιώδη ψυχραιμία του να υποστηρίζει πράγματα που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις επιστημονικές του απόψεις, είναι αυτό που και άλλη φορά έχουμε γράψει: «Είναι πολλά τα λεφτά Ηλία…».
Οι συνήγοροι υπεράσπισης αναγκάστηκαν να μιλήσουν για τα αυτονόητα. Ο Ι. Μυλωνάς «κάρφωσε» τον Αναγνωστόπουλο, σημειώνοντας ότι με την τοποθέτησή του ουσιαστικά υποστήριξε την ύπαρξη κάποιου τεκμηρίου επικινδυνότητας στην αυτόφωρη διαδικασία! Ο Α. Κωνσταντάκης εξέφρασε καταρχάς την κατάπληξή του για το ότι έμπειροι δικαστές έμπλεξαν το τυπικώς παραδεκτό της αίτησης εξαίρεσης με το ουσία βάσιμο. Μ’ αυτή την απόφασή του, το δικαστήριο είπε κατάμουτρα στους κατηγορούμενους «δεν έχετε καμιά ελπίδα». Γιατί, βέβαια, η μεροληψία του δικαστυηρίου και της εισαγγελικής έδρας έχει φανεί σε πολλές περιπτώσεις στη διάρκεια του 11μηνου (ο συνήγορος έφερε ενδεικτικά παραδείγματα). Ο Γ. Γκουντούνας θύμισε επίσης τέτοια παραδείγματα. Προτείναμε την κλήτευση 150 μαρτύρων κατηγορίας -είπε- και κλήτευσαν μόνο έναν! Είναι ή όχι αυτό ένδειξη μεροληψίας και προαποφασισμένης καταδίκης; Συνοψίζοντας περιστατικά, ο συνήγορος κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι από πλευράς δικαστήριου και εισαγγελίας επιδείχτηκε μια γενικευμένη προδιάθεση ενάντια στους κατηγορούμενους. Η Τ. Χριστοδουλοπούλου, σε μα οξεία αγόρευση, σημείωσε ότι περνάμε μια περίοδο μετάβασης από την ασφάλεια δικαίου στο δίκαιο της ασφάλειας. Μια περίοδο που τα δικαστήρια ξεκινούν με την περί ενοχής κατάφαση.
Ακόμα πιο οξύς ο Χριστόδουλος Ξηρός μίλησε για δικαστές που δικάζουν με χαρτάκια. Που κάνουν πως δικάζουν, ενώ στην πραγματικότητα «μας δουλεύουν ψιλό γαζί, φτιάχνουν λευκώματα με λουλουδάκια», κινούμενοι με βάση το τεκμήριο ενοχής, το «τεκμήριο Μίλερ», όπως το χαρακτήρισε, θυμίζοντας τις δηλώσεις του προηγούμενου αμερικανού πρεσβευτή για την υπόθεση. Ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο τους τόνους, μίλησε για ταξική Δικαιοσύνη, που δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα. «Αυτό που κάνατε σε μένα», κατέληξε, «ο λαός το λέει πουστιά. Με πετάξατε στο λάκο αναπολόγητο. Εχω ήδη καταδικαστεί, χωρίς το δικαίωμα να απολογηθώ. Ομως, έχω μάθει να δίνω τις μάχες, ακόμα και τις χαμένες εκ των προτέρων».
Στη συνέχεια, ο Χριστόδουλος δήλωσε ότι θέλει να πει όλα αυτά που το δικαστήριο δεν τον άφησε να πει, για να φανεί καθαρά ότι το φίμωμά του είναι προϊόν μεροληψίας και προκατάληψης. Ο πρόεδρος δεν του επέτρεψε να το κάνει, ο Γ. Γκουντούνας προσέφυγε στο δικαστήριο το οποίο αποσύρθηκε και αποφάσισε παμψηφεί να απορρίψει το αίτημα του Χριστόδουλου. «Είστε αναγκασμένοι να καλύπτετε τις βρομιές άλλων», σχολίασε ο Χριστόδουλος. «Αν κάποιος από σας είχε ευθιξία, έπρεπε να παραιτηθεί».
Στο σημείο αυτό ο πρόεδρος ανακοίνωσε ότι διακόπτει για την Τετάρτη στις 11:30, οπότε το δικαστήριο θα ανακοινώσει την απόφασή του. Ας σημειωθεί και το εξής, δηλωτικό της όλης κατάστασης. Στην αρχή σχεδόν της διαδικασίας, ο πρόεδρος είχε πει ότι η απόφαση θα βγει την Τετάρτη. Μετά από ένα διάλειμμα δήλωσε, απαντώντας στον Χρ. Ξηρό, ότι η απόφαση δεν θα βγει πριν τη Δευτέρα, γιατί το δικαστήριο πρέπει να μελετήσει καλά. Στο τέλος και αφού είχε μεσολαβήσει νέο διάλειμμα, επανήλθε στην Τετάρτη!
