Το πέμπτο κεφάλαιο του προσχέδιου Λοβέρδου φέρει το βαρύγδουπο τίτλο «Κίνητρα παραμονής στην εργασία και αντικίνητρα πρόωρης συνταξιοδότησης». Διαβάζοντας το σχετικό άρθρο (άρθρο 25 παράγραφοι 1, 2 και 4) βρίσκουμε πως τα πολυδιαφημισμένα κίνητρα παραμονής στην εργασία είναι μια ελάχιστη προσαύξηση στο ποσοστό απασχόλησης. Για παράδειγμα, στο ΙΚΑ αυξάνεται το ποσοστό αναπλήρωσης από 3,3% σε 3,5% σε όσους συμπληρώνουν 35 χρόνια ασφάλισης και το 60ό έτος της ηλικίας, για να παραμείνουν στη δουλειά και μετά τα 60.
Ομως, η γελοία προσαύξηση του ποσοστού αναπλήρωσης δεν είναι το κύριο εν προκειμένω. Το κύριο είναι αυτό που αναγράφεται στην παράγραφο 5 του ίδιου άρθρου. Τα «κίνητρα» δεν ισχύουν «για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα από 1.1.2018 και εφεξής». Δηλαδή, τα περιβόητα κίνητρα θα ισχύσουν μόνο για εφτά χρόνια, τα οποία μπορεί να γίνουν και τέσσερα, αν η αρχή της πλήρους λειτουργίας του νέου συστήματος μεταφερθεί την 1.1.2015, όπως προβλέπει το Μνημόνιο.
Το σημείο αυτό είναι χαρακτηριστικό της κοροϊδίας, χαρακτηριστικό της αισχρής προπαγανδιστικής λογικής που διέπει ολόκληρο το προσχέδιο Λοβέρδου. Ξέρουν πολύ καλά πως ούτε κίνητρα δίνουν ούτε κανείς ενδιαφέρεται γι’ αυτά. Επρεπε, όμως, να στήσουν μια προπαγάνδα, για να πουν πως τάχα κάθε εργαζόμενος θα έχει «πλούσια» κίνητρα για να μείνει στη δουλειά.
