ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

 

Ολος ο κυβερνητικός θίασος και τα αφεντικά, επί σκηνής, κλαίει και οδύρεται: «Δεν πρέπει να καθυστερήσουμε άλλο. Τα Ταμεία καταρρέουν! Οι εργαζόμενοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν, πως οι αλλαγές, αν και επώδυνες, είναι αναγκαίες».
 

Τόσα χρόνια η ίδια κινδυνολογία. Οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί αλλάζουν, όμως ο στόχος παραμένει πάντα ο ίδιος. Προσπαθούν να χτυπήσουν την κοινωνική ασφάλιση και κάθε κοινωνικό δικαίωμα που έχει κερδίσει η εργατική τάξη με σκληρούς αγώνες και βαρύ φόρο αίματος.
 

Φαίνεται ξεκάθαρα που το πάνε. Χτύπημα των Βαρέων Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων (ΒΑΕ), αύξηση των ηλιακών ορίων για συνταξιοδότηση, μείωση συντάξεων, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών κλπ.
 

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, συμμετέχουν σ’ αυτή την προσπάθεια ψάχνοντας για «ρεαλιστικές» λύσεις, πάντοτε μέσα στα όρια του συστήματος. Στην κρίσιμη στιγμή, θα φέρουν πισώπλατο χτύπημα στους εργαζόμενους, ώστε να υποταχτούν στο «ρεαλισμό» των κυρίαρχων, ή να αναζητήσουν τη λύση στις επόμενες εκλογές. Αυτό, άλλωστε, δεν κάνουν τόσα χρόνια;
 

Φταίνε μήπως οι εργαζόμενοι; Ή φταίει η καταλήστευσή των Ταμείων, επί δεκαετίες, από το κεφάλαιο με τις πλάτες του κράτους; Ηταν ή δεν ήταν ληστεία η υποχρεωτική δέσμευση των αποθεματικών στην Τράπεζα της Ελλάδας επί δεκαετίες, με εξευτελιστικά επιτόκια (ίσα με το ένα πέμπτο των επιτοκίων της αγοράς); Κι όταν άρχισαν τα ελλείμματα, ποιος ανάγκασε τα Ταμεία να δανείζονται με το ακριβότερο επιτόκιο της αγοράς από τις Τράπεζες;
 

Ποιος αποφάσισε τις εισφοροαπαλλαγές των καπιταλιστών που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούν να φτάσουν μέχρι και στο 50% των εργοδοτικών εισφορών; (7,5 δισ. ευρώ χρωστάνε οι εργοδότες στα Ταμεία). Για να μη μιλήσουμε για τα τεράστια ποσά που έπρεπε να δώσει το κράτος σε αυτά (σύμφωνα με εκτιμήσεις φτάνουν στα 7,8 δισ. ευρώ), αλλά και για τα τεράστια ποσά που χάνουν τα Ταμεία από την ελαστική και «μαύρη» εργασία.
 

Τα δυο τελευταία χρόνια, οι καπιταλιστές τσέπωσαν πολλά από τη μείωση κατά 10% του συντελεστή φορολόγησης των κερδών τους. Ο κρατικός προϋπολογισμός αντέχει τέτοιες μειώσεις (;;!!). Γιατί αυτά τα χρήματα να μην πήγαιναν στα ασφαλιστικά Ταμεία;
 

Είναι αλήθεια «προνομιούχοι» οι 700.000 εργαζόμενοι στα ΒΑΕ (40% των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ); Δεν είναι αυτός ο θεσμός μια ελάχιστη προστασία των εργαζομένων απέναντι στη φυσική φθορά της δουλειάς, που με την ανάπτυξη της τεχνολογίας εντατικοποιείται όλο και περισσότερο; Και γιατί δεν πρέπει απεναντίας να διευρυνθεί ο θεσμός των ΒΑΕ;
 

Δεν πρέπει να είναι στα ΒΑΕ ο αποθηκάριος ενός σούπερ-μάρκετ που τσακίζεται από την ένταση της δουλειάς ή ο κούριερ που σμπαραλιάζει τα νεύρα του στην κίνηση ρισκάροντας ταυτόχρονα τη σωματική του ακεραιότητα καθημερινά ή ο τεχνικός μιας εταιρίας κινητής τηλεφωνίας που δέχεται «με τους τόνους» την ακτινοβολία από τις κεραίες; Κι όμως δεν ανήκουν στα ΒΑΕ! Ας φανταστούμε αυτούς τους ανθρώπους, πώς θα δουλεύουν στα 65 τους σ’ αυτά τα επαγγέλματα και σε τόσα άλλα!
 

Εχει ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά με αυτά τα πράγματα; Μάλλον όχι. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι ο μόνος «εμπειρογνώμονας» της πρώτης επιτροπής επανακαθορισμού των ΒΑΕ που συγκροτήθηκε με το νόμο Ρέππα, ήταν ο εκπρόσωπος του ΣΕΒ, Κυριακόγγονας! (Εβαλαν το λύκο, να φυλάξει τα πρόβατα).
 

Λησμονήσαμε πώς τα λεηλάτησαν στο Χρηματιστήριο; Αγνοούμε τι έγινε με τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες στο εξωτερικό (με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την αμερικάνικη ENRON, που φαλίρισε εν μιά νυχτί με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να χάσουν τις συντάξεις τους);
 

Θα αυτοπαγιδευτούμε στη λογική της ανταποδοτικότητας και θα πληρώσουμε αποκλειστικά εμείς για την κοινωνική μας ασφάλιση, ξεχνώντας ότι εμείς οι εργαζόμενοι παράγουμε τον κοινωνικό πλούτο και ότι οι καπιταλιστές μας ληστεύουν καθημερινά με την απλήρωτη δουλειά, την ακρίβεια και τη δυσβάστακτη φορολογία;
 

Αυτοί δεν ήταν που αποδέχτηκαν το πρώτο αντιασφαλιστικό έκτρωμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, συμφωνώντας να πληρώσουν και οι εργαζόμενοι (3 μεροκάματα έκαστος) για τα χρέη των Ταμείων; Η περιβόητη «εθνική συμφωνία για την κοινωνική ασφάλιση» (17/9/90) που πρότεινε η ΓΣΕΕ.
 

Αυτοί δεν συμμετείχαν στην «επιστημονική επιτροπή» που θέσπισε ο αντιασφαλιστικός νόμος 1902/90, η οποία κατέληξε στο ομόφωνο συμπέρασμα ότι ο θεσμός των ΒΑΕ είναι ξεπερασμένος; (Σ’ αυτό είχε συμφωνήσει ακόμα και ο Σ. Λαιμός, συνδικαλιστικό στέλεχος του ενιαίου τότε Συνασπισμού, που συμμετείχε στην επιτροπή)!
 

Αυτοί δεν πλάσαραν την «τριμερή χρηματοδότηση» σαν το φάρμακο «διά πάσαν νόσον», με στόχο να περάσει η ανταποδοτικότητα; Μήπως απέρριψε ποτέ η ΓΣΕΕ την ανταποδοτικότητα;
 

Αυτοί δεν ήταν που περιόριζαν τους αγώνες σε άσφαιρες απεργιακές τουφεκιές χωρίς καμία διάθεση για κλιμάκωσή τους, πέρα από τις καθιερωμένες 24ωρες απεργίες; Ας θυμηθούμε πώς «οργάνωσαν τον αγώνα» ενάντια στη μεγάλη αντιασφαλιστική επίθεση 1990-1992. Ηταν όλοι τους χωμένοι ως τα μπούνια στη διαδικασία του «διαλόγου». Ακόμα και αυτοί που σήμερα «καταγγέλλουν τον διάλογο» (ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΣΥΝ και ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ). Μέχρι και σε πρωτόκολλο συναντίληψης με την κυβέρνηση κατέληξαν τον Ιούλη του 1992!
 

Μα μήπως δεν ήταν η ΓΣΕΕ που πριν μερικά χρόνια χειροκροτούσε το νόμο Ρέππα, καλλιεργώντας αυταπάτες στην εργατική τάξη ότι το Ασφαλιστικό λύθηκε για τα επόμενα 30 χρόνια; Εκρυβε έτσι, ότι το κράτος έσβησε με μια μονοκονδυλιά καταγεγραμμένα χρέη του προς το ΙΚΑ της τάξης των 2,4 δισ. ευρώ (για τα χρόνια 1999-2002).
 

Ή μήπως οι άλλοι, που εντάσσουν τον αγώνα ενάντια στην αντιασφαλιστική επίθεση μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της ενίσχυσης του κομματικού τους μηχανισμού (βλέπε ΠΑΜΕ), είναι καλύτεροι; Δεν δηλητηριάζουν τον αγώνα υποστηρίζοντας πότε ανοιχτά, πότε καλυμμένα, ότι οι αγώνες δεν μπορούν να νικήσουν, ότι αυτό που χρειάζεται είναι «να αλλάξουν οι συσχετισμοί» και να ενισχυθούν τα ψηφοδέλτια «του κόμματος της εργατικής τάξης»;
 

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ δεν είναι λογιστικό ζήτημα. Το δικαίωμα για μια αξιοπρεπή σύνταξη, το δικαίωμα για δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σύμφωνη με τις ανάγκες μας είναι κομμάτι του μισθού του κάθε εργαζόμενου. EINAI ΜΙΣΘΟΣ ΜΑΣ!
 

Οταν πουλάμε την εργατική μας δύναμη στους εργοδότες, αμειβόμαστε όχι μόνο με κάποια φράγκα στο χέρι, αλλά και με ορισμένες παροχές και πρόνοιες που το κράτος και τα αφεντικά πρέπει να μας παρέχουν. Τέτοια είναι: οι άδειες (ασθενείας, ξεκούρασης κ.ά.), η χορήγηση φτηνών φαρμάκων από τα ασφαλιστικά ταμεία, η αμοιβή κατά την περίοδο ασθένειας ή εργατικού ατυχήματος, η πρόσβαση σε ιατρικές εξετάσεις, το επίδομα ανεργίας αν μείνουμε άνεργοι, η κατοχύρωση δικαιώματος για συνταξιοδότηση…
 

Ολα αυτά είναι ο «έμμεσος» μισθός -είναι μέσα στα δεδουλευμένα μας-, γι’ αυτό δεν μπορούμε να αδιαφορούμε. Οπως αντιδρούμε, αν ο «άμεσος» μισθός (τα φράγκα που παίρνουμε στο χέρι) είναι λίγα, έτσι πρέπει να αντιδράσουμε, αν ο «έμμεσος» μισθός (θεσμικές κατακτήσεις, παροχές, πρόνοιες) είναι χαμηλές ή περικόπτονται.
 

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ είναι ζήτημα μάχης ανάμεσα στους εργοδότες – καπιταλιστές και στους εργάτες. Και κατ’ επέκταση, είναι ζήτημα μάχης ανάμεσα στο κράτος των καπιταλιστών και στους εργάτες.
 

Είναι μια μάχη που θα δοθεί στους δρόμους με μέτωπο ενάντια στα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης, αλλά θα δοθεί, πρώτα και κύρια, στους χώρους δουλειάς.
 

Κάθε επιχείρηση που εισφοροδιαφεύγει πρέπει να μπει στο στόχαστρό μας. Κάθε επιχείρηση που δεν κολλάει ή τρώει ένσημα πρέπει να της επιβάλλουμε να σταματήσει το αίσχος της «μαύρης» εργασίας.
 

Πρέπει να τους υποχρεώσουμε, να πάψει το ΙΚΑ να κάνει τα στραβά μάτια και να λειτουργεί σαν μηχανισμός των εργοδοτών.
 

Η ληστεία των μεταναστών, που εξαναγκάζονται να αγοράσουν ένσημα για να φτιάξουν τα χαρτιά τους, την ώρα που δουλεύουν και οι εργοδότες τους έχουν ανασφάλιστους, πρέπει να σταματήσει.
 

Η αθλιότητα της υγειονομικής περίθαλψης που προσφέρει το ΙΚΑ, πρέπει να αντιμετωπιστεί με διαμαρτυρίες από εργαζόμενους και συνταξιούχους.
 

Ξέρουμε ότι όλα αυτά δε μπορούν να γίνουν εύκολα, ούτε μπορούν να γίνουν χωρίς εμάς για μας. Δεν αρκεί η συμμετοχή σε μία απεργία και μία διαδήλωση.
 

 Σ’ αυτό το πλαίσιο αξίζει να γίνει προσπάθεια για μια ανοιχτή   συνέλευση εργαζομένων και ανέργων, χωρίς καπελώματα και χωρίς συνδιαλλαγές κάτω από το τραπέζι, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Συνέλευση που θα είναι η αρχή, όχι για να καταλήξουμε σε διαπιστώσεις για την υπάρχουσα ζοφερή κατάσταση της κοινωνίας, αλλά για να οργανώσουμε τον αγώνα μας .  

Αυτοί οι δρόμοι δεν περνάνε μέσα από παζάρια με τους καπιταλιστές και το κράτος τους, ούτε μέσα από την ανάθεση του αγώνα στα χέρια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (κάθε απόχρωσης και βαθμίδας).
 

Ο αντίπαλος δεν περιμένει, η επίθεση έχει ήδη αρχίσει.
 

Το λάθος μιας δικής μας αδράνειας, ή ανάθεσης του αγώνα σε άλλους για λογαριασμό μας, θα είναι ολέθριο όχι μόνο για μας αλλά και για τις επόμενες γενιές, ένα λάθος που δε διορθώνεται στα γεράματα!