Παραπάει το ανέκδοτο με τον Πολυζωγόπουλο, μετά τον ξυλοδαρμό του. Εντάξει, ο ξεφτισμένος γραφειοκράτης, που κάθε εργαζόμενος και συνταξιούχος τον έχει στο φτύσιμο, θέλει να πάρει λάμψη και να το παίξει ήρωας. Εντάξει, θέλει να βγει βουλευτής, αφού σύντομα θα φύγει από τη ΓΣΕΕ, όπως έχει ανακοινώσει. Ομως, έχει και η νοημοσύνη μας και η υπομονή μας και η αισθητική μας τα όριά της και αυτά έχουν παραβιαστεί βάναυσα.
Και μην ξεχνάμε, ότι για πάρτη του είναι προφυλακισμένοι στον Κορυδαλλό δυο άνθρωποι. Ενας με διαταραγμένο ψυχικό κόσμο κι ένας άλλος που από την πρώτη στιγμή φωνάζει για την αθωότητά του και έχει παρουσιάσει ατράνταχτο άλλοθι στην ανάκριση. Πώς να μην τον προφυλακίσουν, όμως, οι δικαστικές αρχές, πού να βρουν το θάρρος να πάνε κόντρα στην πολιτική σκοπιμότητα, όταν Πολυζωγόπουλος και Πασόκοι ξεσήκωσαν τον κόσμο, μιλώντας για ενέδρα, για ανοχή της αστυνομίας και για «γαλάζιο παιδί»; Μέσα, λοιπόν, ο Νίκος Κουνταρδάς, χωρίς ο θρασύδειλος Πολυζωγόπουλος να έχει το θάρρος να τον κοιτάξει στα μάτια και να πει «ναι, αυτός ήταν ένας απ’ αυτούς που με χτύπησαν». Του έδειξαν μια φωτογραφία πριν από 8 χρόνια, με εμφάνιση εντελώς διαφορετική απ’ αυτή που έχει σήμερα ο Κουνταρδάς και το θρασίμι απάντησε ότι μοιάζει κάπως μ’ αυτόν που με φώναξε! Ετσι, μ’ αυτό το «μοιάζει κάπως», από μια προ οκταετίας φωτογραφία, ένας νέος άνθρωπος βρίσκεται στη φυλακή.
Αφού έκανε δακρύβρεχτες δηλώσεις τη μέρα που βγήκε από το νοσοκομείο, έμεινε μερικές μέρες στο σπίτι του και μετά ο μηχανισμός της ΓΣΕΕ κάλεσε όλους τους διαπιστευμένους συντάκτες (και τα κανάλια, βέβαια) και ο αρχιγραφειοκράτης στήθηκε καμαρωτός μπροστά στις κάμερες για να δηλώσει μεταξύ άλλων τα εξής προκλητικά:
«Είναι αδιανόητο στο κέντρο της Αθήνας, στο αστυνομοκρατούμενο κέντρο, να γίνεται δολοφονική επίθεση κατά ανύποπτων πολιτών και να μην υπάρχει στοιχειώδης προστασία της ζωής και της ασφάλειάς τους. Οταν μάλιστα σχεδόν δίπλα υπήρχε φρουρά του Πολιτικού Γραφείου του Υπουργού Δημόσιας Τάξης και στα 30 μέτρα διμοιρία των ΜΑΤ που απαθώς παρακολουθούσαν χωρίς να επέμβουν. ΓΙΑΤΙ; Δεν θεωρώ ότι η δολοφονική επίθεση εναντίον μου και εναντίον του επιστημονικού συνεργάτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, Σάββα Ρομπόλη, ήταν τυχαίο γεγονός. Ηταν οργανωμένη επίθεση με πολιτικά χαρακτηριστικά σε μια συγκυρία μάλιστα όπου τα εργασιακά προβλήματα είναι σε έξαρση… Η δολοφονική επίθεση δεν ήταν εναντίον του πολίτη, Χρήστου Πολυζωγόπουλου, αλλά εναντίον του θεσμού που εκπροσωπεί, τη ΓΣΕΕ. Εναντίον του εργαζόμενου που παλεύει καθημερινά για το μεροκάματο, του άνεργου που του έχουν ακυρώσει τις ελπίδες για να ενταχθεί στον στίβο της εργασίας, του συνταξιούχου που βλέπει την σύνταξη του να συρρικνώνεται».
Οσοι τον είδαν να ποζάρει στις κάμερες, χωρίς ούτε ένα σημάδι στο πρόσωπο, κατάλαβαν σίγουρα ότι ένας απλός ξυλοδαρμός ήταν και όχι, βέβαια, δολοφονική επίθεση. Εδώ υπήρξε κόσμος που άρχισε να αναρωτιέται μη τυχόν και τα σημάδια στην αρχή ήταν τονισμένα με μακιγιάζ. Εμείς δεν ξέρουμε τι συνέβη, μπορεί ο Πολυζωγόπουλος να είναι… γλυκοαίματος και τα σημάδια να του φεύγουν γρήγορα, το βέβαιο όμως είναι πως δεν υπήρξε κανένας κίνδυνος για τη ζωή του. Αυτό δεν είναι κανένα φιλολογικό ζήτημα. Δυο άτομα είναι προφυλακισμένα με κατηγορία «απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση», ενώ δεν υπήρξε ούτε βαριά σωματική βλάβη.
Υστερα, από πού αντλεί το θράσος να ισχυρίζεται ότι δεν ήταν τυχαίο γεγονός, αλλά οργανωμένη επίθεση με πολιτικά χαρακτηριστικά; Ολος ο κόσμος ξέρει πως έπεσε πάνω σ’ ένα μπουλούκι ανθρώπων που γύριζαν από μια πορεία, τον γνώρισαν, του μίλησαν (δεν γνωρίζουμε αν προηγήθηκε και κάποιος φορτισμένος διάλογος) και τον ξυλοφόρτωσαν. Αν ήταν οργανωμένη ενέργεια, δεν θα πήγαινε ένα μπουλούκι, αλλά λίγοι που θα ήξεραν τη δουλειά τους.
Πολιτικά χαρακτηριστικά ασφαλώς και είχε η ενέργεια. Οχι όμως αυτά που υπαινίσσεται ο Πολυζωγόπουλος. Είναι η απέχθεια που προκαλεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, εξαιτίας της βρόμικης ξεπουληματικής πολιτικής της. Πριν μερικά χρόνια εξαγριωμένοι εκπαιδευτικοί ξυλοκόπησαν τον τότε πρόεδρο της ΟΛΜΕ Τσούλια, την ώρα που πήγε να μιλήσει σε συγκέντρωση στην Κάνιγγος. Εξαγριωμένοι τραπεζοϋπάλληλοι ξυλοφόρτωσαν τον πρώην πρόεδρο της ΟΤΟΕ Κουσελά, μέσα στο «Κάραβελ», επειδή ξεπουλούσε την υπόθεση της ιδιωτικοποίησης της «Ιονικής». Τώρα ήταν η σειρά του Πολυζωγόπουλου να τις φάει από οργισμένους νεολαίους, που έτυχε να τον βρουν μπροστά τους. Και οι τρεις ξυλοφορτωθέντες είναι Πασόκοι εργατοπατέρες. Τυχαίο είναι άραγε;
Ο Πολυζωγόπουλος προσπαθεί μ’ ένα σμπάρο να πετύχει πολλά τρυγόνια. Πρώτο, να ασκήσει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, αφήνοντας υπονούμενο για οργανωμένο σχέδιο παρακρατικών κύκλων με την ανοχή του επίσημου κράτους. Δεύτερο, να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση για τα πραγματικά αίτια του ξυλοδαρμού του. Γιατί και εκείνοι που διαφώνησαν μ’ αυτή την ενέργεια (με διάφορα σκεπτικά, που ξεκινούσαν από την ηθικολογία και έφταναν μέχρι την πολιτική σκοπιμότητα) και εκείνοι που είπαν «γεια στα χέρια τους» (και δεν ήταν καθόλου λίγοι, όπως ο καθένας είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει συζητώντας με τον περίγυρό του) συμφωνούσαν πως ο Πολυζωγόπουλος δεν ξυλοκοπήθηκε για πλάκα, ούτε από στημένη παρακρατική ομάδα, αλλά ξυλοκοπήθηκε γι’ αυτό που είναι και αυτό που συμβολίζει: επικεφαλής της κλίκας που ξεπουλάει στο κεφάλαιο τα εργατικά συμφέροντα. Τρίτο, να ηρωποιηθεί. Να παρουσιαστεί σαν μάρτυρας για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, χτίζοντας (και) έτσι την πολιτική του καριέρα, που θα ξεκινήσει και επίσημα μετά από μερικούς μήνες. Χρειάζεται θράσος χιλίων πιθήκων για να βγαίνει ένας εργατοπατέρας και να δηλώνει ότι στο πρόσωπό του χτυπήθηκε ο εργάτης, ο άνεργος, ο συνταξιούχος. Ομως, το θράσος ουδέποτε έλειψε από τους γραφειοκράτες συνδικαλιστές. Ας μη νομίζει, όμως, ότι θα του βγει κιόλας.
