Ωραίο και ευφάνταστο το όνομα Περσέας με το οποίο βάφτισε το Υπουργείο Υγείας το σχέδιο δράσης ενάντια στη «λαίλαπα» που ονομάζεται γρίπη των πουλερικών, αλλά πολύ αρχαιοπρεπές για μία τόσο μοντέρνα αρρώστια. Αναζητήσαμε το συμβολισμό αυτού του ήρωα στην ελληνική μυθολογία για να κατανοήσουμε περισσότερο τις προθέσεις του Υπουργείου.
Ο Περσέας λοιπόν ήταν αυτός που κατόρθωσε να νικήσει την Μέδουσα, κόβοντάς της το κεφάλι, και έτσι εξόντωσε ένα τέρας που σκότωνε μόνο με τη ματιά του, μιας και όποιος την έβλεπε πέτρωνε από το φόβο του. Ο μύθος όμως δεν τελειώνει εδώ. Το κεφάλι της Μέδουσας συνέχισε να ζει και να δολοφονεί, μόνο που κάτοχός του ήταν πια ο Περσέας ο οποίος και το χρησιμοποίησε για να εξοντώσει τους εχθρούς του. Με απλά λόγια ο φόβος συνέχισε να σκοτώνει, μόνο που άλλαξε ο διαχειριστής.
Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Η βιομηχανία του φόβου εδώ και τέσσερα χρόνια (από 11-9-2001) έχει αποβεί η πιο επικερδής. Απεδείχθη ικανή να καθηλώνει, να απομονώνει, να διασπά το κοινωνικό σύνολο και βέβαια να επιφέρει και υλικά κέρδη σε μια σειρά από εταιρίες που είναι επιφορτισμένες με το να μας χαρίσουν μια ψευδαίσθηση ασφάλειας απέναντι σε διάφορους ακατονόμαστους κινδύνους που μας πολιορκούν.
Ας θυμηθούμε λίγο την προηγούμενη «λαίλαπα» πριν απ’ αυτήν που είναι φέτος στη μόδα… Λεγόταν SARS και αν και σκότωσε περίπου όσους αναφέρει το δελτίο ειδήσεων μετά από μια συνηθισμένη μέρα στο Ιράκ, παρ’ όλα αυτά στάθηκε ικανή να μονοπωλήσει τα πρωτοσέλιδα για καιρό και μετά να εξαφανιστεί ως διά μαγείας, λίγο πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου είχε πλέον στηθεί άλλη μπίζνα και ο φόβος δεν συνέφερε.
Πού καταλήγουμε; Είναι άλλο πράγμα μια επιστημονική εικασία για την πιθανότητα για μετάλλαξη ενός ιού που μπορεί να προσβάλει μαζικά τον πληθυσμό, οπότε πρέπει να ληφθούν μέτρα δημόσιας υγείας, και άλλο αυτή η φάμπρικα παραπληροφόρησης που έχει στηθεί από τα ΜΜΕ και έχει σαν αποτέλεσμα την επιβολή του ατομικισμού, την έξαρση της κοινωνικής αναλγησίας και την επικράτηση της αγοράς ως μέγα ρυθμιστή των πάντων.
Α) Το Υπουργείο Υγείας όφειλε να εξασφαλίσει ότι το εθνικό πρόγραμμα ετήσιου αντιγριπικού εμβολιασμού που αφορά ευπαθείς ομάδες θα πραγματοποιηθεί και δεν θα τιναχτεί στον αέρα από τις ορδές υστερικών τηλεθεατών. Η ιατρική συνταγή θα έπρεπε να είναι απαραίτητη για την προμήθεια του εμβολίου και να μην λειτουργούν τα φαρμακεία ως super market.
B) Tην εποχή του περιορισμού των δαπανών για την Υγεία, που όλα τα νοσοκομεία έχουν ελλείψεις σε μέσα, υλικά και προσωπικό, έρχεται το σχέδιο Περσέας για την αντιμετώπιση μιας πιθανής κρίσης και το μόνο που κάνει είναι η συγκρότηση επιτροπών για την μετάθεση ευθυνών. Μας θυμίζει τα σχέδια επί χάρτου που γίνονταν πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων για τα θύματα μιας πολυδιαφημιζόμενης τρομοκρατικής επίθεσης ή ενός βιολογικού πολέμου. Τότε θα διακόμιζαν άλλους τραυματίες στα κόκκινα, άλλους στα κίτρινα και άλλους στα πράσινα ΤΕΠ, ανάλογα με την βαρύτητα, όταν καλά καλά ούτε ένα ταπεινό άσπρο κλασικό ΤΕΠ δεν έχει ακόμα φτιαχτεί.
Γ) Η αντιμετώπιση μιας λοιμώδους νόσου έχει σαν βασική αρχή, πέραν της υποστηρικτικής αγωγής, την απομόνωση του περιστατικού για την αποφυγή της διασποράς της λοίμωξης, ιδιαίτερα στην περίπτωση ισχυρής μεταδοτικότητας.
Το νοσοκομείο μας διέθετε τον κατ’ εξοχήν κατάλληλο χώρο για λοιμώδη νοσήματα, ένα ξεχωριστό τμήμα με εξαερισμό για την αποφυγή της αερογενούς διασποράς, το οποίο στοίχισε αρκετά λεφτά για να επανδρωθεί. Η διοίκηση, ενάντια στην αντίθετη γνώμη των γιατρών, επέλεξε να μετατρέψει αυτόν τον χώρο σε ανοιχτή ψυχιατρική πτέρυγα. Κατανοητό το μπάλωμα της τελευταίας στιγμής για να προλάβουμε να δείξουμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την περιβόητη αποασυλοποίηση, αλλά παραμένει μπάλωμα. Τώρα που τίθεται επιτακτικά η ανάγκη για ένα ειδικό χώρο λοιμωδών νοσημάτων πώς θα απαντήσουμε στην κρίση, με άλλη ταμπέλα;…
Τα ερωτήματα τίθενται δημοσίως. Αναμένουμε τις απαντήσεις σαν γιατροί υπεύθυνοι για την δημόσια υγεία μακριά από τις τηλεοπτικές κάμερες.
ΕΝΩΣΗ ΓΙΑΤΡΩΝ ΕΣΥ ΧΑΝΙΩΝ
20-10-2005
Σημ. «Κ»: Αλήθεια, γιατί δεν υπήρξαν άλλες παρόμοιες αντιδράσεις από τα συνδικαλιστικά όργανα των γιατρών και τους επιστημονικούς τους Συλλόγους; Αν υπήρχαν, δεν θα ήταν διαφορετκά τα πράγματα; Δεν θα ήταν στριμωγμένη η κυβέρνηση και με λιγότερες διεξόδους αποπροσανατολισμού;
