Η αστική τάξη συνηθίζει να κατασκευάζει σύμβολα. Μηδενικά (από κοινωνική άποψη) βαφτίζονται σύμβολα του έθνους και μοστράρονται ως σωτήρες. Ποδοσφαιριστές, αθλητές φουλ στη ντόπα, τηλεοπτικοί μαϊντανοί, καλλιτέχνες της πλάκας, διασκεδαστές της δεκάρας, συγγραφείς που ντροπιάζουν την έννοια «συγγραφέας», κάθε είδους φρούτα χρησιμοποιούνται για να κοσμήσουν τα ψηφοδέλτια των αστικών κομμάτων, διότι –δυστυχώς- χρησιμεύουν ως εκμαυλιστές συνειδήσεων και συντελούν αποφασιστικά στην ψηφοθηρία. Τα δυο κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία μέχρι και το 2012, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έχουν δώσει ρέστα σ’ αυτή την τακτική. Δεν πάνε, όμως, πίσω και τα κόμματα της καθεστωτικής Αριστεράς. Ο διασκεδαστής Π. Κοντογιαννίδης, για παράδειγμα, που σήμερα είναι υποψήφιος του Καμμένου, έχει κοσμήσει τα ψηφοδέλτια του Περισσού στο παρελθόν. Και ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, που διακηρύσσει ότι θα σώσει τον ελληνικό λαό, έχει καταστήσει μέγα παράκλητο έναν άλλο διασκεδαστή, τον Λ. Λαζόπουλο.
Η περίπτωση της αθλήτριας Β. Πατουλίδου, που πήρε κάποτε ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο από σπόντα (το πολύ να έπαιρνε το χάλκινο, αν δεν έπεφταν δυο αθλήτριες που προηγούνταν), εντάσσεται στον παραπάνω κανόνα. Η κυρία αυτή χρησιμοποιήθηκε από το ΠΑΣΟΚ, περιφερόταν χρόνια ως εθνικό σύμβολο, δεν κατάφερε να κάνει πολιτική καριέρα (δε διαθέτει, βλέπετε, ούτε καν το μίνιμουμ των προϋποθέσεων) και τώρα μοστράρει στο ακροδεξιό-χουντοβασιλικό ψηφοδέλτιο του Τζιτζικώστα, ενώ δεν φείδεται καλών λόγων για τους νεοναζί. Νομίζουμε ότι έχει επιδείξει μια θαυμαστή συνέπεια. Εθνικίστρια ήταν πάντοτε, τώρα ολοκληρώνει το… ιδεολογικό της στίγμα, αναζητώντας ψηφαλάκια από χρυσαυγίτες, στη βάση της λογικής της χαμένης ψήφου: σταυρώστε εμένα, ρε παιδιά, γιατί ο επίσημος χρυσαυγίτης δεν βγαίνει.
Στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων θα καθίσει ο πρώην υφυπουργός και πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Ανθόπουλος, μετά το βούλευμα του συμβουλίου Εφετών που τον παραπέμπει σε δίκη μαζί με τρία ακόμη πρόσωπα για το αδίκημα της τοκογλυφίας κατ’ εξακολούθηση. Σύμφωνα με το βούλευμα, ο Ανθόπουλος «έγδυσε» μια καπνέμπορο της Καβάλας, η οποία αντιμετώπιζε προβλήματα ρευστότητας. Βρέθηκαν εικονικά τιμολόγια πώλησης καπνού και περιγράφεται ένα περίπλοκο σύστημα κομπίνας, μέσω του οποίου, πάντα κατά το κατηγορητήριο, ο Ανθόπουλος ενθυλάκωσε 1.757.800 ευρώ. Ο ίδιος λέει ότι πήρε δάνειο από την καπνέμπορο, όμως από τα στοιχεία της δικογραφίας φαίνεται ότι από το 2005 και μετά δεν επιστρέφει το δάνειο που υποστηρίζει ότι πήρε. Από την άλλη, σε λογαριασμούς του ίδιου και συγγενικών του προσώπων, που ανοίχτηκαν από τις δικαστικές αρχές, φαίνεται ότι προκύπτουν εμβάσματα που αγγίζουν τις 700.000 ευρώ.
Κάποια στιγμή θα γίνει και το δικαστήριο και θα δούμε αν ο Ανθόπουλος θα πάει να κάνει παρέα στον Ακη στον Κορυδαλλό. Ισως, ως συγκρατούμενοι, να τα βρουν πλέον, διότι εντός του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν αντίπαλοι. Ο Ανθόπουλος υπήρξε γκεσέμι του σημιτικού εκσυγχρονισμού και διακρίθηκε για το αλαζονικό του ύφος, που απέπνεε μια φασιστικού τύπου εξουσιομανία.
Λοιπόν, ο Σταύρος Θεοδωράκης είναι ένα τέρας δημοκρατικότητας. Σκεφθείτε πως στο ιδρυτικό συνέδριο του Ποταμιού «δε θα είναι ο Θεοδωράκης, θα είναι ένα μέλος» και εκεί «θα μπορεί οποιοσδήποτε να διεκδικήσει και τη δική του θέση». Πότε θα γίνει το ιδρυτικό συνέδριο; Στις 15 Ιούνη. Δηλαδή, είκοσι μέρες μετά τις ευρωεκλογές, μέχρι τις οποίες αυτός θα έχει την ιδιότητα του (δε θέλει με τίποτα να τον προσφωνούν πρόεδρο) και θα αποφασίζει για το Ποτάμι μόνος του, συμβουλευόμενος μια ομάδα ανθρώπων, τους οποίους ο ίδιος διόρισε!
Το θέμα δεν είναι τι λέει και τι κάνει αυτός ο τηλεοπτικός φελλός, με την ειδική αποστολή από τα μεγάλα αφεντικά των μίντια. Το θέμα είναι ότι θα βρεθούν άνθρωποι (ίσως είναι και πολλοί) που θα τον ψηφίσουν. Αλλά, πάλι, πρώτη φορά θα είναι;
Ολος ο κόσμος της ελληνικής οτ κουτίρ (έτσι λένε στο χωριό μου την υψηλή ραπτική) αγανάκτησε με τις ενδυματολογικές επιλογές της γερμανίδας στιλίστριας που ντύνει τη γερμανίδα καγκελάριο. Επέλεξε ένα σακάκι στο χρώμα του χώματος, το οποίο μπορεί να δείχνει γήινο στο μουντό περιβάλλον της κεντρικής Ευρώπης, μόλις όμως βρέθηκε κάτω από το εκτυφλωτικό μεσογειακό φως της Αθήνας έδειχνε σκατουλί. Μπορεί να έχουν δίκιο όσοι έγραψαν τέτοιες κριτικές στις στήλες του lifestyle και των VIPs, δεν πήραν όμως υπόψη τους ένα σοβαρό παράγοντα. Οχι, δεν έκανε λάθος η γερμανίδα μετρ που ντύνει την Μέρκελ. Επέλεξε σκόπιμα αυτό το σακάκι, ξέροντας ότι στην Αθήνα θα δείχνει σκατουλί. Το ζήτησε η ίδια η καγκελάριος, για να στείλει μήνυμα ότι κυριολεκτικά χέστηκε από το φόβο της, όταν άκουσε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιο πρόεδρο της Κομισιόν και υποψήφιο πρωθυπουργό της Ελλάδας (τρία σε ένα δηλαδή) να την καλεί «να προετοιμάζεται, γιατί πολύ σύντομα θα έχει απέναντί της μια κυβέρνηση που θα διαπραγματευθεί πραγματικά και ουσιαστικά για τα συμφέροντα του λαού μαζί της». Αλέξη, έλεος, ήθελε να πει η Μέρκελ με το σακάκι σε απόχρωση του σκατουλί που φόρεσε.
Μια που βρισκόμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ, να μην ξεχάσουμε να σημειώσουμε τη νέα επίθεση του Μανώλη Γλέζου στον Αλέξη Τσίπρα, από το βήμα της ΚΕ του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. «Πρόσεξες ότι όταν μίλησες για εξουσία δεν χειροκρότησε κανένας; Οταν αργείς δύο ώρες στη συνεδρίαση, τι θα πεις αύριο στο λαό; Περιμένετε δυο χρόνια;».
Στο στομάχι του κάθεται του Γλέζου ο «μικρός». Οχι γιατί αργεί στις συνεδριάσεις, ούτε για το εξουσιαστικό στιλάκι που έχει υιοθετήσει. Σ’ αυτά είναι μαθημένος ο αειθαλής Μανώλης. Δεν περιμένει από τον Τσίπρα να γίνει… Ζαχαριάδης, ούτε από πολιτική ούτε από ηθική άποψη. Αλλωστε, ο ίδιος έχει σβήσει τις αναμνήσεις εκείνης της εποχής, αλλά θυμάται πολύ καλά την περίοδο που ήταν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας τους έστηνε δυο και τρεις ώρες, ενώ κάποιες φορές μιλούσε και σηκωνόταν και έφευγε χωρίς ν’ ακούσει τι θα πουν οι βουλευτές. Δε θυμόμαστε ποτέ να σηκώθηκε ο Γλέζος και να είπε τίποτα στον Παπανδρέου για την «ώρα ΠΑΣΟΚ» που είχε καθιερώσει. Τότε δεν τον έπαιρνε, τώρα τον παίρνει. Αυτό είναι το θέμα. Αν οι Τσιπραίοι επέλεγαν ένα άλλο μοντέλο διοίκησης του κόμματος, με τον Γλέζο σε πόστο εξουσίας και όχι σε πόστο διακοσμητικού συμβόλου, ο τελευταίος δε θα πέταγε τέτοιες μπηχτές. Οσο για τη μπηχτή περί εξουσίας, μάλλον είναι ο τελευταίος που δικαιούται να μιλάει. Εδώ και δεκαετίες την εξουσία κυνηγά, πουλώντας τη φήμη που απέκτησε την εποχή της Αντίστασης.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνουμε εκείνους που επανέρχονται στο ζήτημα των δαπανών του Αρούλη για ταξίδια στο εξωτερικό, όταν ήταν υπουργός Τουρισμού. Εμενε, λένε, σε σουΐτες πανάκριβων ξενοδοχείων και κυκλοφορούσε με λιμουζίνες, ενίοτε θωρακισμένες. Και πού θέλατε να μείνει κοτζάμ Αρούλης, σε τίποτα μπουρδελοξενοδοχεία; Και με τι να κυκλοφοράει. Με χιλιοτετρακοσαράκια πετρελαιοκίνητα; Για συμμαζευτείτε λίγο, κύριοι, γιατί κάνετε ζημιά στην εθνική υπόθεση.
Οι αποκαλύψεις είναι πράγματι εντυπωσιακές. 702.000 ευρώ κόστισαν στο ελληνικό δημόσιο τα ταξίδια του υπουργού Αρούλη. 3.500 ευρώ τη βραδιά στο Ritz της Μαδρίτης, 3.293 τη βραδιά στο Jumeirah Emirates Towers του Ντουμπάι, 1.368 τη βραδιά στο Mandarin του Λονδίνου, συν τέσσερις λιμουζίνες που περίμεναν όλη τη νύχτα να τελειώσει αυτός και η παρέα του τη μπαρότσαρκα στα διάσημα στέκια του Σόχο. Μεγαλεία, δε λέμε, αλλά απαραίτητα για την προώθηση της εθνικής υπόθεσης.
Εμάς άλλο μας απασχολεί. Ο Αρούλης προσπαθεί να μιμηθεί τον Παναγιώταρο, μιλώντας συνεχώς για το τζαμί, για το υπαίθριο εμπόριο, για τους «λαθρο»μετανάστες, αλλά δεν του βγαίνει. Τον βλέπεις στο γυαλί να προσπαθεί να πάρει σκληρό ύφος και σου ‘ρχεται να φωνάξεις «προσοχή μη σου φύγει κάνας πόντος».
Ποιος είπε ότι με τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου εξαφανίστηκαν οι παλιές «αγεφύρωτες διαφορές Δεξιάς-Αριστεράς»; Πάρτε για παράδειγμα δυο στελέχη των δύο κομμάτων, που συνεργάζονται αρμονικά στο ίδιο υπουργείο, τον υπουργό Μητσοτάκη και την υφυπουργό Χριστοφιλοπούλου. Ο Μητσοτάκης διακήρυξε ότι πρέπει να αρθεί η μονιμότητα στο δημόσιο, μέσω συνταγματικής αναθεώρησης. Η Χριστοφιλοπούλου διαφώνησε. «Είμαι εναντίον της άρσης τής μονιμότητας στο Δημόσιο» είπε. Πώς θα γίνει η… σχετική άρση της μονιμότητας; «Μέσα από μία ευρύτερη διαδικασία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων», είπε η «πράσινη» υφυπουργός, προσθέτοντας πως, ακόμη και μετά από μία δυσμενή αξιολόγηση, πρώτα θα πρέπει o υπάλληλος είτε να επανεκπαιδεύεται είτε να μεταφέρεται σε άλλη υπηρεσία, κι αν συνεχίζεται η κακή αξιολόγησή του, τότε να διώχνεται.
Το ίδιο πράγμα λένε, βέβαια, με διαφορετικά λόγια. Και σ’ αυτό συνίσταται η διάκριση «Δεξιάς-Αριστεράς» στη σημερινή εποχή. Αλλωστε, αν στη θέση του υπουργού δεν ήταν ο γόνος της γνωστής «λυσσασμένης» οικογένειας, αλλά ένας άλλος δεξιός, πιο «μετριοπαθής», τα ίδια με τη Χριστοφιλοπούλου θα έλεγε. Ενας Μητσοτάκης, όμως, δεν μπορεί να τα πει διαφορετικά. Είναι το… DNA που τον προστάζει.
Και για να μιλήσουμε σοβαρά, να πούμε ότι σε έγγραφο του Γερούν Ντεϊσελμπλούμ, με ημερομηνία 7 Απρίλη, αναφέρεται ότι η κυβέρνηση έχει ήδη συμφωνήσει για 2.000 απολύσεις το 2015. Αυτό, βέβαια, θα αναφέρεται φαρδιά-πλατιά στο επικαιροποιημένο κείμενο του Μνημονίου, όμως αυτό δεν πρόκειται να το δούμε μέχρι τις ευρωεκλογές.
Τρελό χορό έστησαν και πάλι τα παπαγαλάκια, μετά τη δημοπρασία τρίμηνων εντόκων γραμματίων της περασμένης Τρίτης, από την οποία αντλήθηκαν 1,625 δις. ευρώ με επιτόκιο 2,45%, έναντι 3,1% που είχε διαμορφρωθεί στη δημοπρασία της 18ης Μάρτη. Οταν το επιτόκιο των εξάμηνων εντόκων γραμματίων διαμορφώθηκε στο 3,01%, ελάχιστες μέρες πριν την «έξοδο στις αγορές» με το πενταετές ομόλογο, δεν ήταν αναμενόμενο ότι το επιτόικιο των τρίμηνων θα ήταν χαμηλότερο; Προε τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί; Ειδικά όταν ο Στουρνάρας δήλωσε πως το επιτόκιο των εντόκων γραμματίων θα έπρεπε να είναι 0,5%-0,6% και έβαλε στόχο για 1%-1,5%, δεν είναι πρόκληση να στήνεται πανηγύρι για μια δημοπρασία τρίμηνων εντόκων γραμματίων με το (ακόμη) τοκογλυφικό επιτόκιο του 2,45%;
