Ο τίτλος του σημειώματος αποτυπώνει το συμπέρασμα που βγάλαμε αβίαστα διαβάζοντας το δελτίο Τύπου της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα, το οποίο αφορούσε τη μετεγκατάσταση δώδεκα ασυνόδευτων προσφυγόπουλων στο Λουξεμβούργο.
Στις 15 Απριλίου πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεταφορά παιδιών στο πλαίσιο προγράμματος που οργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις ελληνικές αρχές, με τη συμμετοχή της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ) και της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης για το Ασυλο. Στόχος (όπως ενημερωνόμαστε), είναι η «συνδρομή στην αντιμετώπιση του υπερπληθυσμού στα κέντρα υποδοχής στην Ελλάδα».
Από πού να ξεκινήσουμε; Ας δούμε πρώτα ποιοι τα λένε όλα αυτά. Πρόκειται για τη γνωστή Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία, ως θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εργάζεται ΜΟΝΟ για την προστασία των συμφερόντων της. Τα υπόλοιπα είναι περιττά. Κοντά στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή έρχονται οι «ελληνικές αρχές», οι οποίες έχουν δείξει ουκ ολίγες φορές την «αλληλεγγύη» τους και την επί της ουσίας «αρωγή» τους στους πρόσφυγες, πόσο μάλλον στους ασυνόδευτους ανηλίκους, τους οποίους έχουν παρατημένους πλήρως, χωρίς πρόσβαση σε ασφαλή διαμονή, εκπαίδευση και υγεία.
Οι υπόλοιποι «φορείς» έχουν εμπλακεί στο Προσφυγικό λαμβάνοντας διόλου ευκαταφρόνητα ποσά για να παρέχουν τις «υπηρεσίες» τους. Ποιες είναι αυτές; Η μεν Υπατη Αρμοστεία συνεπικουρεί όλα τα μεγάλα προγράμματα ως «τα μάτια και τα αυτιά» του ΟΗΕ στην Ελλάδα (και μάλιστα με κυρίαρχο ρόλο στον τομέα της στέγασης), ο ΔΟΜ είναι ο οργανισμός που ξεκίνησε να λειτουργεί τα προγράμματα «εθελοντικού επαναπατρισμού» των προσφύγων, ενώ η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Ασυλο έχει εγκατασταθεί στη χώρα μας με σκοπό να βοηθήσει την ελληνική Υπηρεσία Ασύλου να εκδίδει αποφάσεις πιέζοντας για περισσότερες και πιο άμεσες απορριπτικές αποφάσεις.
Αυτοί, λοιπόν, μας λένε τώρα ότι έφτιαξαν ένα πρόγραμμα με στόχο να μετακινηθούν ευάλωτες ομάδες πληθυσμού και κυρίως ασυνόδευτοι ανήλικοι από τις άθλιες συνθήκες κυρίως των νησιών, όπου ζουν, σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Μέχρι εδώ καλά. Αλλά ας πάμε και λίγο στα πρακτικά.
Στις αρχές του Μάρτη, ο Μητσοτάκης όταν συνομιλούσε με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, έκανε λόγο για μετεγκατάσταση . Αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που βγάζει κάθε 15 μέρες το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ο φορέας που διαχειρίζεται τις επίσημες θέσεις σε ξενώνες για ασυνόδευτους ανηλίκους, που εκδίδει όλες τις τοποθετήσεις παιδιών στις δομές και που θεωρητικά έχει την πιο επίκαιρη και έγκυρη ενημέρωση από όλα τα σημεία της χώρας όπου υπάρχουν ανήλικοι), στην Ελλάδα ζουν πάνω από 5.200 ασυνόδευτα παιδιά, με τα περισσότερα να βρίσκονται σε συνθήκες επισφάλειας. Το πρόγραμμα που με πολύ κόπο αλλά και καμάρι υλοποιεί η ελληνική κυβέρνηση, σε συνεργασία με την ΕΕ, αφορά ούτε λίγο ούτε πολύ… 1.600 παιδιά. Σ’ αυτό το ύψος έφτασε, με τα παζάρια των διαφόρων «αλληλέγγυων» χωρών ο αριθμός τον «ευπρόσδεκτων» προσφυγόπουλων. Ο αριθμός που υποτίθεται ότι συμφώνησαν Κούλης και Ούρσουλα έχει ήδη υποτριπλασιαστεί.
Μέχρι να υλοποιηθεί ακόμα και αυτός ο υποτριπλασιασμένος αριθμός έχουμε «πολύ ψωμί» ακόμα. Και συνήθως, «κατά τον ρουν των γεγονότων», αυτοί οι αριθμοί εξακολουθούν να υποπολλαπλασιάζονται. Στις 15 Απρίλη, έφυγαν οι πρώτοι 12. Ακολούθησαν άλλοι 50 σήμερα, με τον Μητσοτάκη να χρησιμοποιεί τα προσφυγόπουλα ως γλάστρες σ’ ένα εμετικό σόου στο αεροδρόμιο (ακόμα και τα μέτρα «απόστασης» πήγαν περίπατο χάριν του σόου). Μετά θα δούμε ποιος θα είναι ο ρυθμός αναχωρήσεων και πού θα φτάσει τελικά ο αριθμός. Στο μεταξύ, ο ελληνικός λαός θα υφίσταται κύματα χυδαίας προπαγάνδας, με τηλεοπτικά σόου από τις αναχωρήσεις μικρών ομάδων παιδιών, προκειμένου να του φυτέψουν στο μυαλό ότι «αυτή η κυβέρνηση αποσυμφορεί τον προσφυγικό πληθυσμό»!
Το πρόγραμμα, από τα μέχρι τώρα δεδομένα που έχουμε στα χέρια μας, προσομοιάζει πολύ με διάφορα άλλα τέτοιου τύπου, όπως την παλιά και γνωστή «μετεγκατάσταση» που είχε αρχίσει να εφαρμόζεται κατόπιν απόφασης της ΕΕ τον Σεπτέμβριο του 2015. Τότε, είχε προκύψει ένας αριθμός προσφύγων που θα μετακινούνταν σε άλλες χώρες από την Ελλάδα και την Ιταλία, με σκοπό να συνδράμουν όλοι στην αντιμετώπιση του προσφυγικού «προβλήματος». Οι αριθμοί ήταν αστείοι (πάντα αναλογικά με τα κύματα που ερχόντουσαν στις δύο πύλες εισόδου της Ευρώπης), ενώ ακόμα και για όσους πρόσφυγες εντασσόντουσαν στη διαδικασία, «εφευρέθηκαν» οι απαραίτητοι μηχανισμοί για να ακυρωθούν τα αιτήματα: δεν πληρούσαν κάποιες αόριστες προϋποθέσεις (που κι αυτές «εφευρέθηκαν»). .
Παρόμοιο πρόγραμμα είχε «φτιάξει» (συγκεκριμένα μόνο για ασυνόδευτους ανηλίκους) και η Μ. Βρετανία. Σ’ αυτό, με την εμπλοκή της Υπατης Αρμοστείας και του ΔΟΜ, «αξιολογούνταν» η περίπτωση του κάθε ανηλίκου, εφόσον διέμενε σε κάποιον ξενώνα ή δομή, και με βάση αυτήν την αξιολόγηση αποφάσιζε ένα πάνελ «ειδημόνων» την πιθανή μετακίνηση. Τελικά, μόνο ελάχιστα παιδιά κατάφεραν να φτάσει, με τα πολλά, σε βρετανικό έδαφος.
Το αισχρό με όλα αυτά τα προγράμματα που τα πλασάρουν σαν ευκαιρία για να ξεκινήσουν τα προσφυγόπουλα μια καινούργια ζωή, να αφήσουν πίσω τους τα δεινά που τους κατατρέχουν ακόμα και αφού πάτησαν το πόδι τους σε ευρωπαϊκό έδαφος, είναι ότι μετακινούνται παραμένοντας σε καθεστώς διαμονής μετέωρο. Με άλλα λόγια, όπως και σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις έτσι και τώρα, κανένας πρόσφυγας δε θα μετεγκατασταθεί λαμβάνοντας καθεστώς μονιμότητας στη χώρα, για να ξεκινήσει με ασφάλεια αυτή τη «νέα» ζωή, που τόσο κοροϊδευτικά του λένε. Αντίθετα, η μετακίνησή τους σημαίνει και τη μεταφορά του αιτήματος διεθνούς προστασίας τους στη νέα χώρα. Κοινώς, θα παραμείνουν «στον αέρα», μέχρι οι εκάστοτε υπηρεσίες ασύλου να αποφασίσουν -με τα δικά τους μέτρα και σταθμά- αν θα τους δεχτούν ή όχι.
Πρακτικά, αυτό που έχει φανεί μέχρι σήμερα είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό προσφύγων λαμβάνει, με συνοπτικές διαδικασίες, απορριπτικές αποφάσεις που οδηγούν αργά ή γρήγορα στην απέλαση. .
Φαίνεται ότι η προσφυγική κρίση και η διαχείριση της πανδημίας επηρέασαν πολύ το πολιτικό «προφίλ» των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ κι αποφάσισαν τώρα, μετά από τις τόσες εκκλήσεις, τις τόσες ανακοινώσεις, τις τόσες καταγγελίες, να «δράσουν». Μα ποιον κοροϊδεύουν; Υπάρχει κάποιος που δεν ξέρει τι συμβαίνει στα ελληνικά νησιά που κραυγάζουν για βοήθεια; Υπάρχει κάποιος που να αμφιβάλλει ότι τα ασυνόδευτα παιδιά λαμβάνουν μηδαμινή προσοχή; Υπάρχει κάποιος που να θεωρεί ότι με ένα χαρτί που σου δίνει δικαίωμα παραμονής σε μια χώρα για κάποιους μήνες μπορείς να ξεκινήσεις τη ζωή σου με ασφάλεια; Υπάρχει κάποιος που να πιστέψει ότι 10, 50, 100, 1000 μετακινήσεις ανθρώπων θα αλλάξουν την κατάσταση;
Για μια ακόμη φορά, η ΕΕ πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ντύνοντας με χρυσόχαρτο κοινωνικής ευαισθησίας τη στρατηγική της Ευρώπης-φρούριο. Δεν είναι η πρώτη, δε θα είναι και η τελευταία.
ΥΓ. Ακόμα και η «κεντροαριστερή» γερμανική Die Zeit δεν μπόρεσε ν’ αντέξει τόση υποκρισία. «», έγραψε συμπληρώνοντας: «».
