Για το έγκλημα στα Τέμπη έφταιγε ένας ανεκπαίδευτος σταθμάρχης που μπήκε σ’ αυτή τη θέση με ρουσφέτι. Αντε, έφταιγαν κι εκείνοι που έβγαλαν τις βάρδιες και τοποθέτησαν τον ανεκπαίδευτο μόνο του σε νυχτερινή βάρδια.
Για το ακόμα πιο πολύνεκρο έγκλημα στα ανοιχτά της Πύλου φταίνε οι διακινητές που σωριάζουν κόσμο και κοσμάκη στα σαπιοκάραβά τους.
Σε κάθε έγκλημα, ξεκινώντας από τα εργατικά «ατυχήματα» με έναν-δυο νεκρούς και άλλους τόσους τραυματίες και φτάνοντας στα ναυάγια σκαφών με εκατοντάδες πρόσφυγες στ’ αμπάρια και τα καταστρώματά τους, ουδείς αναζητά ευθύνες στο σύστημα, στον καπιταλισμό.
Κι όμως, η πραγματικότητα βοά ότι εκεί ακριβώς πρέπει να αναζητηθούν οι ευθύνες. Αλλιώς, ακόμα και αν ληφθούν και τα πιο καλοπροαίρετα μέτρα, τα εγκλήματα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν.
Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι μεταξύ των μέτρων που ανακοινώνονται κάθε φορά τα περισσότερα αναφέρονται στην καταστολή. Μόνο που και η καταστολή έχει ταξικό πρόσημο.
Οταν, για παράδειγμα, γίνεται λόγος για έλεγχο των καπιταλιστικών επιχειρήσεων ως προς την τήρηση των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας, με απειλή επιβολής προστίμων, έχουμε το κλασικό «κουβέντα να γίνεται». Ενώ όταν γίνεται λόγος για καταστολή των κυκλωμάτων διακίνησης προσφύγων, έχουμε καταστολή σε βάρος των προσφύγων. Είτε στα σύνορα της ΕΕ, είτε στις χώρες απόπλου των σκαφών που μεταφέρουν πρόσφυγες, είτε στην καρδιά των ευρωπαϊκών μητροπόλεων.
Φτάνουν στο σημείο, πέρα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων στα ελληνικά νησιά ή στην ιταλική Λαμπεντούζα, να δημιουργούν και χώρες-φυλακές. Οι Βρετανοί αποφάσισαν να απελαύνουν τους μετανάστες χωρίς χαρτιά στη Ρουάντα, που θα τους κρατάει αυστηρά εντός της επικράτειάς της έναντι αμοιβής. Η ΕΕ ετοιμάζεται να υπογράψει παρόμοια συμφωνία με την Τυνησία.
Οταν στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος οι δουλειές γίνονται με το μισό προσωπικό και στον μισό χρόνο σε σχέση με το παρελθόν, δεν έχουμε κάποιους άκαρδους εργολάβους που δεν ενδιαφέρονται για την ασφάλεια των συνεργείων τους, αλλά έχουμε την επιβολή του νόμου του εφοπλιστικού κεφαλαίου και των μεγάλων ναυπηγοεπισκευαστικών επιχειρήσεων. Στο μισό χρόνο και με τους μισούς εργάτες σημαίνει προαναγγελία δυστυχημάτων. Το πού και πότε θα συμβούν είναι καθαρά θέμα τύχης. Επομένως, δεν έχουμε δυστυχήματα αλλά εγκλήματα.
Για να προωθηθεί η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων κατατμήθηκε ο ενιαίος ΟΣΕ, απολύθηκε μεγάλο μέρος του έμπειρου προσωπικού και εγκαταλήφθηκαν τα έργα για την ολοκλήρωση της τηλεδιοίκησης. Κι όταν το μεταφορικό έργο ξεπουλήθηκε «αντί πινακίου φακής» στο ιταλικό κρατικό-ιδιωτικό σιδηροδρομικό μονοπώλιο, όλοι άρχισαν να χορεύουν στο χαβά αυτού του μονοπώλιου.
Φέρνει η Ferrovie dello Stato Italiane σαπάκια από την Ελβετί,α που το δίκτυο επικοινωνίας του (GSMR) δεν ταιριάζει με το δίκτυο που υπάρχει εγκατεστημένο στη γραμμή; Κανένα πρόβλημα: τίθεται εκτός λειτουργίας το GSMR και οι μηχανοδηγοί των τρένων δεν μπορούν να επικοινωνήσουν ούτε με τους συναδέλφους τους ούτε με τους σταθμούς. Ετσι, δυο τρένα κινούνται στην ίδια γραμμή με αντίθετη φορά σαν να μην τρέχει τίποτα. Και από την αναπόφευκτη (αναπόφευκτη υπ’ αυτές τις συνθήκες) σύγκρουσή τους έχουμε τουλάχιστον 57 νεκρούς, τους οποίους θρηνούν υποκριτικά και οι υπεύθυνοι για την εγκληματική εγκατάλειψη. Σημασία έχει ότι ο σιδηρόδρομος κινείται με γνώμονα τη μέγιστη κερδοφορία των ιδιοκτητών του μεταφορικού έργου και τη μέγιστη οικονομία στις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού. Οι ζωές που χάθηκαν είναι απλώς… παράπλευρες απώλειες.
Οταν ένα 28μετρο σιδερένιο αλιευτικό, έμφορτο με εκατοντάδες απελπισμένους πρόσφυγες και ακυβέρνητο κινείται σε ρότα προς την Πελοπόννησο, καθήκον των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών δεν είναι να σώσουν τους ανθρώπους αλλά να τους αποτρέψουν να φτάσουν στην Ελλάδα, γιατί… είναι και πολλοί πανάθεμά τους.
Πρώτα λένε ότι απλώς παρακολουθούσαν το ακυβέρνητο σαπάκι, σεβόμενοι την… επιθυμία των επιβαινόντων σ’ αυτό. Οποία αβρότης από ένα κράτος που ειδικεύεται στα pushback. Μετά από μια μέρα αναγκάζονται να παραδεχτούν ότι «κάποια στιγμή» έριξαν κι έναν κάβο και έδεσαν το σαπιοκάραβο. Αλλά όχι την ώρα του ναυάγιου, λένε. Τρεις ώρες νωρίτερα.
Και γιατί δεν είπαν εξαρχής ότι προσέγγισαν το σκάφος και μάλιστα το έδεσαν με κάβο; Γιατί ανακοίνωσαν με κάθε επισημότητα ότι παρακολουθούσαν από απόσταση το σαπιοκάραβο, μέχρι την ώρα που αυτό βυθίστηκε; Μήπως από τη στιγμή που το σαπιοκάραβο έπαψε να κινείται, επειδή «έμεινε» από μηχανές (ή από καύσιμα), μοναδικό τους μέλημα ήταν πώς θα το βγάλουν από τον ελληνικό χώρο ευθύνης για έρευνα και διάσωση και να το μεταφέρουν στον ιταλικό χώρο ευθύνης;
Μήπως έκρυψαν το γεγονός ότι το σκάφος του Λιμενικού έδεσε το σαπιοκάραβο με κάβο, για να κρύψουν ότι προσπαθούσαν να το ρυμουλκήσουν προς τον ιταλικό χώρο έρευνας και διάσωσης; Μήπως η προσπάθεια ρυμούλκησης από το μεγαλύτερο και δυνατότερο σκάφος του Λιμενικού ήταν η αιτία του ναυάγιου, όπως κατήγγειλε τουλάχιστον ένας από τους διασωθέντες πρόσφυγες; Αλλιώς γιατί να πουν ψέματα για τα πραγματικά περιστατικά και οι εκδοχές-δικαιολογίες τους να θυμίζουν κινούμενη άμμο;
Ο καπιταλισμός δεν είναι απλά ένα εκμεταλλευτικό σύστημα. Είναι ένα δολοφονικό σύστημα. Δε δολοφονεί μόνο με τους πολέμους, που εκτός από εργαλείο για το ξαναμοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής, είναι και η πιο χρυσοφόρα μπίζνα για το κεφάλαιο. Δολοφονεί σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας, γιατί το κυνήγι του μέγιστου κέρδους κάνει τους κεφαλαιοκράτες και το πολιτικό τους προσωπικό αδίστακτους.
Δείτε τι έγινε με την πανδημία της CoviD. Δείτε πως έχουν πληθύνει τα «ατυχήματα» στους εργασιακούς χώρους. Δείτε πόσο αδίστακτα αφήνουν να πνιγούν ή και πνίγουν ανθρώπους στη θάλασσα. Δείτε το διαρκές διατροφικό σκάνδαλο που σαν το σαράκι κατατρώει την υγεία των ανθρώπων της δουλειάς. Δείτε το διαρκές οικολογικό έγκλημα που πλέον συντελείται στο όνομα της… «πράσινης ανάπτυξης».
Κάτι τραγικές στιγμές, σαν αυτή που βιώνει κάθε Ανθρωπος στη χώρα μας τούτες τις μέρες, με το χαμό τόσων εκατοντάδων ανθρώπων που με μια κίνηση μπορούσαν να σωθούν, πρέπει να σηκώνουμε το κεφάλι και ν’ αγκαλιάζουμε νοερά τη μεγάλη εικόνα. Μ’ αυτό το σύστημα δεν μπορεί να «πορευτεί» η ανθρωπότητα. Οσο παρατείνει τη ζωή του τόσο θα πληρώνει και φόρο αίματος, πέρα από την εκμετάλλευση.
Το μέλλον μας είναι ο κομμουνισμός. Κανένα μέλλον δεν υπάρχει για την εργαζόμενη κοινωνία στον καπιταλισμό. Μόνο εκμετάλλευση, καταπίεση, ακόμα και θάνατος.
Ο προσανατολισμός σε μια επαναστατική κατεύθυνση ανατροπής του καπιταλισμού και οικοδόμησης του κομμουνισμού δεν έχει τίποτα το εσχατολογικό. Δεν σημαίνει παραίτηση από τις καθημερινές αναγκαίες μάχες ενάντια σε όλες τις όψεις της πολιτικής του κεφαλαίου, αλλά, αντίθετα, οργάνωση για να μπορούν αυτές οι μάχες να δίνονται με αξιώσεις.
- Για να μπορέσουμε να αγωνιστούμε σκληρά και νικηφόρα για καλύτερο μεροκάματο, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, πλήρη ασφάλιση, υψηλότερες συντάξεις.
- Για να μπορέσουμε να προστατευτούμε από τον ηθικό και φυσικό εκφυλισμό του καπιταλισμού.
- Για να σπάσουμε τον κύκλο της κινεζοποίησης, για να σταματήσουμε την πορεία προς τη νέα φτωχοποίηση.
- Για να διεκδικήσουμε την προστασία των άνεργων μελών της τάξης μας και την προστασία της δημόσιας υγείας.
- Για να υπερασπιστούμε τα ταξικά μας αδέρφια, τους πρόσφυγες, που αναζητούν όπως κι εμείς μια καλύτερη ζωή.
- Για να είμαστε «ελεύθεροι» να επιλέγουμε τα μέσα πάλης με κριτήριο την αποτελεσματικότητά τους και όχι με βάση την αστική νομιμότητα. Για να χρησιμοποιούμε εκείνες τις μορφές αγώνα που θα τραντάζουν συθέμελα την ομαλή λειτουργία του συστήματος και θα δημιουργούν όρους νίκης κάθε μικρού ή μεγάλου αγώνα.
Πρέπει να οργανωθούμε ταξικά. Οχι μόνο στο συνδικαλιστικό επίπεδο, το επίπεδο των άμεσων διεκδικήσεων, αλλά και στο πολιτικό επίπεδο.
Χωρίς ταξική οργάνωση, αναθέτοντας τη σωτηρία σε πολιτικούς μεσσίες κι εκτονώνοντας την οργή της στις κοινοβουλευτικές κάλπες, η εργατική τάξη θα βιώνει συνεχώς τον πόνο, την απόγνωση και τη δυστυχία. Και κάθε φορά από χειρότερη αφετηρία.
Πρέπει να οργανωθούμε ταξικά στους εργασιακούς χώρους για τον καθημερινό οικονομικό αγώνα.
Η εργατική τάξη, όμως, πρέπει να οργανωθεί ταξικά και στο πολιτικό επίπεδο. Να αποκτήσει ξανά τη δική της ταξική πολιτική οργάνωση που θα της δώσει τα εφόδια για να καθαρίσει τη συνείδησή της από την πολύχρονη αστική βρωμιά, από τα ιδεολογήματα με τα οποία την έχουν ποτίσει, δεκαετίες τώρα, οι κρυφοί και φανεροί μηχανισμοί του κεφαλαίου.
Για να ξαναδεί καθαρά το ιστορικό της καθήκον και να φωτίσει τον δρόμο που θα την οδηγήσει σε ένα μέλλον πανανθρώπινο, απαλλαγμένο από την εκμετάλλευση, την καταπίεση και το θάνατο, το μόνο μέλλον που της αρμόζει: τον κομμουνισμό. Μια μορφή κοινωνικής οργάνωσης χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς καπιταλιστές και εργάτες, με την πιο πλατιά δημοκρατία για τους ανθρώπους της δουλειάς.
