Ο «πολύς» Πιερρακάκης, ο …επιτυχημένος υπουργός της ψηφιακής διακυβέρνησης, που έκατσε στην ηλεκτρική καρέκλα του υπουργείου Παιδείας, λανσάροντας τον εαυτό του -σε αντιδιαστολή τάχα με την προκάτοχό του- ως ένθερμος οπαδός του «διαλόγου», μόλις ζορίστηκε λόγω της απεργίας-αποχής που κήρυξε και η ΟΛΜΕ από τους μέντορες και τους ενδοσχολικούς συντονιστές (είναι τμήμα της διαδικασίας της ατομικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών), πέταξε στα σκουπίδια το φιλεργατικό του προσωπείο. Κατέφυγε και αυτός, όπως και η Κεραμέως, στην αστική δικαιοσύνη για να βγάλει παράνομη και καταχρηστική την απεργία-αποχή της ΟΛΜΕ.
Ηταν τόση η πρεμούρα του, που η προσφυγή ενώ έφτασε στα γραφεία της ομοσπονδίας στις 11:20 το πρωί, ορίστηκε να εκδικαστεί στις 13:00 της ίδιας ημέρας με τη διαδικασία του «κατεπείγοντος»!
Τα «επιχειρήματα» που επιστρατεύθηκαν, σύμφωνα με ανακοίνωση-καταγγελία των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων ΔΕ, ήταν καρμπόν με αυτά που επικαλείτο και η υπουργός του βούρδουλα Κεραμέως, ώστε η «τυφλή» αστική δικαιοσύνη, σε διατεταγμένη υπηρεσία, να προχωρήσει σε μια προειλημμένη απόφαση, υπερασπίζοντας το «δίκαιο του μονάρχη».
Πρόκειται για το προσχηματικό «επιχείρημα» ότι η ΟΛΜΕ δεν κατέθεσε στον ΟΜΕΔ (Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας) αίτημα διεξαγωγής δημόσιου διαλόγου για τα αιτήματα της απεργίας, όταν επί τρία χρόνια τώρα, αφότου άρχισε η διαδικασία επιβολής της αξιολόγησης, το θέμα είναι συνεχώς στην επικαιρότητα και οι θέσεις των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών είναι γνωστές τοις πάσι, έχουν δηλαδή εκτεθεί δημοσίως άπειρες φορές και σε όλες τις συναντήσεις με το υπουργείο Παιδείας.
Επίσης, το ΥΠΑΙΘΑ απαιτεί να κριθεί παράνομη και καταχρηστική η απεργία/αποχή της ΟΛΜΕ με το χουντικής έμπνευσης «επιχείρημα» ότι είναι «πολιτική απεργία», επειδή αφορά αιτήματα, η ικανοποίηση των οποίων δεν εξαρτάται από τη βούληση του υπουργείου Παιδείας, αλλά από τη «βούληση του ελληνικού κοινοβουλίου». Επιχειρεί, δηλαδή να καταλύσει το δικαίωμα της πολιτειακής εξουσίας να νομοθετεί!
Με τη βιομηχανία αυτών των διώξεων και των σχετικών-καρμπόν αποφάσεων των δικαστηρίων, επιχειρείται να δημιουργηθεί νομολογία, οπότε όταν κηρύσσεται μια απεργία να μπορεί η κάθε αστική κυβέρνηση να έχει στη φαρέτρα της, όχι μόνο το αντεργατικό έκτρωμα του Χατζηδάκη (Ν. 4808/2021), αλλά και δικαστικό προηγούμενο (πλούσια νομολογία), βάσει του οποίου όλες οι απεργίες να χαρακτηρίζονται πολιτικές και άρα παράνομες.
Η ανακοίνωση των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Ο αυταρχισμός και η καταστολή της κυβέρνησης δεν θα περάσουν!
Στην «παράδοση» της προκατόχου του ο «ψηφιακός» υπουργός Παιδείας έβγαλε το προσωπείο του διαλόγου και κατά τη συνηθισμένη πρακτική της κυβέρνησης προσέφυγε για μια ακόμη φορά στα δικαστήρια, για να κηρύξει παράνομη και καταχρηστική μια απεργιακή κινητοποίηση της ΟΛΜΕ. Αυτή τη φορά η προσφυγή έγινε ενάντια στην Απεργία –Αποχή από τους μέντορες και τους ενδοσχολικούς συντονιστές που κήρυξε η ομοσπονδία στις 21/10.
Το υπουργείο και η δήθεν ανεξάρτητη δικαιοσύνη πλέον δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα: η προσφυγή έφτασε στα γραφεία της ομοσπονδίας στις 11:20 το πρωί, ενώ επρόκειτο να εκδικαστεί στις 13:00 με τη διαδικασία του «κατεπείγοντος»! Για μια ακόμα φορά αξιοποιείται ο νόμος Χατζηδάκη και το σκεπτικό της προσφυγής είναι τέτοιο που με τη λογική του μπορεί να απαγορευτεί κάθε απεργιακή κινητοποίηση: η απεργία θεωρείται «πολιτική» απεργία μια και στρέφεται ενάντια σε αποφάσεις της κυβέρνησης! Παράλληλα το υπουργείο αξιοποιώντας το Ν. Χατζηδάκη και αποδεικνύοντας γιατί ψηφίστηκε, καταγγέλλει την ΟΛΜΕ επειδή δεν προσέφυγε πρώτα στον Οργανισμό Μεσολάβησης Διαιτησίας! Βέβαια, εδώ και τρία συνεχόμενα χρόνια που επιχειρείται η επιβολή της αξιολογικής διαδικασίας από την κυβέρνηση, τα δείγματα «διαλόγου» γι’ αυτά τα θέματα είναι εμφανή: χτύπημα της απεργίας, προσφυγή στα δικαστήρια χαρακτηρίζοντας οποιαδήποτε απεργία ως πολιτική απεργία, αφού στρέφεται εναντίον του νόμου -λες και υπάρχει απεργία στην εκπαίδευση που δεν αντιπαλεύει νόμους, ειδικά αυτούς που διαλύουν τα μορφωτικά δικαιώματα μαθητών και μαθητριών και εργασιακά δικαιώματα εκπαιδευτικών.
Η προσφυγή εντάσσεται στο πλαίσιο της επιχείρησης τρομοκράτησης των εκπαιδευτικών που ξεκίνησε με τις απειλές του Γ.Γ. του ΥΠΑΙΘΑ, του υπουργού Παιδείας αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού και συνεχίζεται τώρα με τη συνηθισμένη μέθοδο των δικαστικών προσφυγών.
Η νέα προσφυγή δείχνει ότι η διαδικασία της αξιολόγησης καρκινοβατεί αφού οι εκπαιδευτικοί δεν την υλοποιούν αλλά αντίθετα υλοποιείται από την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης η Απεργία -Αποχή. Η προσπάθεια της κυβέρνησης για την κατηγοριοποίηση των εκπαιδευτικών και των σχολειών οδηγεί την κυβέρνηση να δείξει τον πραγματικό της εαυτό: τον αυταρχισμό και την καταστολή που είναι ο μόνος τρόπος για να επιβληθεί η πολιτική της που έχει στόχο την διάλυση του δημόσιου σχολείου.
Αυτή η πολιτική μπορεί να ανατραπεί μόνο με αποφασιστικούς αγώνες: η συνέχιση της Απεργίας -Αποχής, η επαναπροκήρυξη από ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ και από τα πρωτοβάθμια σωματεία είναι ο μόνος τρόπος να συγκροτηθεί μέτωπο σύγκρουσης και αντίστασης στην πολιτική της κυβέρνησης.
Η άμεση απεργιακή απάντηση απέναντι στην πολιτική της διάλυσης του δημόσιου σχολείου είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε!
Ούτε βήμα πίσω!
Απέναντι στη συντονισμένη και ενιαία προσπάθεια της κυβέρνησης για την επιβολής της αξιολογικής διαδικασίας χρειάζεται ενιαία απάντηση: επαναπροκήρυξη της Απεργίας Αποχής!
Συνεχίζουμε συντονισμένα να οργανώσουμε την αντίσταση και τον αγώνα ενάντια στην προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει το DNA του δημόσιου σχολείου!
Κατάργηση όλου του νομοθετικού πλαισίου για την αξιολόγηση!
Άμεση απεργιακή απάντηση!
