Από τον ισραηλινό στρατό αποκαλείται «Spot and Shoot System» (εντόπισε και πυροβόλησε) και η επίσημη ονομασία του είναι «Sentry Tech». Οι χειριστές του κάθονται μπροστά σε μια οθόνη τηλεόρασης, από την οποία μπορούν να ρυθμίζουν τη δράση με ένα χειριστήριο τύπου PlayStation, και είναι νέες γυναίκες που υπηρετούν στον ισραηλινό στρατό. Μπορεί να μοιάζει με βιντεοπαιχνίδι, αλλά οι φιγούρες στην οθόνη είναι πραγματικοί άνθρωποι, Παλαιστίνιοι στη Γάζα, που μπορούν να δολοφονηθούν με το πάτημα ενός κουμπιού στο χειριστήριο.
Οι στρατιωτίνες, που βρίσκονται σε μια αίθουσα επιχειρήσεων, είναι υπεύθυνες να σημαδεύουν και να πυροβολούν με τηλεχειριζόμενα οπλοπολυβόλα, που είναι τοποθετημένα πάνω σε πύργους παρακολούθησης κατά μήκος του ηλεκτρονικού φράκτη που περιβάλλει τη Γάζα. Στόχος τους είναι όποιος Παλαιστίνιος μπει σε μια αμαρκάριστη ζώνη που έχει επιβάλλει το Ισραήλ κατά μήκος του φράκτη σε βάθος 300 μέτρων. Ο ισραηλινός στρατός αρνείται να αποκαλύψει πόσοι Παλαιστίνιοι έχουν δολοφονηθεί με τα τηλεχειριζόμενα οπλοπολυβόλα στη Γάζα, όμως, σύμφωνα με τα ισραηλινά ΜΜΕ, υπολογίζονται σε μερικές δεκάδες.
Το σύστημα «Spot and Shoot» κατασκευάστηκε από την εταιρία Rafael Armaments, την πρώην μονάδα οπλικών ερευνών του ισραηλινού στρατού και τώρα ξεχωριστή κρατική εταιρία. Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της εταιρίας, Giora Katz, ο τηλεχειριζόμενος στρατιωτικός εξοπλισμός, όπως το σύστημα «Spot and Shoot», είναι το πρόσωπο του μέλλοντος και, όπως ο ίδιος υπολογίζει, μέσα σε μια δεκαετία τουλάχιστον το ένα τρίτο των οπλικών συστημάτων του ισραηλινού στρατού για τον έλεγχο της γης, του αέρα και της θάλασσας θα είναι τηλεχειριζόμενα.
Ο στόχος της χρήσης όλο και περισσότερων τηλεχειριζόμενων οπλικών συστημάτων από τον ισραηλινό στρατό είναι προφανής. Η ελαχιστοποίηση των απωλειών στα πεδία της μάχης. Ο ίδιος ο ισραηλινός στρατός παραδέχεται ότι η ζήτηση τέτοιων οπλικών συστημάτων επιβάλλεται «εν μέρει από το συνδυασμό της μείωσης των επιπέδων στρατολόγησης και της απροθυμίας του πληθυσμού να διακινδυνεύσει το θάνατο στη μάχη».
Σύμφωνα με την εφημερίδα «The National» (13/7/2010) των Ενωμένων Αραβικών Εμιράτων, από την οποία αντλήσαμε τα στοχεία γι αυτό το δημοσίευμα, η εταιρία «Rafael» κατασκευάζει ένα άλλο τύπο της «Sentry Tech», που θα εκτοξεύει τηλεκατευθυνόμενους πυραύ-λους μεγάλου βεληνεκούς, ενώ πρόσφατο δημιούργημά της για τον ισραηλινό στρατό είναι το «Guardium», ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο – ρομπότ, που μπορεί να περιπολεί με ταχύτητα 80 χλμ την ώρα, να κυκλοφορεί μέσα σε πόλεις, να κάνει επιθέσεις και να πυροβολεί στόχους. Τώρα περιπολεί στα ισραηλινά σύνορα με τη Γάζα και το Λίβανο.
Μόνο που ούτε τα τηλεχειριζόμενα οπλικά συστήματα ούτε τα πιο σύγχρονα όπλα είναι αυτά που καθορίζουν τελικά την εξέλιξη και την έκβαση ενός πολέμου και μάλιστα άδικου. Εχει αποδειχθεί πολλές φορές στην ιστορία. Το αποδεικνύει η 60χρονη αντίσταση του παλαιστινιακού λαού. Το αποδεικνύει περίτρανα σήμερα η εξέλιξη του πολέμου στο Αφγανιστάν και η διαφαινόμενη αναπόφευκτη ήττα της ισχυρότερης πολεμικής μηχανής στον κόσμο.
Στην περίπτωση του ισραηλινού στρατού υπάρχει και κάτι ακόμη. Η ισραηλινή κοινωνία που στελεχώνει τον στρατό είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό ένα συνοθύλευμα ανθρώπων που έχουν έρθει στο Ισραήλ απ’ όλες τις γωνιές του κόσμου, με μόνο κοινό στοιχείο τη θρησκευτική ταυτότητα του Εβραίου, με αντάλλαγμα σημαντικά οικονομικά και άλλα προνόμια, τα οποία δεν είναι διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουν και πολύ περισσότερο να θυσιάσουν τη ζωή τους. Γιατί οι έννοιες έθνος, πατρίδα, εθνική συνείδηση, έχουν διαφορετικό περιεχόμενο για τους Ισραηλινούς σε σχέση με τους λαούς που συγκροτήθηκαν σε έθνη μέσα από μια πολύχρονη οικονομικοκοινωνική εξέλιξη από το μεσαίωνα μέχρι σήμερα.
