Καλά τα ωραία λογάκια ενάντια στον «σατανά Μπους», ωραίες οι κόκκινες μπλουζίτσες και οι σφιγμένες γροθιές, ωραία η «μπολιβαριανή επανάσταση» (ιδιαίτερα όταν διεξάγεται με… κοινοβουλευτικές διαδικασίες), αλλά μια επανάσταση κι ένας επαναστάτης (είτε του 20ού είτε του 21ου είτε οποιουδήποτε αιώνα) αλλού δοκιμάζονται. Ο λόγος για τον – συμπαθέστατο, κατά τα άλλα– πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ούγο Τσάβες, που εξέπληξε τους πάντες στην τελευταία κυριακάτικη εκπομπή του «Αλό Πρεζιντέντε». Αφού του είχαν χρεώσει ότι υποστηρίζει τους κολομβιανούς αντάρτες των FARC, φτάνοντας στο σημείο να τον κατηγορούν ότι τους χρηματοδοτεί, με τη γνωστή προβοκάτσια των υποτιθέμενων αρχείων του υπολογιστή του Ραούλ Ρέγιες, ηγετικού στελέχους των FARC που δολοφονήθηκε από αεροπορικό βομβαρδισμό (μιλάμε για υπολογιστή τέτοιας αντοχής που θα τον ζήλευε ακόμα και η… CIA!), ο πρόεδρος δεν άντεξε. Οχι και να τον κατηγορούν για… εξτρεμιστή! Αυτό πάει πολύ!
Βγήκε λοιπόν και ξεκαθάρισε τα πράγματα, για να καταλάβουν όλοι ότι ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» ουδεμία σχέση έχει με αντάρτικα κινήματα, ένοπλες εξεγέρσεις και άλλα τέτοια… αιμοσταγή και παλαιοκομμουνιστικά, αλλά αποτελεί μία καθωσπρέπει διαδικασία που ταιριάζει σε… πολιτισμένους ανθρώπους που σέβονται τους κανόνες της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Δεν το πιστεύετε; Διαβάστε λοιπόν το μήνυμα του προέδρου προς το νέο ηγέτη των FARC (ο ιστορικός ηγέτης της αντάρτικης οργάνωσης, Μανουέλ Μαρουλάδα,πέθανε πρόσφατα από φυσικά αίτια): «Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα για τις FARC να απελευθερώσουν όλους τους ομήρους που κρατούν στα βουνά. Θα ήταν μια μεγάλη ανθρωπιστική χειρονομία, χωρίς ανταλλάγματα. Αυτό προτείνω στο νέο ηγέτη τους» (Venezuelanalysis, 10/6/08).
Ο πρόεδρος όμως δεν σταμάτησε εκεί. Εκανε και «ιδεολογική επίθεση» στο παλαιότερο αντάρτικο κίνημα της Λατινικής Αμερικής, συμπληρώνοντας: «Αυτή τη στιγμή στη Λατινική Αμερική ένα αντάρτικο κίνημα είναι εκτός τόπου. Ο ανταρτοπόλεμος ανήκει στην Ιστορία»!
Ούτε αυτό όμως του ήταν αρκετό. Βλέπετε είναι κι αυτά τα ρημαδιασμένα τάγματα θανάτου, που αλωνίζουν στην Κολομβία (και όχι μόνο), και κάνουν να ακούγονται γελοίες οι όποιες εκκλήσεις για τερματισμό του αντάρτικου και μάλιστα χωρίς ανταλλάγματα (σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω, δηλαδή). Γι’ αυτό επιστρατεύτηκε το τελευταίο όπλο: «Εσείς στις FARC θα πρέπει να ξέρετε κάτι. Εχετε γίνει το πρόσχημα για την αυτοκρατορία (σ.σ. τις ΗΠΑ) για να απειλεί όλους μας»!
Εδώ ο μεγάλος «επαναστάτης» Ούγο Τσάβες ξεπέρασε κάθε όριο! Αλήθεια, δεν είχαμε ποτέ φανταστεί ότι το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2002 κατά του Τσάβες, τα λοκ-άουτ των εργοδοτών, οι αντιτσαβικές διαδηλώσεις από την αμερικανοστήρικτη αντιπολίτευση και οι κραυγές των γερακιών του Πενταγώνου κατά του Τσάβες στη Βενεζουέλα, του Μοράλες στη Βολιβία και όλων όσων αμφισβητούν την πλήρη υποταγή στο θείο Σαμ οφείλονται στις Ενοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας!!! Ούτε οι ίδιοι οι αντάρτες μπορούσαν να φανταστούν ότι αποτελούν τέτοια απειλή! Βλέπετε, το «Κ»Κ της Κολομβίας (το οποίο είχε ιδρύσει τις FARC από τα μέσα της δεκαετίας του ’60) έγινε νόμιμο κόμμα και διέκοψε τη σχέση μαζί τους εδώ και πάνω από μια δεκαετία.
Ετσι, οι FARC δεν ελέγχονται από κανέναν (ούτε από τον Φιδέλ) και αποτελούν… δημόσιο κίνδυνο. Κίνδυνο όχι μόνο για τους Αμερικάνους, αλλά και για τον ίδιο τον Τσάβες που σαν οπαδός της «επανάστασης» στα λόγια (και τι λόγια!) και στις κόκκινες σημαιούλες, ανατριχιάζει στη θέα της επανάστασης στα έργα. Γι’ αυτό και εισέπραξε τα συγχαρητήρια από την «άλλη πλευρά».
Ο υπουργός Πολέμου της αντιδραστικής κυβέρνησης της Κολομβίας διαπίστωσε ότι μπορούν να βελτιωθούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών και σημείωσε ότι αν αυτές οι δηλώσεις είναι ειλικρινείς και συνοδευτούν από πράξεις, τα νέα είναι πολύ καλά. Ο υπουργός Εσωτερικών της Κολομβίας δήλωσε έκπληκτος απ’ αυτή τη στροφή του Τσάβες και δεν έχασε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τα λόγια του ως παράδειγμα για όλη τη Λατινική Αμερική: «Ελπίζω οι FARC να τον ακούνε, όλη η Λατινική Αμερική να τον ακούει» σημείωσε με νόημα. Να τον ακούει και να τον χαίρεται τέτοιο «επαναστάτη» η Λατινική Αμερική! Μόνο που η ανατροπή του καπιταλισμού (για την οποία αρέσκεται να μιλά στους λόγους του ο Τσάβες) δε γίνεται ούτε με πομπώδεις δηλώσεις, ούτε με εθνικοποιήσεις εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, ούτε με αποζημιώσεις των πολυεθνικών, ούτε με κοπερατίβες σε δευτερεύοντες τομείς που δε μπορούν να συναγωνιστούν τις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ούτε αφήνοντας άθικτα τα μέσα παραγωγής των καπιταλιστών. Ο τσαβικός «σοσιαλισμός» δεν είναι τίποτα περισσότερο από σοσιαλδημοκρατία λατινοαμερικάνικης κοπής, απόλυτα πιστή στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αυτό το έχουμε γράψει επανειλημμένα απ’ αυτές εδώ τις στήλες, όχι γιατί μας διακατέχει «ιδεολογική στενοκεφαλιά», αλλά βασιζόμενοι σε ατράνταχτα στοιχεία από τα φιλοτσαβικά ΜΜΕ. Οσο προχωράει ο καιρός τόσο πιο καθαρό γίνεται αυτό, προς θλίψη όσων πίστεψαν στις πομπώδεις εξαγγελίες του «μπολιβαριανού» προέδρου…
ΥΓ: Πριν από δυο βδομάδες, ο κινηματογράφος Τριανόν είχε φιλοξενήσει αφιέρωμα στη «μπολιβαριανή επανάσταση» του Τσάβες. Το αφιέρωμα είχε φιλοτεχνηθεί από τους προπαγανδιστές της «μπολιβαριανής επανάστασης» και την πρώτη μέρα του είχε παρευρεθεί ο πρέσβης της Βενεζουέλας. Στο πλαίσιο του αφιερώματος προβλήθηκε και ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Δεν θα επιστρέψουν. Η επανάσταση της Βενεζουέλας σήμερα». Αξιζε τον κόπο να το παρακολουθήσει κανείς, για να δει ακόμα και μέσα από την επίσημη προπαγάνδα, πώς οι εργάτες θέλουν να πάρουν τα μέσα παραγωγής στα χέρια τους και πώς τους αντιμετωπίζουν οι «σοσιαλιστές» και η κυβέρνηση. Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο ένα εργοστάσιο (ονόματι Sanitario Maracai, που κατασκευάζει είδη υγιεινής) αναφερόταν ξανά και ξανά στο ντοκιμαντέρ σαν παράδειγμα του σοσιαλισμού στην πράξη. Γιατί εκεί οι εργάτες πήραν τον αποκλειστικό έλεγχο στα χέρια τους, βάζοντας μπροστά την παραγωγή, και είχαν να αντιμετωπίσουν το σαμποτάζ από τους προμηθευτές του εργοστασίου, που τους έκοψαν τις προμήθειες. Τι έκανε η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση; Απολύτως τίποτα. Οι εργάτες ακόμα περιμένουν τον Τσάβες να στείλει άτομο στην κατειλημμένη βιομηχανία, για να διαπιστώσει «αν πρέπει να εθνικοποιηθεί»! Για να μη μιλήσουμε για τις κοπερατίβες, που σύμφωνα με συνεντεύξεις Βενεζουελάνων στο ίδιο ντοκιμαντέρ, είναι σε καπιταλιστική βάση και δε μπορούν να ανταγωνιστούν τις μεγάλες εταιρίες!
