Αν κάποιος μπορεί να κατηγορήσει – και δικαίως – τους Αλβανούς του Κοσόβου που ανεμίζουν τις αμερικάνικες σημαίες, πανηγυρίζοντας που «απέκτησαν» κράτος-προτεκτοράτο, τι πρέπει να πει για τους Σέρβους που ανεμίζουν τις ρωσικές; Ο «αντιϊμπεριαλισμός» των Σέρβων εξαντλήθηκε στο κάψιμο της αμερικάνικης πρεσβείας στο Βελιγράδι και των αμερικάνικων και ευρωπαϊκών σημαιών, όμως μόνο αντιϊμπεριαλισμός δε μπορεί να θεωρηθεί. Γιατί η μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου και η αναγνώρισή του από τις περισσότερες δυτικές χώρες δεν οδήγησε μόνο σε όξυνση του μεγαλοσέρβικου σοβινισμού (με τις μαζικές διαδηλώσεις των Σέρβων σε Κόσοβο, Βοσνία και Σερβία, με κοινό σύνθημα «Το Κόσοβο είναι Σερβία» και τις επιθέσεις σέρβων εφέδρων σε αλβανούς αστυνομικούς στο Κόσοβο), αλλά και στην ενίσχυση του ρωσικού παράγοντα στην περιοχή των Βαλκανίων.
Η εποχή που η Σερβία «αλληθώριζε» προς τη Δύση (μετά την πτώση Μιλόσεβιτς και την παράδοσή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης) έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Απόδειξη όχι μόνο η πολική στήριξη της Ρωσίας (που απείλησε ακόμα και με χρήση βίας, αν το ΝΑΤΟ υπερβεί τα όρια της αποστολής του στο Κόσοβο), αλλά και η οικονομική διείσδυσή της στη Σερβία, που ολοένα και αυξάνεται. Η υπογραφή συμφωνίας την περασμένη Δευτέρα στο Βελιγράδι, μεταξύ του σέρβου πρωθυπουργού Βόισλαβ Κοστούνιτσα και του ρώσου αντιπροέδρου (και μελλοντικού διαδόχου του Πούτιν στον προεδρικό θώκο) Ντμίτρι Μεντβέντεφ, για την από κοινού κατασκευή τμήματος του αγωγού “south stream” (μεταφοράς φυσικού αερίου από τη Σιβηρία, μέσω της Μαύρης Θάλασσας, στις χώρες των Βαλκανίων και της Δυτικής Ευρώπης), που «θα μετατρέψει τη Σερβία σε περιφερειακό οικονομικό ηγέτη», σύμφωνα με τον πρώτο, καθώς και η εξαγορά του 51% των μετοχών της εθνικής πετρελαϊκής εταιρίας της Σερβίας «Naftna Industrija Srbije» (NIS), πριν από ένα μήνα (25/1), αποτελούν δύο κραυγαλέα παραδείγματα αυτής της διείσδυσης.
Ο εθνικισμός και η υποταγή σε ιμπεριαλιστικά κέντρα ισχύει εξίσου και για τις δυο πλευρές. Το δικαίωμα στον κρατικό αποχωρισμό δεν εξαρτάται από το ποια κέντρα υπηρετεί η κυβέρνηση της κάθε πλευράς, αλλά θα πρέπει να αναγνωρίζεται πλήρως απ’ όσους πιστεύουν ότι μόνο έτσι θα δημιουργηθούν οι όροι για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης στο αποσχισμένο Κόσοβο. Γιατί πλέον οι εργάτες δεν θα διεξάγουν κοινό «εθνικό» αγώνα μαζί με τ’ αφεντικά τους για τον κρατικό αποχωρισμό. Εστω κι αν αυτή η απόσχιση δεν σημαίνει ανεξαρτησία αλλά υποταγή στα δυτικά ιμπεριαλιστικά κέντρα (μα μήπως αυτή η υποταγή δεν ίσχυε και προηγούμενα);
