«Υπό το φως των αποτελεσμάτων των συναντήσεων στο Αμμάν, η παλαιστινιακή ηγεσία καθιστά το Ισραήλ πλήρως υπεύθυνο για την αποτυχία, επειδή αυτές οι συναντήσεις αποκάλυψαν την επιμονή του Ισραήλ στη συνέχιση των εποικιστικών δραστηριοτήτων». Με αυτή τη δήλωση, από την εκτελεστική επιτροπή της ΟΑΠ μάλιστα, ενταφιάστηκε στα τέλη Γενάρη του 2012 μία ακόμα «ειρηνευτική προσπάθεια», που επιχειρήθηκε στο Αμμάν της Ιορδανίας μεταξύ της Παλαιστινιακής Αρχής και των Σιωνιστών. Ενάμιση χρόνο μετά, στην ίδια πόλη, ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι δηλώνει ότι αν όλα πάνε όπως αναμένεται, οι «ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις» για το τελικό καθεστώς θα ξαναρχίσουν, αυτή τη φορά στην Ουάσινγκτον.
Made in USA
Στη συνέντευξη Τύπου, στη διάρκεια της οποίας έκανε τις παραπάνω δηλώσεις, την περασμένη Παρασκευή, ο Κέρι εμφανίστηκε μόνος. Δεν τον συνόδευαν ούτε παλαιστίνιοι ούτε σιωνιστές αξιωματούχοι. Δείγμα του ότι την όλη υπόθεση έχουν πάρει πάνω τους οι Αμερικάνοι. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Κέρι έκανε έξι ταξίδια μέσα σε τέσσερις μήνες στην περιοχή, συζητώντας άπειρες ώρες τόσο με τον Νετανιάχου όσο και με τον Αμπάς. Το τι συζήτησαν αποτελεί φυσικά επτασφράγιστο μυστικό, αφού ο ίδιος ο Κέρι επεσήμανε ότι «ο καλύτερος τρόπος για να δώσουμε σε αυτές τις διαπραγματεύσεις μία ευκαιρία είναι να τις κρατήσουμε ιδιωτικές».
Με αυτόν τον… ιδιωτικό τρόπο θα έρθουν στην Ουάσιγκτον οι… υψηλοί προσκεκλημένοι για να ξεκινήσουν τις διαπραγματεύσεις. Από την παλαιστινιακή πλευρά θα παρευρεθεί ο Σαέμπ Ερεκάτ, ο «επικεφαλής διαπραγματευτής» όπως τον χαρακτηρίζει το ειδησεογραφικό πρακτορείο της Παλαιστινιακής Αρχής WAFA, και από την ισραηλινή η υπουργός Δικαιοσύνης Τζίπι Λίβνι και ο σύμβουλος του Νετανιάχου και επί χρόνια επικεφαλής της ομάδας των Σιωνιστών στις διαπραγματεύσεις Γιτζάκ Μόλχο.
Για να μην ξεχνιόμαστε, ο Ερεκάτ ήταν αυτός που έγινε ρόμπα πριν από δυόμισι χρόνια, όταν το Γενάρη του 2011 το Αλ Τζαζίρα δημοσίευσε τα «παλαιστινιακά χαρτιά» (βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/629/Διεθνή/9635.Προδότες-με-πατέντα-1). Στα ντοκουμέντα αυτά, τα οποία αργότερα αποκαλύφθηκε ότι διέρρευσαν από το ίδιο το Σώμα Υποστήριξης Διαπραγματεύσεων που έχει επικεφαλής τον Ερεκάτ, ο τελευταίος εμφανιζόταν πρόθυμος να παραχωρήσει «τη μεγαλύτερη Ιερουσαλήμ στην εβραϊκή ιστορία»! Η δήλωση αυτή είχε γίνει από τον Ερεκάτ στη διμερή συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών (Κορέι – Λίβνι) σε ξενοδοχείο της Δυτικής Ιερουσαλήμ, στις 30 Ιούνη του 2008. Ηταν τέτοιες οι αντιδράσεις και τέτοια η ταπείνωση του «κορυφαίου διαπραγματευτή» της Παλαιστινιακής Αρχής, που ο Ερεκάτ αναγκάστηκε να υποβάλλει παραίτηση ένα μήνα μετά τις αποκαλύψεις! (βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/632/Διεθνή/9786.Διαρροή-εκ-των-έσω-αναγκάζει-Ερεκάτ-σε-παραίτηση). Ομως, όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, οι παραιτήσεις γίνονται για το θεαθήναι, προκειμένου να κατασιγάσουν τη λαϊκή οργή.
Υπάρχουν νέα δεδομένα;
Τι προέκυψε, λοιπόν, και η Παλαιστινιακή Αρχή με τους Σιωνιστές εμφανίζονται «έτοιμοι» για την επανάληψη των απευθείας διαπραγματεύσεων; Καταρχάς, έχουμε «νέα κυβέρνηση» στο Ισραήλ. Μια κυβέρνηση που σχηματίστηκε τον περασμένο Μάρτη, δύο μήνες μετά τις εκλογές και λίγο πριν την άφιξη Ομπάμα. Θα ήταν αστείο να θεωρήσουμε ότι η νέα κυβέρνηση θα μπορούσε να φέρει αλλαγή κατεύθυνσης στην ισραηλινή πολιτική που χρόνια τώρα έχει παγιωθεί σε μία σκληρή στάση απέναντι στους Παλαιστίνιους. Αυτό αποτυπώθηκε και στη νέα κυβέρνηση Νετανιάχου, η οποία συμπεριέλαβε στους κόλπους της τα πιο αντιδραστικά κατακάθια της ισραηλινής πολιτικής σκηνής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο υπουργός Οικισμού και Κατασκευών ο οποίος θεωρούνταν ο μεγαλύτερος θιασώτης της πολιτικής των εποικισμών, σύμφωνα με την εφημερίδα «Χααρέτζ» (https://mondoweiss.net/2011/11/haaretz-names-the-top-10-pro-settlement-knesset-members.html).
Για να μη μιλήσουμε για τον υπουργό Πολέμου, Μοσέ Γιαλόν, που είχε διατελέσει αρχηγός του σιωνιστικού στρατού από το 2002 μέχρι το 2005, με αποστολή την κατάπνιξη της δεύτερης Ιντιφάντα. Ο Γιαλόν ήταν αυτός που σε παλαιότερη συνέντευξή του στην πλατιάς κυκλοφορίας εβραϊκή εφημερίδα «Χααρέτζ» είχε αποκαλέσει τους Παλαιστίνιους «καρκίνο», ενώ κατηγορούνταν για εγκλήματα πολέμου για το ρόλο του στην επίθεση που είχε κάνει το 1996 το Ισραήλ στο κτίριο του ΟΗΕ στην Κανά του Λιβάνου, με αποτέλεσμα το θάνατο περισσότερων από 100 λιβανέζων πολιτών που είχαν βρει εκεί καταφύγιο.
Επομένως, η νέα κυβέρνηση Νετανιάχου ούτε γι’ αστείο δεν μπορεί να θεωρηθεί διαλλακτικότερη από την προηγούμενη. Μήπως, όμως, οι Σιωνιστές έχουν κάνει πίσω στο ζήτημα των εποικισμών;
Αποικιοκρατική πολιτική
Αν σε ένα πράγμα είχε δίκιο η Παλαιστινιακή Αρχή, όταν διέκοψε τις ειρηνευτικές συνομιλίες στις αρχές του 2012, ήταν η αναφορά στην εμμονή των Σιωνιστών στην εποικιστική τους πολιτική. Οι Σιωνιστές δεν θέλησαν να κάνουν βήμα πίσω σ’ αυτό τον τομέα. Ούτε καν να παγώσουν την εξάπλωση των εποικισμών, όπως είχαν κάνει μεταξύ 2009 και 2010. Γιατί να το κάνουν, άλλωστε, όταν έτσι επεκτείνουν την κυριαρχία τους; Ετσι, η οικιστική έκρηξη που ξεκίνησε το 2011 στους εποικισμούς συνεχίζεται μέχρι σήμερα χωρίς σταματημό.
Σύμφωνα με τη «Χααρέτζ» (27.5. 13), η αύξηση των ισραηλινών εποικισμών στη Δυτική Οχθη το 2012 ήταν γύρω στα 7.3 τετραγωνικά χιλιόμετρα, έκταση διπλάσια από το περιβόητο Central Park της Νέας Υόρκης. Ο δε αριθμός των εποίκων αυξήθηκε κατά 4.7% μέσα σε ένα χρόνο, σύμφωνα με τα στοιχεία του συμβουλίου της Yesha, οργάνωσης-ομπρέλα όλων των δημοτικών συμβουλίων των εβραίων εποίκων στα κατεχόμενα. Με πολύ καμάρι, πριν από έναν ακριβώς χρόνο (26/7/12), η εφημερίδα Times of Israel παρουσίαζε τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, σύμφωνα με τα οποία οι εβραίοι έποικοι ξεπέρασαν τους 350 χιλιάδες στη Δυτική Οχθη, μη συμπεριλαμβανομένων αυτών που κατοικούν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ (υπολογίζονται γύρω στους 300 χιλιάδες). Αν αυτή η αυξητική τάση συνεχιστεί, επεσήμανε η εφημερίδα, οι έποικοι θα φτάσουν το ένα εκατομμύριο μέχρι το 2016.
Τότε… «η επανάσταση θα έχει ολοκληρωθεί», κατέληγε ο ακροδεξιός βουλευτής Yaakov Katz, που είχε παρουσιάσει αυτά τα στοιχεία. Ακόμα κι αν οι αριθμοί αυτοί είναι φουσκωμένοι για να δημιουργήσουν εντυπώσεις, το σίγουρο είναι ότι οι εποικισμοί είναι θεμελιώδες τμήμα της ισραηλινής πολιτικής. Γι’ αυτό και στο υπουργείο Οικισμών τοποθέτησαν τον πιο ένθερμο οπαδό αυτής της πολιτικής, όπως αναφέραμε παραπάνω.
Τυράκι στη φάκα
Κάθε φάκα πρέπει να έχει το τυράκι της. Στην περίπτωσή μας, το τυράκι είναι η απελευθέρωση των κρατουμένων. Και τι απελευθέρωση! Ογδόντα όλοι κι όλοι θα είναι αυτοί που θα απελευθερωθούν σε ένδειξη «καλής θέλησης» από τους Σιωνιστές, όταν ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις. Θα είναι κρατούμενοι που βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές για πάνω από 20 χρόνια (πριν δηλαδή την εποχή των συμφωνιών του Οσλο, το 1993).
Για την ώρα, τίποτ’ άλλο δεν έχει γίνει γνωστό. Συγκρίνετε όμως αυτό το πενιχρό νούμερο με τους 1.027 που απελευθερώθηκαν κατά την ανταλλαγή με τον ισραηλινό λοχία Σαλίτ, και θα έχετε μια καλύτερη εικόνα του εμπαιγμού του παλαιστινιακού λαού από τους θιασώτες της «ειρήνης».
Η στάση της ΕΕ
Δεν είναι μόνο ο αμερικάνικος δάκτυλος που πιέζει να ξαναρχίσουν οι «ειρηνευτικές συνομιλίες». Είναι και η ΕΕ που χαιρέτισε τις δηλώσεις Κέρι, ενώ πριν από μερικές μέρες εξέδωσε οδηγίες που δυσαρέστησαν την ισραηλινή πλευρά. Στην Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αναρτήθηκε ολόκληρη οδηγία με τίτλο: «Κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την επιλεξιμότητα των ισραηλινών οντοτήτων και των δραστηριοτήτων τους στο έδαφος που καταλαμβάνεται από το Ισραήλ από τον Ιούνιο του 1967 όσον αφορά τις επιδοτήσεις, τα έπαθλα και τα χρηματοδοτικά μέσα που θα χρηματοδοτούνται από την ΕΕ από το 2014 και έπειτα» (βλ. https://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:C:2013:205:0009:0011:EL:PDF). Στην οδηγία αυτή αναφέρεται ρητά ότι η Ε.Ε. «δεν αναγνωρίζει την κυριαρχία του Ισραήλ επί ουδενός εκ των εδαφών που αναφέρονται στο σημείο 2 (σ.σ. δηλαδή στα εδάφη τα οποία κατέχει το Ισραήλ από τον Ιούνιο του 1967 τα οποία περιλαμβάνουν τα Υψίπεδα του Γκολάν, τη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Οχθη, καθώς και την Ανατολική Ιερουσαλήμ), ούτε θεωρεί ότι αυτά αποτελούν μέρος της επικράτειας του Ισραήλ, ανεξάρτητα από το νομικό τους καθεστώς βάσει της εθνικής νομοθεσίας του Ισραήλ». Γι αυτό και δεν δέχεται να χρηματοδοτήσει οποιαδήποτε εταιρία ή οργανισμό (δημόσιο ή ιδιωτικό, ακόμη και ΜΚΟ) με έδρα εκτός των συνόρων του ’67, εκτός από αυτά που αποβλέπουν στην προώθηση της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Μέση Ανατολή.
Η στάση αυτή της ΕΕ λοιδορήθηκε από την ισραηλινή πλευρά, ωστόσο μια πιο προσεκτική ματιά στην παραπάνω οδηγία δείχνει ότι δεν είναι και τόσο επικίνδυνη για τους Σιωνιστές. Κι αυτό γιατί δεν τίθεται κανένας περιορισμός στις εμπορικές σχέσεις με τους εποικισμούς. Μπορεί να μην υπάρχουν επίσημα στοιχεία για τον όγκο των εμπορικών συναλλαγών της ΕΕ με τους εποικισμούς, όμως τα στοιχεία που δίνει η ισραηλινή πλευρά μάλλον είναι υποεκτιμημένα. Γι’ αυτό το λόγο η Κομισιόν επεσήμανε ότι τα στοιχεία που δίνει το Ισραήλ θα πρέπει να τα δει κανείς με προσοχή (βλ. απάντηση σε επίκαιρη ερώτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 22.2.12, https://www.europarl.europa.eu/sides/getAllAnswers.do?reference=E-2012-001278&language=EN).
Τι λένε τα στοιχεία αυτά; Οτι από τα 11.1 δισ. ευρώ που ήταν οι ισραηλινές εξαγωγές στην ΕΕ (τον υπ’ αριθμόν ένα εμπορικό εταίρο των Σιωνιστών), μόλις τα 96.57 εκατομμύρια προέρχονταν από τους εποικισμούς (ποσοστό κάτω του 1%). Ακόμα κι έτσι να είναι, το ποσό αυτό είναι πέντε φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Παλαιστινιακής Αρχής. Επομένως, οι ισραηλινοί εποικισμοί δε θα έχουν κανέναν λόγο να φοβούνται. Γιατί ποτέ δεν στηρίζονταν σε λεφτά από την ΕΕ, αλλά από το ισραηλινό κράτος. Το κύριο είναι οι εμπορικές σχέσεις, που κανένας δεν τις αμφισβητεί. Αφήστε που υπάρχει το παραθυράκι της «προώθησης της ειρηνευτικής διαδικασίας», που μπορεί να σπάσει ακόμα κι αυτό το εμπόδιο που έθεσε στη χρηματοδότηση η οδηγία της ΕΕ.
Με τη στάση της αυτή η ΕΕ δίνει χείρα βοηθείας στον Αμπάς, για να έχει ένα άλλοθι να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις (πουλώντας στο εσωτερικό το παραμύθι ότι η ΕΕ στριμώχνει το Ισραήλ), χωρίς ουσιαστικά να δημιουργεί σημαντικό πρόβλημα στους Σιωνιστές.
Υπάρχει προοπτική;
Το ερώτημα, όμως, είναι αν πραγματικά υπάρχει προοπτική σε όλα αυτά. Ακόμα κι αν ξαναρχίσουν οι συνομιλίες και δεν κολλήσουν πουθενά, ποια προοπτική μπορεί να υπάρξει προς όφελος του παλαιστινιακού λαού;
Οι αντιστασιακές οργανώσεις τις απέρριψαν μετά βδελυγμίας. «Πολιτική αυτοκτονία» τις χαρακτήρισε ο Οσάμα Χαμντάν από τη Χαμάς, «αυτοκτονία» ο Τζαμίλ Μισέρ από το Λαϊκό Μέτωπο, «αμερικάνικο εκβιασμό» ο Σιχάμπ Ναγουόντ από τη Τζιχάντ.
Οι Σιωνιστές υπόσχονται να χαλαρώσουν λίγο τους περιορισμούς στις μετακινήσεις, όταν αρχίσουν οι συνομιλίες. Για την ώρα, όμως, συνεχίζουν τις καθημερινές τους επιδρομές στα παλαιστινιακά εδάφη. Οπως την περασμένη Τρίτη, όταν ο ισραηλινός στρατός έκανε επιδρομές σε διάφορες γειτονιές της Ναμπλούς στη Δυτική Οχθη, συλλαμβάνοντας δύο εφήβους! Μια μέρα πριν, τέσσερα ισραηλινά τανκς εισχώρησαν γύρω στα 300 μέτρα εντός της Λωρίδας της Γάζας, πυροβολώντας αδιάκριτα τους αγρότες που έσπευσαν να προστατεύσουν τα χωράφια τους από τις ισραηλινές μπουλντόζες που συνόδευαν τα τανκς.
Πόσες υποχωρήσεις μπορούν να κάνουν ακόμα και οι αμερικανόδουλοι της Παλαιστινιακής Αρχής με τέτοια δεδομένα; Τα περιθώρια είναι ελάχιστα.
