Η εμβληματική ταινία του σουηδού σκηνοθέτη (1966) είναι ίσως μία από τις πιο παράξενες ταινίες του. Πρωταγωνίστριες μία ηθοποιός που έχει σταματήσει να επικοινωνεί με τον κόσμο και η νοσοκόμα της που προσπαθεί να τη βοηθήσει. Ανάμεσα στις δυο γυναίκες αναπτύσσεται ένας ιδιαίτερος δεσμός, αποτέλεσμα του οποίου είναι οι δυο γυναίκες να συγχέουν τα όρια των προσωπικοτήτων τους.
Ο Μπέργκμαν κάνει μια βαθιά γυναικεία ταινία, που περιστρέφεται γύρω από το δίπολο του αληθινού προσώπου και του αναγκαίου προσωπείου που πολλές φορές χρησιμοποιούμε, τον τρόπο που ορίζουμε το καθένα από αυτά και τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή η διαδικασία στην ψυχοσύνθεσή μας.
Με αρκετές συμβολικές σκηνές που αγγίζουν τα όρια του σουρεαλισμού, με πολλά αφαιρετικά στοιχεία και μια έντονα εικαστική προσέγγιση των κάδρων της, δικαίως η ταινία θεωρείται πείραμα στον κινηματογράφο.
Ελένη Π.
ΥΓ. Την επόμενη εβδομάδα επαναπροβάλλεται το «Ασανσέρ για δολοφόνους» (1958), η πρώτη ταινία του Λουί Μαλ, ενταγμένη στην παράδοση του γαλλικού φιλμ νουάρ εκείνης της εποχής. Περισσότερο και από την ταινία και από την απαστράπτουσα Ζαν Μορό, αξίζει να την ξαναδούμε για το εκπληκτικό σάουντρακ με το οποίο την έντυσε ο Μάιλς Ντέιβις, με τον ίδιο στην τρομπέτα.
