Ξημερώματα Πέμπτης 20 Μάρτη 2003. Με τη λήξη του τελεσίγραφου με το οποίο καλούνταν να παραιτηθεί ο ιρακινός πρόεδρος Σαντάμ Χουσεΐν, ο Τζορτζ Μπους δίνει τη διαταγή για την έναρξη της επίθεσης κατά του Ιράκ. Λίγες ώρες πριν, είχε προηγηθεί γράμμα στο Κογκρέσο, με το οποίο αιτιολογούνταν η αναγκαιότητα της επίθεσης και προετοιμαζόταν η αμερικάνικη κοινωνία για τις «θυσίες» που έπρεπε να γίνουν.
Μετά από μήνες παζαριών με τις υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Γερμανία-Γαλλία-Ρωσία), που για τους δικούς τους λόγους δεν ήθελαν τον πόλεμο, ο άξονας ΗΠΑ-Βρετανίας-Ιταλίας-Ισπανίας αποφασίζει να παρακάμψει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και να επιτεθεί στο Ιράκ. Ενας πόλεμος-αστραπή, που διήρκησε μόλις 21 μέρες, κατέληξε στην πτώση της Βαγδάτης. Ομως, η αμερικανοβρετανική κατοχή δεν έφερε την ειρήνη. Πολύ γρήγορα αναπτύχθηκε ένα ισχυρό κίνημα αντίστασης, με επίκεντρο τις σουνιτικές περιοχές, που εξαπλώθηκε σχεδόν σ’ όλη τη χώρα, ενώ ο «άξονας» έσπασε με την αποχώρηση της Ισπανίας (μετά τις επιθέσεις της Μαδρίτης) και της Ιταλίας πρόσφατα.
Πέντε χρόνια μετά, το Ιράκ εξακολουθεί να μετρά τις πληγές της κατοχής:
– Πάνω από 1 εκατομμύριο Ιρακινοί έχουν σκοτωθεί, σύμφωνα με την έκθεση ενός βρετανικού ινστιτούτου (Opinion Business Research) και ενός ιρακινού (Independent Institute for Administration and Civil Society Studies), που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Γενάρη. Το νούμερο αυτό είναι δέκα φορές μεγαλύτερο από αυτό που δίνουν τα επίσημα στοιχεία.
– 400.000 είναι οι φυλακισμένοι σε 36 αμερικάνικες και ιρακινές φυλακές, σύμφωνα με τον Ιρακινό Σύνδεσμο Κρατουμένων και Φυλακισμένων, μεταξύ των οποίων χιλιάδες γυναίκες και παιδιά.
– 43% των Ιρακινών ζουν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα.
– Η ανεργία έχει εκτιναχθεί στο 60-70%.
– Τα μισά παιδιά κάτω των 5 ετών υποσιτίζονται.
– 70% του πληθυσμού στερείται επαρκών ποσοτήτων πόσιμου νερού.
– 80% του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε αποχέτευση.
– Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η εξάπλωση της χολέρας που έχει κάνει την εμφάνισή της στις μισές από τις 18 ιρακινές επαρχίες.
– 2.000 ιρακινοί γιατροί έχουν σκοτωθεί (οι περισσότεροι έχουν δολοφονηθεί) και οι μισοί από τους 34.000 καταγεγραμμένους γιατρούς το 2003 έχουν εγκαταλείψει τη χώρα.
– Το 90% των 180 μεγαλύτερων ιρακινών νοσοκομείων έχει σημαντικές ελλείψεις σε βασικά είδη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Το υπουργείο Υγείας που ελέγχεται από τον Σαντρ έχει μετατραπεί σε άντρο διαφθοράς, ενώ τα νοσοκομεία έχουν μετατραπεί σε κρυφά κέντρα κράτησης και βασανιστηρίων από τα τάγματα θανάτου.
– Πάνω από 300 δάσκαλοι και καθηγητές Πανεπιστημίων έχουν δολοφονηθεί.
– Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος όχι μόνο στις επαρχίες αλλά και στην ίδια την πρωτεύουσα δεν ξεπερνά τις δυο ώρες την ημέρα.
– Το Ιράκ αναγκάζεται να κάνει εισαγωγές πετρελαίου (!) για τις ανάγκες των νοικοκυριών και των μέσων μαζικής μεταφοράς, την ίδια στιγμή που το λαθρεμπόριο ανθίζει.
– Ολες οι δημόσιες υπηρεσίες της χώρας έχουν καταρρεύσει και το 40% του εξειδικευμένου προσωπικού έχει εγκαταλείψει τη χώρα.
Τα παραπάνω στοιχεία, που συγκέντρωσε η Ισπανική Καμπάνια ενάντια στην Κατοχή και για την Ανεξαρτησία του Ιράκ[1], αποτυπώνουν μια πραγματικότητα τελείως διαφορετική από αυτή που εξήγγειλαν οι κατακτητές. Γι’ αυτό και η αντίσταση συνεχίζεται παρά τις προσπάθειες (επιτυχημένες σε σημαντικό βαθμό) των Αμερικάνων να υποδαυλίσουν τα εθνικά μίση και να προσεταιριστούν τμήματα των φυλάρχων με τη γνωστή μέθοδο του χρηματισμού.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι Αμερικάνοι έχουν χάσει γύρω στους 4.000 στρατιώτες τους (8 σκοτώθηκαν την περασμένη Δευτέρα σε δύο επιθέσεις στη Βαγδάτη, στην πιο αιματηρή μέρα αυτού του χρόνου) και οι 158.000 στρατιώτες τους που συνεχίζουν να στρατοπεδεύουν στη χώρα είναι ανίκανοι να προσφέρουν αυτό που απετέλεσε το στόχο του πολέμου: την κοινωνική σταθερότητα και την ασφάλεια. Παράγοντες που αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των οποιωνδήποτε επενδύσεων στο Ιράκ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η παραγωγή πετρελαίου κυμαίνεται γύρω στα 2 – 2,5 εκατ. βαρέλια την ημέρα, δηλαδή λιγότερο ακόμα και από την παραγωγή που είχε το Ιράκ επί εποχής εμπάργκο!
Το χάος του Ιράκ, ο εμφύλιος πόλεμος, η αντίσταση αλλά κι ο αργός θάνατος του λαού του σηματοδο- τούν μια αντιφατική πραγματικότητα. Ωστόσο, τα μόνα που πέτυχαν οι Αμερικάνοι (πέρα από την ανακοπή της ρωσικής επιρροής στη χώρα, η οποία όμως δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει εντελώς εξαφανιστεί, μετά τις πρόσφατες συμφωνίες με τη Μόσχα για την ακύρωση του ιρακινού χρέους με αντάλλαγμα την επανεξέταση των πετρελαϊκών συμφωνιών) είναι να δυναμώσει η επιρροή του Ιράν (την προηγούμενη βδομάδα μάλιστα είχαμε και την πρώτη επίσκεψη ιρανού προέδρου μετά από τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του ’80), μιας χώρας που εξακολουθεί να ανήκει στον «άξονα του κακού» και να βαθύνει το εθνικιστικό μίσος. Μπορούν όμως αυτά να θεωρηθούν νίκη για τους κατακτητές;
Παραπομπές:
[1] Spanish Campaign against the Occupation and for the Sovereignty of Iraq (https://www.uruknet.info/?p=m41895&hd=&size=1&l=e).
