Τον Αλ Καπόνε δεν τον έστειλε στη φυλακή το FBI, αλλά το IRS, η αμερικάνικη εφορία, συλλαμβάνοντάς τον για φοροδιαφυγή. Τηρουμένων των αναλογιών, τη Ντίλμα Ρούσεφ την απέπεμψαν από την προεδρία της Βραζιλίας όχι για συμμετοχή στα μεγάλα σκάνδαλα που συγκλονίζουν τη Βραζιλία, αλλά για τα… Βrazilian statistics. Είναι να μην αισθάνεται αδικημένη και να μη φωνάζει ότι και οι προκάτοχοί της είχαν κάνει ανάλογες μαϊμουδιές στα στατιστικά στοιχεία της χώρας; Θα έπρεπε να ξέρει, όμως, ότι στην αστική πολιτική δεν κοιτάζουν τους τύπους αλλά την ουσία. Από τη στιγμή που τη θεώρησαν «τελειωμένη», κάτι θα έβρισκαν για να της δείξουν το δρόμο της εξόδου.
Με ψήφους 61 σε σύνολο 81, λοιπόν, η βραζιλιάνικη Γερουσία αποφάσισε την οριστική αποπομπή της Ρούσεφ από το προεδρικό αξίωμα. Η ψηφοφορία έγινε την περασμένη Τετάρτη, μετά από μία πενθήμερη ακροαματική διαδικασία και ολονύκτια συνεδρίαση. Το επόμενο διάστημα θα ακολουθήσει νέα ψηφοφορία για να καθορίσει αν η Ρούσεφ θα έχει το δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα για κάποιο δημόσιο αξίωμα κατά την επόμενη οκταετία. Δε θέλουμε να διακινδυνέψουμε κάποια πρόβλεψη, έχουμε όμως την αίσθηση ότι δύσκολα θα γλιτώσει τον οκταετή αποκλεισμό από αιρετά αξιώματα. Δύσκολα οι πολιτικοί της αντίπαλοι θ’ αφήσουν ανεκμετάλλευτο το μομέντουμ που δημιουργήθηκε.
Η ψηφοφορία της περασμένης Τετάρτης έθεσε την ταφόπλακα στην «αριστερή» διακυβέρνηση της χώρας. Μια διακυβέρνηση που ήταν μόνο κατ’ επίφαση αριστερή, αφού άφησε άθικτο και αλώβητο τον καπιταλιστικό τομέα της οικονομίας, ενώ με την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης δεν δίστασε να επιβάλει αντιλαϊκά μέτρα όπως αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων στα λεωφορεία, περικοπές στα επιδόματα ανεργίας και τα επιδόματα κοινωνικής ασφάλισης και μείωση των φοροαπαλλαγών και διαφόρων επιδοτήσεων, προκαλώντας δυσαρέσκεια στο εσωτερικό. Την ίδια στιγμή το ξέσπασμα του σκανδάλου της Petrobras (της πετρελαϊκής εταιρίας της οποίας η Ρούσεφ διετέλεσε πρόεδρος από το 2003 μέχρι το 2010) με τα λαδώματα στελεχών από καπιταλιστές για να πάρουν έργα, ανέδειξε όλο το διεφθαρμένο πρόσωπο του βραζιλιάνικου καπιταλισμού που δεν ομόρφυνε η «αριστερή» διαχείριση ούτε του Λούλα ούτε της Ρούσεφ.
Το παράδειγμα της Βραζιλίας αλλά και των άλλων λατινοαμερικάνικων χωρών, όπου η «αριστερή» διαχείριση του καπιταλισμού έφαγε τα ψωμιά της και τώρα βιώνει την παρακμή και τον εκφυλισμό της, αποτελεί μία ακόμα απόδειξη αυτού που οι κλασικοί του κομμουνισμού υποστήριζαν εδώ και πάνω από ενάμιση αιώνα. Οτι αν δεν καταστρέψεις το αστικό κράτος και δεν οικοδομήσεις ένα νέο, απαλλοτριώνοντας την καπιταλιστική ιδιοκτησία και οικοδομώντας νέες παραγωγικές σχέσεις, εφαρμόζοντας την πιο πλατιά δημοκρατία στα λαϊκά στρώματα και την πιο αυστηρή δικτατορία στα απομεινάρια του καπιταλισμού και σε όσους θέλουν την επιστροφή του, δεν πετυχαίνεις τίποτε. Αυτό όμως δεν γίνεται με εκλογές…
Δεν εννοούμε, βέβαια, ότι ο Λούλα, η Ρούσεφ και η παρέα τους είχαν αυταπάτες, εφάρμοσαν λάθος πολιτική και την πάτησαν, εμπλεκόμενοι στα πλοκάμια του καπιταλισμού που τους αγκάλιασε, τους έσφιξε και τους έπνιξε. Συνειδητά έδρασαν όλ' αυτά τα χρόνια. Εκπρόσωποι ενός οπορτουνιστικού ρεύματος, βρέθηκαν στην εξουσία και υπηρέτησαν πιστά τον καπιταλισμό, μετατρέποντας τη Βραζιλία σε μία από τις χώρες των λεγόμενων ΒRICS, δηλαδή των χωρών-βιομηχανικών παραδείσων για τα μονοπώλια των ιμπεριαλιστικών χωρών, που μετέφεραν σ' αυτές ολόκληρες παραγωγικές μονάδες, προκειμένου να εκμεταλλευτούν το πάμφθηνο εργατικό δυναμικό, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και ειδικά φορολογικά καθεστώτα. Και βέβαια, οι αστικές κλίκες που ανέλαβαν να «κουμαντάρουν» πολιτικά τις χώρες-παραδείσους για το χρηματιστικό κεφάλαιο, έπεσαν με τα μούτρα στο πλιάτσικο. Στον καπιταλισμό τίποτα δεν είναι αιώνιο. Η Βραζιλία αντιμετωπίζει ήδη τη βαθύτερη κρίση της ιστορίας της, τα σκάνδαλα έχουν ξεσπάσει και το σύστημα χρειάζεται εξιλαστήρια θύματα. Ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να επιλεγούν εκτός από τους Λούλα και Ρούσεφ;
