Μια καινούργια θεωρία λανσάρεται τελευταία στην Ισπανία: τι να την κάνουμε την κυβέρνηση, όταν η χώρα αναπτύσσεται ερήμην της; Φαινομενικά, τα δεδομένα συνηγορούν υπέρ αυτής της θεωρίας. Η πρόβλεψη για το 2016 είναι αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,2% (ποσοστό που έχει χρόνια να φανεί σε χώρα-μέλος της ΕΕ). Και η Ισπανία από τον περασμένο Δεκέμβρη διοικείται από μια υπηρεσιακή κυβέρνηση που ασκεί μόνο διεκπεραιωτικό ρόλο (έχουν γίνει δυο εκλογές, το Δεκέμβρη του 2015 και τον Ιούνη του 2016, και αυτή τη στιγμή τα πράγματα δείχνουν ότι θα υπάρξουν και τρίτες εκλογές μέσα σ' ένα χρόνο, τον ερχόμενο Δεκέμβρη).
Η θεωρία αυτή αδικεί πρωτίστως τον δεξιό Ραχόι. Γιατί είναι τα σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα που πήρε η κυβέρνησή του, σε συνεννόηση με την Κομισιόν, όταν το Eurogroup αποφάσισε να δανείσει την Ισπανία μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να ανακεφαλαιοποιήσει τις παραπαίουσες τράπεζές της. Ο Ραχόι έπεισε τους Μέρκελ-Σόιμπλε ότι δεν χρειάζεται να του επιβάλουν Μνημόνιο και δεσμεύτηκε να εφαρμόσει με ακρίβεια μικροχειρουργού τα μέτρα που θα προέβλεπε ένα Μνημόνιο. Το 'πε και το 'κανε. Και κέρδισε δυο διαδοχικές εκλογές, με απώλειες όμως, που δεν του επέτρεψαν να σχηματίσει κυβέρνηση. Στις εκλογές του περασμένου Ιούνη, όμως, κατάφερε να ανακάμψει και πλέον είναι αυτός που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων (ενώ μετά τις εκλογές του Δεκέμβρη του 2015 είχε αρνηθεί να πάρει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, πετώντας το μπαλάκι στον σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ, που απέτυχε επειδή αρνήθηκαν να τον στηρίξουν οι Podemos – ο… ΣΥΡΙΖΑ Ισπανίας).
Χρειάστηκαν δύο μήνες (οι τελευταίες εκλογές έγιναν στις 26 Ιούνη) για να καταφέρει ο Ραχόι να κλείσει εκλογική συμμαχία με τον Αλμπερτ Ριβέρα των κεντροδεξιών Ciudadanos (προηγουμένως το σοσιαλδημοκρατικό PSOE αρνήθηκε συμμετοχή σε οικουμενική κυβέρνηση, που ήταν η αρχική πρόταση του Ραχόι, ενώ η συμμαχία των ψευτοαριστερών Podemos και ΙU δεν πήρε καν μέρος στις σχετικές συζητήσεις). Στην πρώτη ψηφοφορία για ψήφο εμπιστοσύνης, που έγινε την περασμένη Τετάρτη και απαιτούσε απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών (δηλαδή 176 ψήφους σε σύνολο 350), ο Ραχόι έχασε με 170 έναντι 180 αρνητικών ψήφων. Η δεύτερη ψηφοφορία θα γινόταν χτες (Παρασκευή) και σ' αυτή απαιτούνταν απλή πλειοψηφία (όχι επί του συνόλου, αλλά επί των παρόντων βουλευτών. Ολα έδειχναν ότι τα μπλοκ θα παρέμεναν. Οτι δηλαδή δε θα υπήρχαν αποχές που θα επέτρεπαν στην κυβέρνηση να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης με σχετική πλειοψηφία. Εκτός αν μεσολάβησε κάτι «νυχτερινό» που δεν ήμασταν, φυσικά, σε θέση να προβλέψουμε.
Αν πάνε έτσι τα πράγματα, αν δηλαδή οι σοσιαλδημοκράτες αρνηθούν να προσφέρουν ψήφο ανοχής στη συγκυβέρνηση του Ραχόι (απέχοντας από την ψηφοφορία), επειδή θα φοβούνται την πίεση του διδύμου Podemos-IU από τ' αριστερά του αστικού πολιτικού φάσματος, τότε η Ισπανία θα οδεύσει μοιραία σε νέες εκλογές τον προσεχή Δεκέμβρη. Υπό τις παρούσες συνθήκες, ο Ραχόι μάλλον θα βγει ακόμα πιο ενισχυμένος, οπότε είναι πολύ πιθανό οι σοσιαλδημοκράτες να βρουν μια φόρμουλα για να σχηματιστεί κυβέρνηση τώρα και ν' αρχίσει η φθορά του Ραχόι.
Φθορά με ανάπτυξη… ασιατικού τύπου; Φυσικά, γιατί αυτή η ανάπτυξη συνοδεύεται από εργασιακό καθεστώς ασιατικού τύπου. «Η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας έχει κάνει πιο φιλική για τους επενδυτές την Ισπανία από τη Γαλλία και τη Γερμανία» δηλώνει ο Γιοάχιμ Χιντζ, μάνατζερ της Seat, εταιρίας του ομίλου Volkswagen. Η ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία είναι η ατμομηχανή της ανάπτυξης στην Ισπανία, που έχει καταστεί ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός μηχανικών μερών στην Ευρώπη. Υπήρχαν από παλαιότερα υποδομές, έγιναν και νέες επενδύσεις. Κι όλ' αυτά επειδή η κινεζοποίηση της εργατικής τάξης βαθαίνει, πράγμα για το οποίο φρόντισε η κυβέρνηση Ραχόι (η κανονική, όχι η υπηρεσιακή).
Ξαφνική άνοδο σημείωσε και ο τουρισμός, καθώς στην Ισπανία διοχετεύτηκαν κυρίως τουρίστες που προορίζονταν για την Αίγυπτο και τη Βόρεια Αφρική, όπως και ένα κομμάτι που προοριζόταν για την Τουρκία, με αποτέλεσμα οι αυξήσεις να σημειώσουν αύξηση κατά 12,7% και να ζωντανέψουν ακόμα και «κουφάρια» στην Κόστα ντελ Σολ.
Κι εδώ φτάνουμε στην κατάσταση της εργατικής τάξης της Ισπανίας. Η ανεργία μειώθηκε. Εξακολουθεί όμως να μετριέται (με τον επίσημο τρόπο που την υποεκτιμά) στο δυσθεώρητο 20% (είχε φτάσει 26%). Ακόμα και αυτή η μείωση, όμως, είναι πλασματική, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των νέων θέσεων εργασίας είναι «ελαστικού» τύπου (μερικής απασχόλησης, ορισμένου χρόνου κτλ.). Φορολογικά έσοδα στα δημόσια ταμεία δεν μπαίνουν (λόγω της ακολουθούμενης πολιτικής έναντι των καπιταλιστικών επιχειρήσεων), με αποτέλεσμα να πετσοκόβονται όχι μόνο οι κοινωνικές δαπάνες αλλά και το πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων, που τον τελευταίο χρόνο μειώθηκε κατά 20% περίπου. Μετά από περίπου δύο δεκαετίες υψηλότατης ανεργίας, η εργατική τάξη της Ισπανίας εμφανίζεται σήμερα με τις ταξικές αντιστάσεις της να έχουν λειανθεί. Η κινεζοποίηση στην Ισπανία δείχνει να σταθεροποιείται, αν και η σχετική καπιταλιστική ανάπτυξη έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας φούσκας που σύντομα θα σκάσει.
