Κάποιοι λίγοι το ανέφεραν στην Ελλάδα. Περισσότεροι στο εξωτερικό. Η κυβέρνηση Ρούτε στην Ολλανδία οδηγήθηκε σε παραίτηση μετά το «πολιτικό σκάνδαλο» που ξέσπασε με αφορμή την λανθασμένη καταβολή επιδομάτων.
Η είδηση σε αδρές γραμμές είναι η εξής: διοικητικοί μηχανισμοί προέβησαν σε ελέγχους και ανακάλυψαν έναν αριθμό οικογενειών που λάμβαναν οικονομικά βοηθήματα (κυρίως γονικής μέριμνας), ενώ δεν έπρεπε. Αμέσως μετά ξεκίνησαν τα όργανα. Διώξεις κατά των νοικοκυριών αυτών για απάτη, κατασχέσεις αντικειμένων, ακόμα και οικοσκευών, και επιδόσεις αποφάσεων με τις οποίες οι ολλανδικές αρχές καλούσαν τους υπόλογους «οφειλέτες» να επιστρέψουν ποσά ακόμα και δεκαετίας, τα οποία τους καταβλήθηκαν αχρεωστήτως.
Ποιοι άραγε ήταν οι άνθρωποι στους οποίους καταβάλλονταν αυτά τα επιδόματα; Σίγουρα δεν ήταν τίποτα golden boys ή μανατζαρέοι. Ηταν το πιο χαμηλό κοινωνικό στρώμα της ολλανδικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων και προσφύγων που έχουν μετακινηθεί ή βρέθηκαν στο ολλανδικό έδαφος.
Κάπως έτσι, λοιπόν, η μπάλα πήρε και την κυβέρνηση Ρούτε που μπήκε στο στόχαστρο λίγο διάστημα πριν από τις ολλανδικές εκλογές που είναι προγραμματισμένες για τον προσεχή Μάρτιο. Ωστόσο, αν κάτι πρέπει να μας μείνει από το όλο γεγονός είναι πρώτον τα κριτήρια με βάση τα οποία γίνονται έλεγχοι στην κακοδιαχείριση των δημόσιων οικονομικών και δεύτερον ο τρόπος με τον οποίο ένα κατεξοχήν «δυτικό» κράτος-πυλώνας της ΕΕ αντιμετωπίζει τους πολίτες του μπροστά σ’ ένα δικό του σφάλμα.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι οικογένειες που ελέγχθηκαν ήταν ανθρώπων χαμηλά αμειβόμενων ή προσφύγων. Πολλά από τα δημοσιεύματα, άλλωστε, καταγγέλλουν ότι υπάρχει κι ένα έντονα ρατσιστικό αίσθημα που διαπνέει όλη αυτή την ξαφνική ζέση των αρχών. Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι η «πυγμή» τους εκδηλώθηκε σε όλο της το μεγαλείο απέναντι στα νοικοκυριά αυτά, που στην πλειοψηφία τους καταστράφηκαν εντελώς, οδηγούμενα στη χρεοκοπία ή την οικονομική ασφυξία και στην έξωση.
Φυσικά, τα κακώς καταβληθέντα επιδόματα δεν ήταν ευθύνη των ανθρώπων που τα λάμβαναν. Φυσικά και στις περιπτώσεις που λαμβάνονται τέτοια επιδόματα δεν μπορεί να ζητάς μετά από 10 χρόνια τη σωρευτική επιστροφή τους, καταστρέφοντας οικονομικά ανθρώπους που γνωρίζεις ότι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν αλλιώς (άλλωστε, αν μπορούσαν, δε θα είχαν ανάγκη τα επιδόματα). Φυσικά και ουσιαστικά, για να φτάσει κάποιος να χρειάζεται επιδόματα σημαίνει ότι με τις συνθήκες εργασίας του γενικώς αδυνατεί να ζήσει ικανοποιητικά.
Ολα όμως τα «φυσικά» γίνονται «παρά φύση», όταν έχουμε να κάνουμε με ένα σκληρά νεοφιλελεύθερο κράτος που είναι απέναντι σε εργάτες και πρόσφυγες. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που αυτό το κράτος είναι στην καρδιά της ΕΕ. Φυσικά…
