Ο Πάνος Ρούτσι σταμάτησε την απεργία πείνας στην 23η μέρα της, καθώς έγινε δεκτό το σύνολο των αιτημάτων του.
Ο ίδιος και όσοι/ες του συμπαραστάθηκαν κατήγαγαν μια νίκη σε έναν δίκαιο αγώνα. Οπως σωστά τόνισε και ο ίδιος, αυτός ο αγώνας δεν τελειώνει, έχει πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του.
Η αστική Δικαιοσύνη κατεξευτελίστηκε για μια ακόμα φορά.
- Ηταν αυτή που ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει νομική βάση για την εκταφή της σορού του Ντένις Ρούτσι και πως ο πατέρας του ξεκίνησε απεργία πείνας με στόχο την παρακώλυση της δικαστικής διαδικασίας και την κωλυσιεργία για να μην ξεκινήσει η δίκη.
- Ηταν αυτή που πήρε απόφαση για εκταφή της σορού για να γίνει μόνο ταυτοποίησή της και όχι οι χημικές εξετάσεις ενός ευρέως φάσματος, για να πιστοποιηθούν τα αίτια θανάτου, όπως ζητούσε ο απεργός πείνας πατέρας.
- Είναι αυτή που, μετά την αποφασιστικότητα του Πάνου Ρούτσι, που συνέχισε την απεργία πείνας, κάνει δεκτά και τα υπόλοιπα αιτήματά του.
- Και βέβαια, είναι αυτή που σε κάθε φάση αυτών των 23 ημερών ακολούθησε πιστά τις οδηγίες-εντολές της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Οδηγίες που διατυπώνονταν και δημόσια από κυβερνητικά στελέχη, οπότε μπορούμε να φανταστούμε τι γινόταν στο παρασκήνιο: πλήρης αδιαλλαξία στην αρχή, σε μια προσπάθεια να απομονωθεί κοινωνικά ο απεργός πείνας – μερική αναδίπλωση στη συνέχεια, όταν διαφάνηκε μαζικό κύμα κοινωνικής υποστήριξης, σε μια προσπάθεια να παγιδευτεί ο απεργός πείνας – πλήρης αναδίπλωση στο τέλος, όταν οι γιατροί άρχισαν να χτυπούν καμπανάκια για την υγεία του απεργού πείνας.
Κατόπιν όλων αυτών, το ερώτημα πηγάζει αυθόρμητα στα χείλη όσων δεν υπηρετούν ως καθάρματα την κυβερνητική πολιτική: μπορεί να υπάρξει η παραμικρή εμπιστοσύνη σ’ ΑΥΤΗ τη Δικαιοσύνη, όσον αφορά την ανάκριση που έγινε και τη δίκη που θα γίνει, χωρίς να υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα στα εδώλια των κατηγορούμενων;
Ολος ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι ο δικαστικός μηχανισμός λειτούργησε απλά σαν θεραπαινίδια της κυβέρνησης, όπως κάνει πάντοτε σε υποθέσεις πολιτικού ενδιαφέροντος. Η ήττα είναι πρωτίστως ήττα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Και σ’ αυτή τη χρεώνει ο ελληνικός λαός. Και γι’ αυτό τα «πετσωμένα» παπαγαλάκια φορτώνουν όλη την ευθύνη στο δικαστικό μηχανισμό, προσπαθώντας να απαλλάξουν τον Μητσοτάκη, που χειρίστηκε ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ όλη αυτή την υπόθεση.
Ο Μητσοτάκης πήρε τις αποφάσεις σε όλες τις φάσεις: στην αρχή της απεργίας πείνας – στη μερική αναδίπλωση – στην πλήρη υποχώρηση. Ο Μητσοτάκης έδωσε την άδεια στο ακροδεξιό μαντρόσκυλό του να βγαίνει και να κοπρίζει στα μίντια και στα σόσιαλ μίντια, φτάνοντας στο έσχατο σημείο να συκοφαντεί τον Ρούτσι ότι κάνει μαϊμού απεργία πείνας και να συκοφαντεί ταυτόχρονα και τη γιατρό Ολγα Κοσμοπούλου ότι παίζει θέατρο.
Ο δικαστικός μηχανισμός έχει τέτοιο παχυδερμισμό που θα δεχτεί αδιάφορα την κοινωνική κατακραυγή και θα σηκώσει αγόγγυστα (ιδιαίτερα οι κορυφές του, για ευνόητους λόγους) το βάρος της ευθύνης που του φορτώνουν οι κολαούζοι της κυβερνητικής πολιτικής. Τα στελέχη του δικαστικού μηχανισμού δεν τίθενται υπό την έγκριση της λαϊκής ψήφου, όμως ο Μητσοτάκης θα τεθεί. Και αυτή την επίδειξη κοινωνικής αναλγησίας και εξουσιαστικής σκληρότητας απέναντι σε έναν χαροκαμένο πατέρα που διεκδικούσε ένα απολύτως δίκαιο και απολύτως νόμιμο αίτημα θα την πληρώσει ο Μητσοτάκης (μαζί με όλα τα πολλά άλλα).
Το γεγονός ότι το αίτημα του Πάνου Ρούτσι έγινε δεκτό στην ολότητά του αποδεικνύει ότι ήταν νόμιμο, για να μείνουμε στην αυστηρά νομική πλευρά του ζητήματος. Το ότι προηγουμένως απορριπτόταν, όπως και τα παρόμοια αιτήματα των υπόλοιπων οικογενειών θυμάτων, αποδεικνύει ότι ο δικαστικός μηχανισμός παρανομούσε για να εξυπηρετήσει την κυβερνητική πολιτική. Το γεγονός ότι για να σταματήσει η δικαστική παρανομία και να γίνει δεκτό ένα νόμιμο αίτημα απαιτήθηκαν 23 μέρες απεργίας πείνας από έναν μεσήλικα άνθρωπο, απέδειξε την απανθρωπιά της αστικής εξουσίας στο σύνολό της.
