«Γνωστή σε ορισμένους ως “η Πολιτεία των φυλακισμένων”, η Λουϊζιάνα έχει το υψηλότερο ποσοστό φυλακισμένων από οποιαδήποτε άλλη Πολιτεία της χώρας. Το 70% των 39.000 κρατούμενων είναι Αφροαμερικανοί. Η Σωφρονιστική Διεύθυνση Λουϊζιάνας διαθέτει κρεβάτια για τους μισούς μόνο κρατούμενους, έτσι 20.000 κρατούμενοι ζουν σε αγροτικές φυλακές, ιδιωτικά κέντρα κράτησης και κέντρα εργασίας. Οι αστικές και οι αγροτικές φυλακές προμηθεύουν με φτηνή καθημερινή εργασία το κράτος και ιδιωτικές εταιρίες, όπως η BP, ενώ λειτουργούν τις δικές τους βιοτεχνίες και αγροκτήματα, όπου οι κρατούμενοι κερδίζουν μεταξύ μηδέν και 40 σεντς την ώρα. Υπάκουοι κρατούμενοι ή “έμπιστοι” γίνονται επιθυμητοί για εργασία τα τρία τελευταία χρόνια των ποινών τους […] Το πλεονέκτημα για τις ιδιωτικές εταιρίες είναι ότι οι έμπιστοι καλύπτονται από τις ”Φοροαπαλλαγές για Ευκαιρίες Εργασίας” (Work Opportunity Tax Credit), ένα πρόγραμμα από τη νομοθεσία κοινωνικής πρόνοιας του Μπους, που επιβραβεύει εργοδότες του ιδιωτικού τομέα για την πρόσληψη επικίνδυνων πληθυσμιακών ομάδων. Οι εταιρίες κερδίζουν φοροαπαλλαγή 2.400 δολαρίων για κάθε πρόσληψη κρατούμενου. Επιπρόσθετα, μπορούν να κερδίσουν μέχρι και το 40% των ετήσιων μισθών που πληρώνουν σε αυτούς τους εργάτες».
Το παραπάνω αποκαλυπτικό απόσπασμα είναι από το αμερικάνικο περιοδικό «The Nation» (21/7) και γράφτηκε ειδικά για την περίπτωση της BP. Αφού μόλυνε τον Κόλπο του Μεξικού, η BP προσέλαβε εργολάβους για τον καθαρισμό της πετρελαιοκηλίδας. Σ’ αυτούς δουλεύουν οι φυλακισμένοι, ο αριθμός των οποίων όμως παραμένει εφτασφράγιστο μυστικό, σύμφωνα με το περιοδικό, ενώ οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί τους είναι αδύνατη, λόγω του νόμου της σιωπής που έχει επιβάλει η BP. Ομως, όλοι οι περίοικοι των ακτών του Κόλπου γνωρίζουν ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι στην καθαριότητα της πετρελαιοκηλίδας είναι κρατούμενοι. Η δουλειά τους ξεκινά στις 6 το πρωί και τελειώνει στις 6 το απόγευμα, 12 ώρες δηλαδή κάτω από τον καυτό ήλιο, με ένα μισάωρο μεσημεριανό διάλειμμα για φαγητό. Κανονικά, οι εργαζόμενοι πρέπει να εργάζονται 20 λεπτά και να σταματούν για άλλα 40, όμως ποιος έχει τη διάθεση να ελέγξει αν εφαρμόζεται η νομοθεσία, ιδιαί-τερα όταν αυτή αφορά εργαζόμενους από τις φυλακές;
Το περιοδικό περιγράφει την εργασία αυτή ως την πιο τοξική στην Αμερική, καθώς οι κίνδυνοι από την ταυτόχρονη έκθεση στο πετρέλαιο και στους διαλύτες που χρησιμοποιούνται δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί, αλλά τα χημικά στο αργό πετρέλαιο μπορούν να προκαλέσουν ζημιές σε κάθε μέρος του σώματος, μέχρι και στα κύτταρα και το DNA. Σε άρθρο, πάντως, του αμερικάνου δημοσιογράφου Νταρ Τζαμάιλ (γνωστού για τις ανταποκρίσεις του από το Ιράκ), που δημοσιεύτηκε την περασμένη Δευτέρα στο διαδίκτυο (https://www.truth-out.org/bp-response-workers-report-low-morale-lack-pay-sickness61718), ένας εργάτης που βρήκε δουλειά στον καθαρισμό της πετρελαιοκηλίδας καταγγέλλει ότι πολλοί εργάτες αρρωσταίνουν, παραπονιούνται για ερεθισμούς στα μάτια και επίμονο βήχα. Ο εργάτης αυτός παρακολούθησε το πρόγραμμα «εκπαίδευσης» με τον βαρύγδουπο τίτλο «Επικίνδυνες εργασίες αποβλήτων και αντίδραση σε επείγουσες καταστάσεις» (HAZOPER). Το πρόγραμμα αυτό είναι υποχρεωτικό, σύμφωνα με το νόμο. Ξέρετε τι ενημέρωση του δώσανε; «Στο μάθημα του HAZOPER μας είπαν ότι η δουλειά είναι αβλαβής και ότι το πετρέλαιο και τα χημικά είναι αβλαβή. Ομως, αν είναι αβλαβή, τότε γιατί πρέπει να κάνουμε αυτό το μάθημα; Σηκώθηκα στην τάξη και τους είπα ότι είναι γεμάτοι με σκατά. Αν είναι τόσο αβλαβή, τότε θα τρέξω γυμνός και θα κολυμπήσω μέσα τους».
Αυτά κατήγγειλε ο εργάτης, ο οποίος συμπλήρωσε ότι όσο ζεσταίνονται τα νερά κατά τη διάρκεια της ημέρας το πετρέλαιο στον πυθμένα, που απορροφήθηκε από τους διαλύτες, αρχίζει να ανεβαίνει προς την επιφάνεια σαν λάβα αναδύοντας μιαν αποκρουστική μυρωδιά χημικών. Σε τέτοιες δουλειές ακόμα και οι «κανονικοί» εργάτες (όχι δηλαδή οι φυλακισμένοι), που λόγω της ανεργίας αναγκάζονται να τις κάνουν ρισκάροντας την υγεία τους, παραμένουν πολλές φορές απλήρωτοι για βδομάδες, με τον κίνδυνο να πληρωθούν λιγότερο από το συμφωνημένο. Αν αυτά συμβαίνουν για τους εργάτες έξω από τα σίδερα, δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία για να αναλογιστεί κανείς τι γίνεται με τους κρατούμενους.
Το πιο προκλητικό απ’ όλα είναι ότι αυτές οι δουλειές πλασάρονται σαν «πράσινες». Η Επιτροπή Εργασίας της Λουϊζιάνα, το γραφείο εύρεσης εργασίας της Πολιτείας, τις διαφημίζει έτσι, υποσχόμενο πληρωμή 10 δολαρίων την ώρα, δηλαδή τρία δολάρια περισσότερο από το ελάχιστο ωρομίσθιο (των 7.25 δολαρίων την ώρα) που ισχύει στις ΗΠΑ (η Λουϊζιάνα δεν έχει θεσμοθετήσει δικό της ελάχιστο ωρομίσθιο, αλλά ισχύει το ομοσπονδιακό). Ομως, ένας ιδιοκτήτης κέντρων εργασίας που χρησιμοποιούν φυλακισμένους αναφέρει στο «The Nation», ότι παρά το γεγονός των πολλών αιτήσεων για τη δουλειά του καθαρισμού της πετρελαιοκηλίδας, από τους 400 που προσλαμβάνονται τη Δευτέρα μόνο οι μισοί επιστρέφουν την επομένη.
Η αγριότητα του καπιταλισμού δεν αναβλύζει μόνο από τις χώρες του «τρίτου κόσμου», αλλά και από τις ίδιες τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις…
