Η ιστορία που θα διαβάσετε δεν δημοσιεύτηκε σε παλαιστινιακό έντυπο, αλλά σε ισραηλινή εφημερίδα. Και μάλιστα σε μια από τις μεγαλύτερες, τη Χααρέτζ της προηγούμενης Πέμπτης 14/5. Γι’ αυτό και κανείς δε μπορεί να πει ότι είναι παλαιστινιακή προπαγάνδα. Η ιστορία μιλά για τον Μοχάμεντ Ακρουμπ, ένα 17χρονο Παλαιστίνιο που ζει μόνος με τον αδελφό του σε ένα χωριό στους λόφους της Χεβρώνας (οι γονείς του δουλεύουν στη Σαουδική Αραβία). Θα παραθέσουμε ορισμένα μόνο αποσπάσματα γιατί το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο για να χωρέσει σ’ αυτές εδώ τις στήλες (όποιος θέλει να το διαβάσει μπορεί να το αναζητήσει στο διαδίκτυο στη διεύθυνση https://www.haaretz.com/hasen/spages/1085598.html):
«Ο Μοχάμεντ Αμπού Ακρούμπ επέστρεψε από το σχολείο ένα απόγευμα και στάθηκε στο δρόμο με μερικούς φίλους, χωρίς να κάνουν τίποτα, σύμφωνα με αυτόν. Εξι ισραηλινά στρατιωτικά τζιπ εμφανίστηκαν ξαφνικά και ανακοίνωσαν αποκλεισμό του χωριού. Ηταν η αρχή της κακοποίησης του Μοχάμεντ και των πέντε φίλων του, κακοποίηση που συνεχίστηκε μέχρι τα ξημερώματα, όταν οι έξι πετάχτηκαν έξω από τα τζιπ, πληγωμένοι και δαρμένοι. Κατά τη διάρκεια των ξυλοδαρμών, των χτυπημάτων, των βρισιών και της στέρησης ύπνου που υπέβαλαν τους κρατούμενούς τους (σ.σ. τους οποίους μετέφεραν σε μία από τις βάσεις του ισραηλινού στρατού στην περιοχή), οι στρατιώτες ήταν απασχολημένοι παίζοντας play station. Αν οι νεαροί κοιμόντουσαν, τιμωρούνταν: Ενας αριθμός είχε δοθεί στον καθένα και οι στρατιώτες έκαναν μια “αντίστροφη μέτρηση” κάθε μερικά λεπτά. Οποιος δεν σηκωνόταν δερνόταν. Οι νεαροί αφέθηκαν να πιουν νερό και να πάνε στην τουαλέτα μετά από πολλές ώρες (σσ. 12 ώρες, αναφέρει το ρεπορτάζ της Χααρέτζ). Δυο από αυτούς ανέφεραν ότι οι στρατιώτες τους έκλεψαν εκατοντάδες σέκελ».
Ο Μοχάμεντ και οι φίλοι του δεν είχαν κάνει τίποτα. Ακόμα όμως κι αν είχαν κάνει, είναι αστείο να πιστέψει κανείς ότι ο «πανίσχυρος ισραηλινός στρατός» μπορεί να κινδυνεύσει στα σοβαρά από μερικά αμούστακα παιδιά. Απλά, οι Σιωνιστές δήλωσαν ότι κατά καιρούς δέχονται επιθέσεις με μολότοφ από πιτσιρικάδες στους δρόμους που περνούν και γι αυτό κάνουν «ελέγχους». Αν διασκέδασαν και λίγο παραπάνω οι φαντάροι (τρομοκρατώντας τους ότι θα τους αφήσουν όταν η Χαμάς απελευθερώσει τον ισραηλινό λοχία), μικρό το κακό. Αλλωστε, οι νεαροί Παλαιστίνιοι κάτι θα είχαν κάνει… κάποτε. Γι’ αυτό και τους κράτησαν επί 14 ώρες δεμένους με χειροπέδες και με ταινία στα μάτια για να μη βλέπουν προκειμένου να… «βάλουν μυαλό».
Μερικές μέρες μετά από το περιστατικό (που έγινε στις 26-27 Απρίλη), ένας ερευνητής από την B’Tselem (την ισραηλινή οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα) ονόματι Musa Abu Hashhash έφτασε στο χωριό για να συλλέξει πληροφορίες σχετικά με τα όσα διαδραματίστηκαν. Οπως αναφέρει το δημοσίευμα της Χααρέτζ, λίγο αργότερα κατέφθασαν ξανά στο χωριό ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτή τη φορά συνέλαβαν 20 παιδιά, μερικά από τα οποία ήταν έξι χρονών! Αλλα ήταν ξυπόλητα, τα περισσότερα πάντως ήταν φοβισμένα. Οι στρατιώτες πήγαν τα παιδιά στο σχολείο και εξέτασαν τα χέρια τους για να δουν αν είχαν πετάξει μολότοφ. Αφού συνέλαβαν ένα παιδί, βούτηξαν την κάμερα του Hashhash και του την επέστρεψαν άδεια δυο ώρες αργότερα.
Αυτά συμβαίνουν στην Δυτική Οχθη. Κι εμείς ρωτάμε. Τι νόημα έχουν οι κυβερνήσεις του παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς στη Δυτική Οχθη, αφού όχι μόνο δε μπορούν να προστατεύσουν τον παλαιστινιακό πληθυσμό από τη σιωνιστική βαρβαρότητα, αλλά συνεργάζονται άψογα μαζί της; Και ποιος άλλος δρόμος παρά η ένοπλη αντίσταση απομένει στους Παλαιστίνιους για να ζήσουν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια;
