«Δεν θέλουμε να κυβερνήσουμε τους Παλαιστίνιους. Θέλουμε να ζήσουμε εν ειρήνη μαζί τους. Θέλουμε αυτοί να κυβερ- νούν τους εαυτούς τους, χωρίς όμως μια χούφτα εξουσίες που θα έβαζαν σε κίνδυνο το κράτος του Ισραήλ». Οι παραπάνω δηλώσεις του πρόσφατα εκλεγμένου ισραηλινού πρωθυπουργού, Βενιαμίν Νετανιάχου, αμέσως μετά την συνάντησή του με τον Μπαράκ Ομπάμα, δεν αποτελούν μόνο ένα ρεσιτάλ υποκρισίας, αλλά δείχνουν ανάγλυφα και τις στοχεύσεις των Σιωνιστών σχετικά με το μελλοντικό «κράτος» που ετοιμάζουν οι Αμερικάνοι στην Παλαιστίνη. Φτιάξτε κράτος, αλλά χωρίς εξουσίες που μπορούν να θεωρηθούν επικίνδυνες για το Ισραήλ!
Ποιες άραγε θα ήταν αυτές οι εξουσίες; Μήπως η δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής; Ο πρώην πρεσβευτής του Ισραήλ στον ΟΗΕ, Dore Gold, έσπευσε να κάνει πιο ξεκάθαρο τι εννοεί ο Νετανιάχου: «Δεν θα αποδεχτούμε μια παλαιστινιακή κυβέρνηση που θα υπέγραφε αμυντική συμφωνία με το Ιράν και θα αναπτύσσονταν οι Φρουροί της Επανάστασης στους λόφους που βλέπουν στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν». Είναι γελοίο ακόμα και να το σκέφτεται κανείς ότι ο πιο ισχυρός στρατός της Μέσης Ανατολής φοβάται τους… Φρουρούς της Επανάστασης και τις ανύπαρκτες επιθέσεις τους στα αεροδρόμια του Ισραήλ! Αυτό που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε είναι μόνο οι σιωνιστικές επιθέσεις με απαγορευμένα και μη όπλα, και κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου (ακόμα κι αυτού του «δικαίου» που έχουν καθορίσει οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές). Αυτό που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε είναι οι σιωνιστικές απειλές για επίθεση στο Ιράν σε περίπτωση που αναπτύξει το πυρηνικό του πρόγραμμα. Προφανώς μόνο οι Σιωνιστές έχουν το δικαίωμα να κατέχουν πυρηνικά όπλα και να αμολάνε βόμβες φωσφόρου στα παλαιστινιακά χωριά.
Ποιες άραγε άλλες εξουσίες θέτουν σε κίνδυνο το κράτος του Ισραήλ; Μήπως η δημιουργία παλαιστινιακού στρατού; Γιατί όχι; Αλλωστε, μπορεί κι αυτός ο στρατός να αποκτήσει όπλα «μαζικής καταστροφής» και να επιτεθεί στο Ισραήλ! Ο παλαιστινιακός στρατός είναι αποδεκτός μόνο σαν κατασταλτικό μέσο ενάντια στην Αντίσταση κι όχι σαν στρατός που θα μπορεί να μάχεται ενάντια στους Σιωνιστές σε ενδεχόμενη επίθεση.
Για μια ακόμα φορά οι Σιωνιστές βάζουν την πραγματικότητα με το κεφάλι προς τα κάτω, για να πείσουν ότι κινδυνεύουν από ανύπαρκτους κινδύνους, προκειμένου να δικαιολογήσουν την επιθετικότητά τους. Αυτή την επιθετικότητα που φάνηκε την επομένη κιόλας μέρα από τη συνάντηση Ο-μπάμα – Νετανιάχου, όταν ισραηλινά μαχητικά βομβάρδιζαν σπίτι στη Μπετ Χανούν και άλλους στόχους στη Λωρίδα της Γάζας, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό πέντε Παλαιστίνιων. Οι ρουκέτες που εξαπολύθηκαν από την άλλη πλευρά, τις Λαϊκές Επιτροπές Αντίστασης και τις Ταξιαρχίες του Αλ-Ακσα (της Φατάχ), σαν απάντηση στους ισραηλινούς βομβαρδισμούς φυσικά και δεν έθεσαν σε κίνδυνο το κράτος του Ισραήλ. Ομως και μόνο η ύπαρξη της Αντίστασης τους ενοχλεί. Γι’ αυτό και ο Νετανιάχου απέφυγε όπως ο διάολος το λιβάνι να μιλήσει για «δύο κράτη». Γιατί γνωρίζει ότι αν δεν συντριβεί η Αντίσταση, ακόμα κι αν φτιαχτεί «παλαιστινιακό κράτος» στη Δυτική Οχθη, η Γάζα θα στέκεται σαν αγκάθι στα πλευρά τους. Αυτή η Γάζα που παραμένει αποκλεισμένη, χωρίς τσιμέντο για να ξαναχτιστούν τα γκρεμισμένα από τις σιωνιστικές βόμβες σπίτια, χωρίς είδη πρώτης ανάγκης για να ζήσουν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια οι κάτοικοί της. Αυτή η Γάζα που δεν της επιτρέπουν ούτε να δεχτεί τις ανθρωπιστικές αποστολές, με αποτέλεσμα τρεις βρετανοί γιατροί να κάνουν απεργία πείνας γιατί οι αιγυπτιακές αρχές δεν τους αφήνουν εδώ και δυο βδομάδες να περάσουν τα σύνορα και να μπουν στη Ράφα.
Οσο όμως κι αν φανεί παράδοξο, οι Σιωνιστές είναι οι μόνοι ρεαλιστές στην αντιδραστική κουστωδία που ξεκινάει από τον «πολύ» Ομπάμα και καταλήγει στον προσκυνημένο παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς. Γιατί οι Σιωνιστές γνωρίζουν ότι θα ησυχάσουν μόνο όταν δουν και τον τελευταίο παλαιστίνιο μαχητή νεκρό. Ξέρουν ότι όχι μόνο κατέχουν παλαιστινιακή γη, όχι μόνο κλέβουν τους υδάτινους πόρους, αλλά και εκμεταλλεύονται την παλαιστινιακή εργατική δύναμη κι αυτή η εκμετάλλευση θα συνεχιστεί ακόμα κι αν σχηματιστεί παλαιστινιακό κράτος. Κι αυτή η εκμετάλλευση θα γεννά πάντα αντιστάσεις και ανθρώπους που θα θέλουν να τερματιστεί η αδικία εις βάρος τους. Γι’ αυτό και ακολουθούν την πιο σκληρή φασιστική πολιτική προσδοκώντας στο ξερίζωμα κάθε σπόρου αντίστασης που μπορεί να τους βάλει προβλήματα στο μέλλον.
Ομως οι υπόλοιποι τι ρόλο βαράνε; Για τον Ομπάμα αξίζει αυτό που ανέφερε ο ανταποκριτής του Αλ-Τζαζίρα από τη Ραμάλα: «Πολλοί λένε ότι όσο τα λόγια του Μπαράκ Ομπάμα δεν συνδυάζονται με μια πραγματική πολιτική αλλαγή, με πράξεις ενάντια στην ισραηλινή πολιτική, τίποτα δεν θα αλλάξει στο έδαφος». Πραγματικά, πόσο μπορεί να μετράει η «διαφωνία» του Ομπάμα και η «κόντρα» του με τον Νετανιάχου ως προς τα «δύο κράτη» (που υποτίθεται ότι ο πρώτος δέχεται κι ο δεύτερος όχι) ή η «ανησυχία» του για τη συνέχιση του αποκλεισμού της Γάζας ή η «αντίθεσή» του στην επέκταση των εποικισμών (που ο Νετανιάχου υποστήριξε χωρίς περιστροφές), αν όλα αυτά δεν συνδυαστούν με πρακτικά μέτρα;
Φυσικά, ούτε ο Ομπάμα νοιάζεται για τους Παλαιστίνιους πραγματικά. Η κυβέρνησή του, μέσω της Χίλαρυ, έχει ξεκαθαρίσει ότι οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει πρώτα να υποταχτούν και η Χαμάς να αναγνωρίσει το Ισραήλ και να αποκηρύξει τη βία (λες και ήταν η Χαμάς που βομβάρδισε το Ισραήλ κι όχι το αντίθετο) για να τη δεχτεί η «διεθνής κοινότητα» ως συνομιλητή! Οσο για τον Μαχμούντ Αμπάς, τι να πει κανείς; Εν μέσω «εθνικού διαλόγου», που υποτίθεται ότι θα οδηγούσε σε νέα μεταβατική κυβέρνηση, έσπευσε να διορίσει (εντελώς δικτατορικά) νέα κυβέρνηση στη Δυτική Οχθη! Τότε γιατί διέλυσε την προηγούμενη; Γι’ αυτή του τη στάση κριτικάρεται ακόμα και μέσα από τη Φατάχ, ενώ τρία συνδικάτα (δασκάλων, δημοσίων υπαλλήλων και νοσοκομειακών) δήλωσαν ότι δεν αποδέχονται τη νέα κυβέρνηση κατηγορώντας την ότι είναι «αδιαφανής» κι ότι στελεχώνεται με μη έντιμα άτομα, μακριά από την παλαιστινιακή υπόθεση. Ο Αμπάς διόρισε ξανά τον ίδιο πρωθυπουργό (το καλοαναθρεμμένο τέκνο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, Σαλάμ Φαγιάντ), στέλνοντας το μήνυμα στη Χαμάς ότι αν δε δεχτεί τις προϋποθέσεις του για το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», ακόμα και μεταβατικής (τις ίδιες προϋποθέσεις με αυτές που θέτουν οι Αμερικάνοι, δηλαδή αναγνώριση του Ισραήλ και των προηγούμενων «ειρηνευτικών» συμφωνιών και αποκήρυξη της βίας), θα μπορεί να μένει εσαεί στη θεσούλα του και να διορίζει κυβερνήσεις.
Ο,τι κι αν καταλογίσει κι ο πλέον κακεντρεχής στην Αντίσταση, δεν θα μπορέσει να αμφισβητήσει ότι αυτή ήταν που προστάτευσε το λαό της Γάζας κατά την πρόσφατη σιωνιστική επίθεση. Αντίθετα, πόσο προστατεύουν οι κυβερνήσεις του Αμπάς τον παλαιστινιακό λαό από τη σιωνιστική βαρβαρότητα στη Δυτική Οχθη; Διαβάστε σε διπλανή στήλη τα κατορθώματα των ισραηλινών φαντάρων στην Δυτική Οχθη και θα καταλάβετε τι εννοούμε…
