Τι του έμελε να πάθει του δύσμοιρου του Σαρκοζί, 100 μέρες πριν τις προεδρικές εκλογές; Εχασε το ένα «Α» από το βαθμό πιστοληπτικής αξιολόγησης των γαλλικών ομολόγων, πέφτοντας από το «άριστα» (ΑΑΑ) στο «πολύ καλά» (ΑΑ+). Σύμφωνα με τον Λορέν Ντιμπουά, καθηγητή πολιτικών επιστημών στο Παρίσι, ο Σαρκοζί έκανε το λάθος να μετατρέψει το ΑΑΑ σε πολιτικό επιχείρημα για να δικαιολογήσει την αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, τις περικοπές δαπανών και την επίθεση στους «σοσιαλιστές», ο υποψήφιος των οποίων στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές (Φρανσουά Ολάντ), σε συνέντευξή του στη Le Monde δεν απέκλεισε επιπλέον μέτρα λιτότητας για να ξανακερδηθεί η «εμπιστοσύνη των αγορών». Μέτρα λιτότητας υποσχέθηκε και ο Σαρκοζί κι έτσι το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτά θα παρθούν και οι γάλλοι εργαζόμενοι θα πληρώσουν το μάρμαρο.
Η υποβάθμιση των γαλλικών ομολόγων δεν αποτελεί φυσικά καμία έκπληξη. Οπως αναφέραμε σε παλαιότερο άρθρο («Κρίση χρέους ή κρίση συστήματος; – Η περίπτωση της Γαλλίας», «Κόντρα», αρ. φύλλου 666, 26/11/11 και https://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=14888), το δημόσιο χρέος της χώρας αυξήθηκε την περασμένη δεκαετία περίπου έξι φορές περισσότερο από την αύξηση του «εθνικού εισοδήματος» ή τουλάχιστον αυτού που οι καπιταλιστές βαφτίζουν «εθνικό εισόδημα», του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, οι καταναλωτικές δαπάνες των νοικοκυριών σχεδόν μηδενίστηκαν το 2008 και το 2009, ενώ η αύξηση κατά 1.34% το 2010 είναι από τα μικρότερα ποσοστά αύξησης που έχουν σημειωθεί από το 1950 που η στατιστική υπηρεσία δίνει στοιχεία.
Η εξαγωγή κεφαλαίου, υπό την έννοια των άμεσων επενδύσεων, επιδεινώθηκε, σε αντίθεση με τις «επενδύσεις χαρτοφυλακίου» του γαλλικού χρηματιστικού κεφαλαίου (μετοχές, χρεόγραφα κτλ) που αυξήθηκαν κατακόρυφα την τελευταία δεκαετία, φτάνοντας στο σημείο να έχουν διπλάσια αξία από τις άμεσες επενδύσεις. Τι σημαίνει αυτό; Οτι οι γαλλικές εταιρίες δεν μπορούν να πουλήσουν στο εσωτερικό όπως πριν, ούτε και αποκτούν το μέγιστο κέρδος στο εξωτερικό με τις άμεσες επενδύσεις, αλλά με τα κάθε λογής χρεόγραφα, τζογάροντας δηλαδή κι αυτές με τη σειρά τους στα χρέη άλλων χωρών ή στις μετοχές επιχειρήσεων του εξωτερικού.
Με το δημόσιο χρέος να φουντώνει, τα νοικοκυριά να μην καταναλώνουν όπως παλιά και συνεπώς να μη μπορούν τόσο άνετα να πληρώσουν τους φόρους όπως παλιά (γιατί απ’ αυτούς τους φόρους θα πληρωθούν τα όποια δάνεια του γαλλικού κράτους), με τη μεγάλη έκθεση των γαλλικών τραπεζών στο ιταλικό χρέος (περίπου το μισό κατέχουν οι γαλλικές τράπεζες), ήταν επόμενο να πέσει η πιστοληπτική αξιολόγηση της χώρας.
Σε μια περίοδο που η Παγκόσμια Τράπεζα προειδοποιεί για επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης και για κινδύνους πολύ σοβαρότερων σοκ απ’ αυτά της κρίσης του 2008 για τις αναπτυσσόμενες χώρες (στις οποίες επενδύουν οι ιμπεριαλιστικές χώρες, είτε μεταφέροντας εκεί τις επιχειρήσεις τους είτε ξεζουμίζοντάς τες με τοκογλυφικό δανεισμό), καθώς και για συρρίκνωση των οικονομιών στη ζώνη του ευρώ, η υποβάθμιση της γαλλικής πιστοληπτικής αξιοπιστίας, που θα οδηγήσει σε αύξηση των επιτοκίων δανεισμού, θα κάνει το γαλλικό κεφάλαιο πιο αμείλικτο όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, απέναντι σε εξαρτημένες χώρες σαν την Ελλάδα. Τα σπασμένα της καπιταλιστικής κρίσης των «κουτόφραγγων» δε θα τα πληρώσουν μόνο οι εργάτες τους, αλλά και οι υπόλοιποι λαοί στις εξαρτημένες απ’ αυτούς χώρες. Αυτό είναι το συμπέρασμα.
