Το Δεκέμβρη του 1919, ο Β.Ι. Λένιν συστηματοποιούσε τα κυριότερα συμπεράσματα από την πείρα της Οκτωβριανής Επανάστασης και τη συμμετοχή του προλεταριακού κόμματος στις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση το Νοέμβρη του 1917, σημειώνοντας: «Το καθολικό εκλογικό δικαίωμα αποτελεί δείκτη της ωριμότητας των διαφόρων τάξεων στην κατανόηση των καθηκόντων τους. Δείχνει πώς σκέπτονται οι διάφορες τάξεις να λύσουν τα προβλήματά τους. Η ίδια η επίλυση των προβλημάτων αυτών δεν κατορθώνεται με τις ψηφοφορίες, αλλά με όλες τις μορφές της ταξικής πάλης μέχρι και τον εμφύλιο πόλεμο». Το δημοψήφισμα, η πρώτη φάση του οποίου πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο Σάββατο στην Αίγυπτο, προσφέρει ένα ασφαλές κριτήριο για το δείκτη ωριμότητας της εργατικής τάξης της Αιγύπτου, που πρωτοστάτησε στον αγώνα ενάντια στην ανατροπή του Μουμπάρακ και εν συνεχεία ενάντια στη συνδιαλλαγή στρατού και Μουσουλμανικής Αδελφότητας για τη διαμόρφωση μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με ασήμαντα δικαιώματα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Το περασμένο Σάββατο, πραγματοποιήθηκε η πρώτη φάση του δημοψηφίσματος σε μια σειρά κυβερνεία που περιλαμβάνουν περίπου είκοσι από τα συνολικά πενήντα εκατομμύρια αιγύπτιους ψηφοφόρους. Σ’ αυτά τα κυβερνεία συγκαταλέγονται όλες οι περιοχές στις οποίες κυριάρχησαν οι λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στο βοναπαρτιστικό πραξικόπημα του Μόρσι, η πρωτεύουσα Κάιρο, η Αλεξάνδρεια και όλα τα βασικά προλεταριακά κέντρα της χώρας. Η συνδιαλλαγή Αδελφότητας και Στρατού κατέληξε στο σχέδιο Συντάγματος που αφήνει αλώβητο το κέντρο εξουσίας του Στρατού στη μελλοντική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η συμφωνία επισφραγίστηκε λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα με την έκδοση έκτακτου προεδρικού διατάγματος από τον Μόρσι, που έδωσε στο στρατό δικαστικές και αστυνομικές εξουσίες μέχρι τις εκλογές για νέο κοινοβούλιο.
Οι δυνάμεις της Αδελφότητας σε αγαστή συνεργασία με το Στρατό πραγματοποίησαν εκτεταμένη νοθεία. Οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης περιλαμβάνουν περιστατικά με δεκάδες «μαϊμού» δικαστικούς αντιπροσώπους, εκλογείς που εισέρχονταν επανειλημμένα σε εκλογικά κέντρα προκειμένου να ψηφίσουν υπέρ της Αδελφότητας, περιστατικά με πάνω από ένα άτομο στα παραβάν, καθώς και στέρηση του εκλογικού δικαιώματος από χριστιανούς Αιγύπτιους. Τα επίσημα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μετά το πέρας των εκλογών, το Σάββατο 22 Δεκέμβρη, όμως από την Κυριακή η Αδελφότητα και «κύκλοι» που πρόσκεινται στην προεδρία άρχισαν τις διαρροές. Σύμφωνα μ’ αυτές το 56% τάσσεται υπέρ του σχεδίου Συντάγματος και το 44% κατά. Η αντιπολίτευση, αντιθέτως, ισχυρίζεται ότι το σχέδιο Συντάγματος καταδίκασε το 66% των ψηφοφόρων και υπερψήφισε μόλις το 44%.
Το επίκεντρο της διαμάχης βρίσκεται στις δυο βασικές πόλεις της Αιγύπτου, το Κάιρο και την Αλεξάνδρεια, όπου η νοθεία «βγάζει μάτι». Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών ο νασεριστής Χαμντίν Σαμπάχι είχε βγει πρώτος τόσο στο Κάιρο όσο και στην Αλεξάνδρεια. Ομως, τα αποτελέσματα που δίνει για το δημοψήφισμα στην Αλεξάνδρεια η Αδελφότητα είναι 55.5% υπέρ του σχεδίου Συντάγματος. Αντίθετα, η αντιπολίτευση ισχυρίζεται ότι το 72% των ψηφοφόρων στην Αλεξάνδρεια ψήφισε κατά. Επιπλέον, η Αδελφότητα δίνει για το Κάιρο 56.9% κατά του σχεδίου Συντάγματος, ενώ η αντιπολίτευση αντιτείνει ότι το «κατά» έφτασε το 68%.
Ακόμη και με τα αποτελέσματα που «διαρρέει» η Αδελφότητα και αναμένεται να ενισχυθούν σημαντικά υπέρ του σχεδίου Συντάγματος, λόγω της συμμετοχής της υπαίθρου στον αυριανό δεύτερο γύρο, όπου κυριαρχεί η Αδελφότητα, το δημοψήφισμα είναι κόλαφος για τον Μόρσι. Με τη συμμετοχή να κυμαίνεται μόνο στο 30% και τους μισούς σχεδόν ψηφοφόρους στις μητροπόλεις της Αιγύπτου να καταδικάζουν το σχέδιο Συντάγματος, η προσπάθεια του Μόρσι να περάσει αιφνιδιαστικά ένα Σύνταγμα που ευνοεί τη θέση της Αδελφότητας και του Στρατού προσέκρουσε σε ύφαλο.
Το προλεταριάτο της Αιγύπτου έδωσε μια ηχηρή απάντηση, καταδικάζοντας τα σχέδια του Μόρσι και της Αδελφότητας. Η «Μεταπολίτευση» της Αιγύπτου εγκαινιάστηκε με μια μαζική λαϊκή εξέγερση που σάρωσε τις δυνάμεις καταστολής του καθεστώτος Μουμπάρακ. Δυο χρόνια μετά, οι εργαζόμενοι και η νεολαία της Αιγύπτου συνεχίζουν να βάζουν το δικό τους στίγμα στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας. Ο λαϊκός ξεσηκωμός δεν κατευνάστηκε, αντιθέτως μετατράπηκε σε χείμαρρο όταν ο Μόρσι επεδίωξε να επιβάλει πραξικοπηματικά τη θέλησή του στη χώρα. Μετά από δεκαετίες βασιλείας του τρόμου, οι εργάτες διεκδικούν ελεύθερα τα δικαιώματά τους. Η πολιτική και οικονομική καθυστέρηση της υπαίθρου ευνοεί ακόμη το καθεστώς και τις δυνάμεις της Αδελφότητας, όχι όμως για πάντα. Ο αγώνας στις πόλεις θα δώσει ελπίδες και στους καταφρονεμένους «κολίγους» της Αιγύπτου και τότε τα πράγματα θα είναι ακόμη πιο δύσκολα για την αστική τάξη της χώρας.
